Zorgen.

Ik heb een man die zo ongeveer 1000 keer per dag zijn telefoon checkt. Het liefst nog meer, maar dan zeg ik er wat van. Dan maan ik hem middels een paar hints, subtiel als ik ben, tot het wegleggen van zijn iPhone.

Ook als hij autorijdt, pakt hij zo nu en dan zijn telefoon op om te kijken of hij geen vreselijk belangrijke updates op Facebook heeft gemist. Of misschien heeft een collega wel een enorm leuk filmpje -dat je écht gezien moet hebben- ge-appt. Hij is dan gelukkig wel zo slim, dat niet al rijdende te gaan bekijken en/of antwoorden, maar hij moet wél even kunnen constateren dat er data binnengekomen is. Zeer belangrijk.

*Cynische modus uit*

Afgelopen weekend reed ie “even” heen en weer naar het huis van mijn schoonouders, zij wonen in de buurt van Bergerac. De reden kent u, daarover blogde ik vorige week al.

Vlam beloofde, toen hij hier zaterdagmorgen allejezusvroeg wegreed, mij op de hoogte te houden. Van zijn tocht, van hoe het er daar aan toe ging qua emoties en hij zou me even laten weten hoe laat ze zondagmorgen weer zouden gaan rijden.

Niks, noppes, nada. Ik heb alleen een telefoontje gekregen dat hij veilig was aangekomen en verder bleef het stil.

Zaterdagnacht, tegen 1 uur, kreeg ik een vage e-mail van mijn schoonmoeder “Alles goed hier… xx.” Ik dacht nog > als zelfs zij me een mail kan sturen, dan zou mijn echtgenoot dat toch ook even moeten kunnen. Dat irriteerde nogal. Uiteraard zat ik hier, 1100 kilometer verderop toch ook een beetje in de spanning. Uit elkaar gaan na 50 jaar, is geen kattenpis en Vlam had zich er van te voren best druk om gemaakt. Logisch.

Ik ging naar bed. Uiteraard sliep ik waardeloos. Normaal, als hij weg is, heb ik daar eigenlijk geen last van, maar nu maakte ik me toch druk en dat was niet bevorderlijk voor de bloeddruk en nachtrust.

Om 6 uur was ik klaarwakker en heb ik mijn wandelschoenen maar aangetrokken. Om half 7 liep in en heb ik een rondje van 8 kilometer gedaan, even de zinnen verzetten.

Bij thuiskomst nog steeds niks.

Ik sms’te en kreeg een uur later antwoord: we rijden. Hou van je. Kus.

Tegen half 1 ontving ik er nog eentje: sta te tanken, ik ging om 3 uur naar mijn bed, je hoort het nog wel. xx

Ik werd daar iets nerveuzig van. Iemand die kort geslapen heeft en dan zo’n stuk gaat rijden, vind ik onverantwoord. Ik krijg van Vlam op mijn flikker als ik ’s avonds alleen over straat ga, maar dit mocht dan weer wel? Ik sms’te dat ik het fijn zou vinden als zijn vader ook een stuk zou rijden. Nul reactie.

Anderhalf uur later belde ik hem, iets geïrriteerd en iets emotioneel. Geen respons van de man die een symbiotische verhouding heeft met zijn telefoon, is heel erg raar namelijk. Ik zag ze al in allerlei vangrailsen geplakt zitten, gevouwen om vrachtwagen, in taluds gereden… U kent het wel.

Uiteraard bleek er niks aan de hand

Ik ben een hysterisch vrouwmens geworden. Wie had dat ooit gedacht.

Zucht.

24 thoughts on “Zorgen.

  1. Haha, wat herkenbaar. Wij vrouwen zijn gewend alles te communiceren. En mannen… ach, die doen gewoon hun ding. Laatst vertrok man ´s avonds met jongste naar het ziekenhuis omdat het er op leek dat hij zijn enkel had gebroken. Uren hoorde ik niets. En als ik belde, werd er niet opgenomen. Was er een spoedoperatie? Wat gebeurde daar allemaal? Ik sprak ze pas weer toen ze een uur of elf thuis kwamen. Toen bleek dat jongste de boel alleen wat gekneusd had. Verder hadden ze de grootse lol in het ziekenhuis gehad. Onder anderen doordat man jongste in een rolstoel had gezet, jongste ‘racen’ riep, man begon te rennen en hij daarna keihard onderuit ging. Jongste lag op zijn rug in de rolstoel en man lag ook gestrekt. Ze kwamen ginnegappend thuis, man onder de schaafwonden, jongste met krukken. En verbaasd dat ze waren dat ik boos was over het feit dat ze al die tijd niet te bereiken waren…

  2. 1000 keer per dag je telefoon checken is gewoon een gewoonte, net als adem halen, je merkt het niet eens meer.
    Of jij daarom een hysterisch vrouwmens bent geworden, lijkt me stug. Hans

  3. Herkenbaar. Alles. Hysterisch vrouwmens: nee, gewoon vrouw die houdt van en zich zorgen maakt om en steeds meer beren op de weg ziet. Ik ook 😉

  4. En toch kan ik het me voorstellen. Juist omdat hij anders getrouwd is met dan ding. Van mijn Dinnetje weet ik gewoon. Nou ja, die moet je minimaal twee keer bellen wil ze opnemen. Ik zeg vaak bij thuiskomst nog. Heb je mijn berichtje gelezen. Ook niet altijd prettig moet ik zeggen.

    Love As Always
    Di Mario

  5. Ha ha wat herkenbaar, ik steek ook zo in elkaar, iets met beren op de weg of zo :-). Vlam lijkt wel een puber (in dit opzicht, voor de rest niet hoop ik voor je), die zitten ook aan hun foon vastgeplakt behalve als moeders ze belt. Btw: gaat Jill nog niet uit?

  6. Grrrr mannen….. mijn pubers zijn ook zo… aan die telefoon vastgeplakt, ze overwegen hem onder narcose aan hun hand vast te laten zetten…. maar bellen/appen voornamelijk met hun vrienden… als hun moeder ze belt, dan ‘horen ze de telefoon niet’ of was’de batterij leeg’ of zo… nou ja zeg!

  7. Als ie normaal aan z’n mobiel gekleefd zit en nu amper iets laat horen, dan vind ik je stress niet hysterisch. Denk dat ik het behang van de muur gevreten zou hebben van de stress, dat zou pas hysterisch zijn. En dan zo’n vaag zwammailtje van je schoonmoeder is natuurlijk ook niet bevorderlijk. Klopt, ik heb de schurft aan schoonmoeders en speciaal de mijne.

  8. Mijn man heeft helemaal niks met mobiele telefoons, hij gebruikt de foon alleen voor zijn werk en in noodgevallen of om snel ff te kortsluiten over iets, dus daarover kan ik niet meepraten maar ik begrijp je zorgen als je anders gewend bent.Persoonlijk vind ik het redelijk irritant als mensen constant met hun foontje in de weer zijn…want dát komt ook in mijn familie voor. 🙂

  9. Hi Kliefje,

    Ben benieuwd hoe het nu volgende keer verloopt…. ik heb nl. zelf gemerkt dat als ik aangeef dat ik echt contact wil houden over zaken dat ze er toch wel naar luisteren en ernaar handelen. Wij hebben daarom ook een gezinsgroepsapp voor dit soort dingen sinds een tijdje. Erg handig. Het gaat dan louter over praktische dingen als het druk is en wordt gelardeerd met foto’s en meningen als er tijd voor en zin in is.

    Groetjes,

    Dorothé

  10. Nou ik vind dat niet hysterisch hoor! Met zo’n eind rijden enzo, had ik ook wel wat berichtjes willen hebben! Is normaal toch? Vooral voor iemand die blijkbaar zo’n goeie relatie met z’n telefoon heeft 😉

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s