Personeel.

Afgelopen zaterdag hadden we afgesproken mijn schoonvader, ook wel SchoRo (schoonvader Rob) genoemd, een dagje te helpen met klussen.

Vlam zou een deur dichtmaken met gipsplaten en het nieuwe meubilair van de Zweedse vrienden in elkaar te zetten. En Jill en ik zouden samen aan de latex gaan. Muren en plafond moeten weer wit worden.

Gewapend in een lichtblauw Tommy H poloshirtje van Vlam (ik zág eruit, nooit gedacht dat ik dat nog eens aan zou trekken!), een oude legging en een paar oude bedsokken, ging ik vol frisse tegenzin moed aan de slag. Jill nam de muren voor haar rekening, ik besteeg een keukentrapje voor de plafonds.

Al na 5 minuten wist ik ook alweer wat er zo vreselijk was aan schilderen. Mijn poezelige bureauwerkzaamhedengewende lichaam protesteerde heftig tegen deze marteling.

Vlam vertrok naar de Gammaat.

En SchoRo moest ineens, nú, gaan kijken naar een televisie die hij graag wilde.

Ik vond het al -eh- bijzonder te noemen dat hij precies, nu, terwijl wij er waren om te helpen naar die winkel moest, maar hé, ik sta nergens meer van te kijken bij mijn schoonfamilie.

Drie uur later was hij nog niet terug en kookte mijn bloed inmiddels. Ik stond echt met stoom uit de oren nog steeds op dat koleretrapje zijn huis te schilderen, terwijl degene die je helpt gewoon zwaar zijn snor aan het drukken is.

Het gaf me een iets lullig gevoel. Erg goedkoop. Alsof ik zijn personeel ben of zo.

De andere tak van de familie vraagt (en krijgt) voor alles geld en SchoRo had ons van te voren ook al geld geboden om hem te helpen. We hebben dat geweigerd. Kom op zeg! Als mensen mijn hulp nodig hebben, dan krijgen ze dat gewoon en dan wil ik daar niets voor hebben.

Inmiddels had ik spijt dat ik niet gewoon een uurtarief had afgesproken met hem. Want als ik dan toch een soort van gebruikt word, dan liever voor geld, niet?

Ik steeg van mijn ladder, pakte mijn telefoon en belde hem. “Waar ben je in vredesnaam?” vroeg ik hem… “Ik vind het eerlijk gezegd een beetje vreemd dat wij in jouw huis staan te werken en dat uren wegblijft.” “Die televisie kan toch ook elk ander moment gekocht worden?” SchoRo antwoordde dat hij er binnen 7 minuten zou zijn. Hij had broodjes kroket voor ons gekocht. Ruim een kwartier later was hij er, aardig in zijn schulp. Ik heb er niks meer van gezegd, mijn broodjes naar binnen gefrommeld en ben samen met Jill aan de laatste vierkante meters begonnen.

SchoRo bleef met gestrekte benen op zijn nieuwe loungebank zitten.

Ik begrijp best dat er verzachtende omstandigheden zijn. Hij is 70, hij is moe, hij is net gescheiden van de vrouw met wie hij 50 jaar samen was, woont voor het eerst alleen, is voor het eerst in 20 jaar weer woonachtig in NL. Het is hartstikke emotioneel allemaal. Tuurlijk snap ik dat ie op is.

Maar ik ken ‘m ook lang en goed genoeg om te weten dat hij altijd al snordrukkende trekjes heeft gehad en op momenten dat de armen uit de mouwen moeten gestoken worden, ineens andere drukke bezigheden heeft.

Zaterdag “mag” ik weer.

Hoera.

13 thoughts on “Personeel.

  1. Absoluut niet netjes. Ondanks alle verzachtende omstandigheden, had hij ook kunnen blijven en zorgen dat jullie regelmatig voorzien werden van koffie, thee enzo. Succes komende zaterdag.

  2. Ja jeetje, ik zou me ook personeel voelen op zo’n manier hoor. Snap ook best dat iemand van 70 sneller moe is misschien. Maar hij kan wel thuis blijven en een beetje assisteren en de catering verzorgen enzo. Toch? Zaterdag weer latexen of nu wat anders? Succes!

  3. Misschien voor het starten van de werkzaamheden duidelijk afspreken wie wat gaat doen? Dus ook een taak voor hem afspreken anders is hij na een kwartier op pad om een krantje te halen. ;-)

  4. Mijn lichaam begint als ik er al aan denk bezwaar te maken. Maar wat moet dat moet. Jullie hebben gelijk, als mensen hulp nodig hebben, dan help je ze. Maar ze moeten je niet gaan misbruiken. Waren de broodjes lekker.

    Love As Always
    Di Mario

  5. Bij de andere tak van de familie hoeft -ie natuurlijk ook niets te doen omdat -ie hun betaald. En van jullie moet -ie aan het werk terwijl -ie daar geen zin in heeft. Zo krijgt -ie misschien nog de pest aan jullie terwijl jullie alles voor niets doen…….

  6. Ik heb dat ook met schilderen. Ik heb het zoveel gedaan de laatste 5 jaar dat ik niet meer moet uitzoeken of ik het wel graag doe. Momenteel raamkozijnen doen, nog ettelijke vakken te doen, I love it :-(
    En wat schoonvaders betreft : breek me de bek niet open ! Sta ik momenteel twee huishoudens te doen, wil ik vanmorgen in hun huis zijn, zit de grendel op de deur. Ik voelde me direct meer dan welkom en enorm gewaardeerd NOT !

  7. Knap dat je bent doorgegaan met schilderen, ik zou me ook kapot ergeren. Voor aanstaande zaterdag maar even overleggen wie wat gaat doen om dit te voorkomen.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s