Vader.

Ik heb een vader. Ergens in Zeeland. Ik heb hem nu alweer 8 jaar niet gezien.

Toen ik 4 was, gingen mijn ouders uit elkaar en heb ik hem tot mijn zestiende misschien 3 keer gezien. Hij had het namelijk zó zwaar na de scheiding, kon het niet aan ons te zien huilen. En dus bleef ie maar weg.

Op een gegeven moment was ik wel nieuwsgierig naar hem, ik belde hem, maakte een afspraak en zus en ik bezochten hem thuis, bij zijn nieuwe gezin. We wisten he-le-maal niks van elkaar, er was ook geen enkel raakvlak.

Zo aten we de eerste avond bij hem gourmet en stond er paardenvlees op tafel. Terwijl zus en ik al jaren paardreden en idolaat waren van die beesten.

We waren ook “iets” recalcitrant en zwaar zoekende. Hij begreep dat niet, kon er slecht mee omgaan. Had hij het iets minder druk gehad met zichzelf, iets meer aandacht aan zijn dochters besteed, dan had hij kunnen zien (en ingrijpen?) dat bij ons thuis, waar dankzij een zuipende stiefvader met losse handjes, de boel aardig aan het ontsporen was.

Na jaren proberen en aftasten en concessies doen, waren we er nog niet. Ik begreep hem niet, vond zijn humor niet leuk, we hadden op intellectueel gebied geen match, we deelden geen geschiedenis samen. Er was bedroevend weinig tussen ons.

Daar kwam bij dat ik zijn vrouw, een heuse borderliner met moeilijke trekjes en zeer wisselend gedrag, erg vermoeiend vond. (Understatement.)

Op het laatst ging ik met buikpijn naar hem toe.

Er kwam op een gegeven moment een discussie, ik heb expres de boel laten escaleren en via zijn vrouw, liet mijn vader weten dat het over was. “Hans zegt nee”, scheef ze me.

Prima.

Ik heb ‘m nog geen dag gemist.

Vorig jaar oktober verscheen ie via familieleden ineens op Facebook.

Jill vroeg me of ze hem als vriendje mocht toevoegen en ik vond dat oké.

Er volgde wat chit chat tussen die 2 en vlak voor de kerst stuurde “opa” haar een bericht, hij wilde graag een mooi kado voor haar kopen. Jill mailde zonder overleg met ons, uit zichzelf, heel volwassen terug dat ze niets wilde hebben, ze had alles al wat haar hartje begeerde. Hier thuis hebben we haar daarvoor geprezen, heeft die opvoeding toch nog zijn vruchten afgeworpen. Ik was erg trots op haar.

Hans heeft dat antwoord diezelfde minuut nog gelezen en is er nooit meer op teruggekomen.

Toen ze 3 maanden later jarig was, feliciteerde hij haar.

En dat was het. Hij vond niks leuk wat zij plaatste, reageerde nergens op.

Tot 2 weken geleden. Toen mailde hij haar dat hij haar graag eens zou ontmoeten, mits zij dat ook zag zitten.

Jill antwoordde wederom heel volwassen dat ze daar even een weekje over na wilde denken.

En gisteren stuurde ze hem terug dat ze hem inderdaad ook wil ontmoeten. Op haar voorwaarden; hier, in onze woonplaats, na de vakantie, en Vlam gaat mee.

Ik blijf thuis, bemoei me nergens mee en hoop dat ie haar niet gaat teleurstellen, net zoals hij mij dat tig keer heeft gedaan.

Want daar is ie het allerbest in.

Paps.

23 thoughts on “Vader.

  1. Een bewijs te meer dat familie meer is dan juist bloedverwantschap. Je moet elkaar aanvoelen en in dit geval is het “‘gevoel” ver te zoeken.
    Hieraan zou ik ook geen energie verspillen. Het is zoals het is en laat het maar best zo.

  2. Omdat ik dergelijke familierelaties ook ken ben ik altijd wat sceptisch..ik heb geleerd dat vossen heel oud kunnen worden maar nooit hun haren verliezen…:-( ik hoop dat het voor Jill beter uitpakt

  3. Moeilijk zeg, godzijdank geen ervaring meer. Goed dat je Jill haar eigen keuzes laat maken, kan zelf ontdekken wat voor man hij is, werkt uiteindelijk toch het best lijkt me.

  4. De trots op je dochter springt uit mijn beeldscherm. Wat een prachtmeid!
    Ik vind het heel knap dat je haar evengoed wel haar eigen keuze laat maken, ondanks jouw ervaringen… maar wel heel fijn dat Vlam meegaat!
    Maar eerst vakantie!!!

  5. Dat pakt ze goed aan, die Jill. En ook een strak plan om Vlam mee te nemen. En wie weet, als ze elkaar een keer gezien hebben is het ook wel weer klaar. Een opa is toch weer anders dan een vader, ze is vast te slim om veel verwachtingen te hebben en teleurgesteld te raken..

  6. Hier blijkt nog maar eens uit dat de spermadonor niet noodzakelijk het recht heeft om zich vader te noemen. Vlam lijkt me een tig keer betere vader voor Jill als jouw ‘echte’ vader voor jou ooit is geweest !

  7. Brok in mijn keel van dit blogje. Je kent mijn levenssituatie inmiddels. En ik kan me zo goed inbeelden dat dit ooit gaat spelen tussen hem en mijn dochters. En hoe dat dan verloopt allemaal. Jill lijkt ne trouwens wel een wijze meid. En, ze staat toch wat verder van hem af dan jij. Dus misschien valt de teleurstelling daardoor veel meer mee, omdat ze totaal niets verwacht. Hoop ik dan maar. Hou je ons op de hoogte. En een beetje sterkte voor je. Zal je ook niet in je koude kleren gaan zitten. Liefs

    1. Thanks dear! Valt mee hoor. Ik heb er wel veel aan gedacht, maar emotieloos. Ik heb al zo lang geleden en zo vaak afscheid van hem genomen, het raakt me niet meer. Het enige waar ik van uit mijn vel ga springen, is als hij Jill kwetst. Dan is ie voor mij 😉

      Jij moet met deze materie nog niet in je hoofd zitten, geniet van het moment en je mooie meiden.

  8. Heel goed dat Vlam mee gaat om haar te begeleiden in het ervaren dat er familieleden zijn waar je niets mee hebt, niet op kunt bouwen en waarschijnlijk na enkele keren geen contact meer mee heb. Of ben ik misschien negatief in dit soort dingen.

    Love As alwyas
    Di Mario

    1. Nee, reëel denk ik. Ik ben net zo en denk dat het een verloren zaak is, zeker in dit geval met een man die nul attent is. Maar daar moet ze zelf achter komen. Ik wil geen verwijten krijgen ooit, dat ik dingen heb afgehouden.

  9. Hi Kliefje,

    Super dat je je dochter laat doen wat ze moet doen. Ze kan het zoals ik lees over de manier waarop ze dit aanpakt en dat heeft ze dus van jullie opvoeding en niet via de oude familiegenen.

    Groetjes,

    Dorothé

  10. Wat moeilijk. Je wil de opa van je dochter niet weghouden, maar gevoelsmatig zit het niet lekker. Gelukkig gaat vlam mee. En tja, voor de rest weet je maar nooit hoe het loopt. Jouw dochter lijkt me een verstandige dame. En als het niet goed zit, zal ze dat snel genoeg doorhebben.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s