Lekkerst.

Over smaak valt niet te twisten. Dat gezegde bestaan potverdorie al eeuwen, en toch, nog steeds, zijn er mensen die het durven te zeggen, dat dit en dat merk het beste is. Die niet kunnen begrijpen dat er heel misschien andere mensen zijn die een andere mening zijn toegedaan.

Wij hebben regelmatig een zeker manspersoon aan onze eettafel die oeverloos oh’t over wijn. Een heuse wijnwijsneus. Hij heeft er verstand van, daar kan ik niet omheen. Maar moet nou echt elke keer als hij komt eten, weer het gesprek komen op alle mooie chateaus waar hij ooit was? Moet hij nou echt elke keer weer roepen wat de mooiste wijn van de wereld is? Mag ik dat potverdorie zelf uitmaken?

Hij kijkt bij wijze van spreke neer op mensen die J.P. Chenet naar binnen slaan. Wat een flauwekul!

Ik heb er niks mee, met mensen die zo praten over wijn (of wat dan ook.) Er zijn geen beste, mooiste, lekkerste dingen op deze wereld. Smaak is heel persoonlijk en kun je niet door iemands strot drukken. Punt.

En alles dat je naar binnen werkt, is sowieso ook nog eens sterk afhankelijk van de gemoedstoestand waarin je verkeert, de emoties die je op dat moment hebt. De ene keer is iets veel lekkerder, dan de andere keer.

Zo heb ik eens klein glaasje chateau Pétrus gedronken, een wijn uit de Pomerol die je niet goedkoper kunt krijgen dan voor pak ‘m beet 1400 euro per fles. En dan is ook nog er eentje uit een matig wijnjaar. Hele volksstammen zijn lyrisch over die wijn. Eerlijk gezegd kan ik me niet meer herinneren hoe hij smaakte. Het enige dat ik dacht was “Jezus, één slokje van deze wijn kost gewoon een paar tientjes”. Daarbij zat ik die periode niet lekker in mijn vel dus er echt van genoten heb ik niet.

Ander voorbeeld. Ik was eens met een ex op vakantie op Gran Canaria. Bij het superchique hotel, aan het zwembad met palmbomen, serveerden ze Viña Sol van het Spaanse wijnhuis Torres. Ik vond ‘m heerlijk, sloten heb ik ervan gedronken. Zó lekker had ik ze nog nooit gedronken. Toen ik thuiskwam, zag ik ‘m liggen voor 6 euro, bij de plaatselijke slijterij. Ik kocht een flesje. Het bleek een zurige sloot, niks an.

Toen ik puber was en het bij ons thuis vaak ongezellig was, kwam ik zeer regelmatig bij mijn beste vriendin over de vloer. Zij had een vader en een moeder die nog samen waren, broers en zussen die wél normaal met elkaar omgingen en het was daar altijd lachen, gieren, brullen. Ik ben menig maal jaloers geweest op hun thuissituatie. Haar vader bestelde zijn wijnen altijd per post en schonk een rode wijn, waar ik helemaal gek op was. La Pauline.

Vlak voor onze zomervakantie zag ik ineens, in de krant, een kortingsbon voor la Pauline. Een doosje van 6 flessen voor 35 euro. Ik bestelde ze meteen! En ik zat instant weer in dat gezellige, veilige gevoel van toen, bij hun aan de eettafel, alleen al van het zien van het etiket.

Vol verwachting trok ik dan ook mijn eerste Pauline open. Gewoon een oké wijntje was het, niks bijzonders. Dertien in een dozijn.

Weer een desillusie rijker.

Zucht.

15 thoughts on “Lekkerst.

  1. Bij ons is de wijn die we kochten in de laatste vakantie ook zuur. Nl 2x afgerekend dus nu drinken we (zeg nooit wijntje ,volgens vriendwijnkenner)2×55€wijn . Zuur ….dus
    Wat op vakantie leuk en lekker was ,is thuis niet te hachelen ….
    Zijn eigenlijk soort van vakantie liefdes .:-)

  2. De sfeer en de omstandigheden bepalen kleuren je smaakherinneringen vaak meer dan je denkt en dan is zo’n wijntje ineens zomaar doodgewoon. Verder denk ik ook dat je smaak verandert en misschien wel vervlakt door de jaren. Het is niet voor niks dat kinderen dingen moeten eten en drinken. Zij proeven immers alles.

    Maar toch proost .. op het leven etc….

    Dorothé

  3. Jij hebt hier over de smaak, als voorbeeld de wijn, maar ik heb niet zo veel te doen met drinken. Ik drink bijna nooit alcohol. Maar met een andere zintuig gaat het zelfde… reukvermogen! Toen ik jaren geleden verliefd was op iemand, dacht ik dat de parfume van hem het beste van de wereld was! Nu? Hetzelfde parfum ruikt verschrikkelijk! :))))

  4. Een keer je gast een glas Aldi wijntje voorzetten en zeggen dat je deze speciaal voor hem uit een exclusieve wijnhandel gekocht hebt. Kijken of ‘ie het proeft…. geloof er niks van namelijk 😉

  5. Het gaat zoals je al aangeeft. Het gaat om het totaalplaatje. Zelf drink ik geen wijn, maar je hoort wel vaker met dingen dat mensen zeggen, dat is veel lekkerder. Voor wie…. voor hun, dan eten of drinken zij het maar op.

    Love As Always
    Di Mario

  6. Hij zorgt wel voor gesprek aan tafel en het is te hopen dat hij dan de wijn meeneemt.
    Smaak is zeker persoonlijk en dat geldt voor alles, wil ik ook graag zo houden.
    Dat is met verslaving ook zo, ze geven het goede gevoel even terug. Hans

  7. Ik drink liever een pilsje dan champagne. Mijn ‘huiswijn’ is zo’n literfles Australische wijn van AH. Prima wijn als je er geen verstand van hebt.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s