Raken.

Er zijn patiënten die mij raken. Ik ontkom er niet aan.

Abel is er zo eentje. Man van 80+, een jaar of 2 geleden weduwnaar geworden en sinds een jaar of wat weer gelukkig met een nieuwe liefde. Hij is charmant, heeft humor, is attent, ontwikkeld, en zo door de jaren heen, hebben we een fijn contact gekregen. Eens in het kwartaal komt hij mij me voor bepaalde onderhuidse injecties en dan praten we even bij. We mailen regelmatig wat heen en weer als hij zijn recepten besteld. En, heel toevallig, kom ik hem ook regelmatig tegen, al wandelende.

Ik zag hem een paar weken geleden nog, toen hij bij me kwam voor zijn injectie. Hij was net op vakantie geweest, was happy, voelde zich prima. Zijn laatste controles in het ziekenhuis waren goed, hij was gezond. U wordt oud met dat wat u heeft, hadden ze gezegd.

Not.

Blijkt hij ineens een tumor in zijn hoofd te hebben die roet in het eten gooit.

Gisteren, toen ik de wijk inging voor de griepvaccinaties, wipte ik eerst even bij hem langs, in het ziekenhuis. Hij was erg blij me te zien, ik kreeg 3 dikke zoenen en hij vertelde me dat het oké was zo. Was één en ander operabel prima. Was dat het niet zo, ook prima. Hij vertelde me een geweldig leven te hebben gehad, met zijn overleden vrouw. En hij was zo blij dat hij op het einde nog zo ontzettend verliefd is mogen  worden. “Ik heb toch niets te klagen gehad Klivia, als ik nu ga, dan is het goed. Ik realiseer me al jaren dat ik vandaag of morgen aan de beurt ben”.

Ik stapte best aangeslagen weer op mijn fiets, moet ik u zeggen.

De rest van de tocht was ook “mwah” te noemen.

Elk jaar selecteer ik in ons elektronisch dossier de patiënten die recht hebben op een griepprik. Meestal komen daar zo’n 1100 mensen uit. Ik loop die lijst altijd een keer of 3, stuk voor stuk na. Ik filter er onder andere de mensen uit die niet meer naar de praktijk kunnen komen, die ik elk jaar thuis bezoek om ze de vaccinatie te geven. Ik werk nu 9 jaar voor mijn werkgever en ken mijn vaste adresjes.

Bij het vergelijken van de lijst van vorig jaar, met die van dit jaar, moest ik helaas aardig strepen. Mevrouw die was overleden, meneer die ook, streep, streep, streep…

Dat blijft me toch wat doen.

Gisteren, op de fiets, beleefde ik dat weer even. Ik zag de kamers in de verzorgingstehuizen die “ineens” door andere mensen bewoond waren, zag de nu lege, vaste plekjes aan de tafels in het restaurant.

Ik trof ook een mevrouw die dementerende is en die in een jaar tijd zó verschrikkelijk achteruit gegaan was, dat ik er echt van schrok. Ze produceerde alleen nog maar langgerekte huilen en was heel erg verdrietig. Terwijl ze vorig jaar naast me zat en grapjes maakte.

En de meneer die jaren geleden bij een ongeluk zijn echtgenote en dochter heeft verloren, lag nu met zijn hoofd op tafel en leek het helemaal te hebben opgegeven.

Ik neem het niet mee naar huis, blijf er niet mee rondlopen, laat het me niet persoonlijk en/of diep raken, maar ik kan ook niet zeggen dat ik het meteen kwijt ben, als ik thuis weer op de bank zit.

24 thoughts on “Raken.

  1. Goed dat je erover schrijft. Niet alleen voor jezelf, maar ook omdat dit de mensen zijn die je in je normale leventje niet snel tegenkomt. Niet op straat, niet op tv.
    Hoewel meneer 1 natuurlijk prima in het Geer en Goor plaatje zou passen.

    Is het trouwens al weer tijd voor de griepprik? Goed dat je het zegt.

  2. Ik dat dat veel mensen die in de zorg werken dat wel hebben? Ik zou het niet kunnen. Maar hoor het wel van Matthijs ook…hij werkt als verzorgende IG met ouderen op een gesloten PG afdeling. Helemaal zijn werk, maar je ziet ze soms met de week achteruit gaan. Hij is het ook niet gelijk kwijt als het slecht gaat hoor. En das menselijk denk ik. Als het je niks zou doen zou het ook niet goed zijn (denk ik)

  3. Als patientenvervoerder/begeleider van, naar en in ziekenhuizen snap ik je gevoel maar al te goed. Soms zie je iemand een tijdje niet en herken je hem/haar nog amper. Een hele behandeling meemaken van kankerpatiënten kan ook aan de ribben blijven plakken, maar ik prijs me telkens gelukkig dat ik diegene niet ben die de behandeling moet hebben.
    Ik besef het niet altijd op het moment, maar hulpverleners kunnen best belangrijk zijn voor patiënten !

  4. Mijn schoonvader is vorig jaar ook overleden na een hersentumor en dat ging
    razend snel. Vier maanden tijd. Het blijft toch moeilijk als je iemand heb t in je
    praktijk waarvan je denkt, wat ben jij een leuk iemand. En dan zoiets te horen.
    Wat hij zegt is toch hartstikke mooi dat je op zijn leeftijd nog verliefd wordt en
    je leven mooi kan afsluiten.
    Werk ze nog vandaag en probeer lekker veel te lachen!!!

  5. Je zou mijn vader direct in je hart hebben gesloten, zoals hij was en zoals hij is.
    Ik zie ook veel, in het (t)huis van mijn vader. Lieve mensen die binnen de kortste keren bijna niets meer kunnen. Die er opeens niet meer zijn. Wennen aan nieuwe medebewoners die nog zo zoekende zijn ….. vooral naar de uitgang.

  6. Ik zal niet zeggen dat je het slecht hebt in je werk, maar dit zijn toch wel de mindere kanten. Aan de andere kant Klief. Jij hebt een hart en daar mag je ook blij mee zijn.

    Love As Always
    Di mario

  7. He bah, ja pittig hoor hey. Gelukkig maar dat je er niet dusdanig mee rond blijft lopen, maar ook gelukkig dat je het niet meteen kwijt bent. Klinkt als balans tussen niet alles kunnen en willen dragen en je je werk kan doen en gewoon mens zijn denk ik dan ;-).

  8. Kijk, ik heb een vrouw en dochter. Moesten die wegvallen is er veel kans dat ik er ook het hoofd bij neerleg. en mijn mama werd op haar 59 met Alzheimer gediagnosteerd. Ze is nu 67 en er blijft echt quasi niks van over. Goed dat je er niet blijft mee rondlopen, dat helpt toch niemand.

  9. Het doet ook echt pijn als (oudere) mensen om je heen veranderen door kwaaltjes of een ziekte. In het generatiewereldje van mijn ouders (77 en 78 jaar) ‘gaat’ de één na de ander.
    Hun grote angst was dat ook zij getroffen zouden worden door een kwaal of ziekte. En dat is nu ook gebeurd; mijn Pa heeft (long)kanker in terminale fase. Heel intens brengen zij samen zijn laatste periode door en van het bezoek dat ze krijgen leven ze helemaal op. Dat is echt heel erg belangrijk op die leeftijd: aandacht.

  10. Je zou ook een ijskonijn zijn als het je niet zou doen. Met zo’n prikronde word je wel in korte tijd met veel leed geconfronteerd, dus niet raar dat je daar nogeens aan denkt.
    Vind de houding van Abel bewonderenswaardig. Accepteren wat er is en tevreden zijn met wat je gehad hebt.

  11. Ja, dat blijft ook bij zorgverleners indruk maken.
    Ik heb er zelf ook wel troost uitgeput na het overlijden van mijn man. Ook hersentumor heel kwaadaardig en snel . En nog maar 65

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s