Telefoneren.

De afgelopen weken heb ik 3 keer een ochtend in moeten vallen voor mijn collega Laura. Vanwege privéomstandigheden was ze er namelijk niet.

En daar zat ik dan, aan de mij zo gehate telefoon. Een beetje de assistente te spelen. Gátver!

De periode daarvoor, dat ik nog niet op Laura’s plek zat, maar wel al wist dat ik dan en dan het haas zou zijn, was ik al nerveuzig. Ik zag er tegenop al ware het een tandsteenverwijderbehandeling. Of een mammografie. Ik heb me er intern echt druk om lopen maken.

Ik heb namelijk een heuse telefoonvrees. Privé bel ik dan ook echt bijna nooit. Ik heb een mobiele bundel van 100 minuten en verbel er elke maand ongeveer 10 denk ik, als ik een drukke praatmaand heb. Vast bellen doe ik zo eens per maand. Dan heb ik óf mijn moeder aan de telefoon, óf vriendin Els uit Zeeland. En dan houd ik het zeker een minuut of 15 vol, als ze mazzel hebben.

Ik ben goed in praten, daar ligt het niet aan. Ik kan 5 kwartier in een uur kletsen als ik iemand tegenover me heb waar ik het goed mee kan vinden. Maar praten in een apparaatje? Ik sla dood van de telefoon. Communiceren in een stukje plastic zonder de tegenpartij in de ogen te kunnen kijken, aan te raken of hun lichaamstaal te kunnen peilen, vind ik stom. Ik doe het dan ook eigenlijk zelden tot nooit. Mits het écht niet anders kan. En als ik al opneem (want ook dat is uniek. Ik druk u zo weg als u mij belt, dan weet u dat alvast. En als ik dat niet doe, staan mijn telefoon 9 van de 10 keer op stil en hoor ik ‘m niet eens), dan ben ik vaak kortaf of klink ik afwezig, schijnt. Ik krijg regelmatig klachten.

Er zijn heel weinig mensen die weten dat ik ook een vast nummer heb, het is zelfs zo geheim, dat ik het zelf niet uit mijn hoofd ken.

Als ik ergens op een website ofzo mijn nummer in moet vullen, om verder te kunnen in een bestelling, dan vul ik altijd in dat ik 06 12345678 heb. Ik moet er niet aan denken dat ze me gaan bellen voor een klanttevredenheidsonderzoek ofzo. Brrrrrr…

Ik vind het ook zo’n enorme inbreuk, bellen. Het is zo doordringend en het komt meestal heel erg ongelegen. Mensen hebben namelijk de onhebbelijke gewoonte te bellen als het niet uitkomt. Als je voor het eerst in 5 uur even gaat plassen, terwijl je al die tijd naast je telefoon zat, dan precies gaat dat kolereding af. Of als je nét onder de douche gaat staan. En dan hoor je dat ding afgaan en sta je meteen niet meer lekker relaxed te douchen. Want het zou zomaar je kind in nood kunnen zijn. En dan neem jij niet op. Moet je toch niet aan denken? En dan loop je druipend en je nek brekend op het glibberige laminaat naar je telefoon om te zien dat het een privénummer was.

Zucht.

bellen2

24 thoughts on “Telefoneren.

  1. Haha. Ik heb ook een vreselijke hekel aan bellen. Ik vind het ook storend. Je belt op jouw moment niet wetende of de ander het wel uitkomt. Ik handel het meeste af met mail of whatsapp. Lang leve de digitale wereld :)

  2. Vooral sedert de komst van de GSM heeft men geen ogenblik rust meer. Vroeger lieten ze een boodschap achter of een verzoek om terug te bellen. Nu bellen ze je overal op de meest ongepaste momenten op. Ik heb ook van die dagen dat ik dat “ding” ontzettend haat.

  3. De enige met wie ik vrijwillig lang aan de lijn hang is mijn schoonzus. Verder bel ik zelden of nooit. Hele brieven of mails kan ik vullen, maar bellen …… niks voor mij, dus herkenbaar,

  4. De enige met wie ik lang kon bellen was mijn nu overleden vriendin, uren konden wij aan de lijn hangen. mijn man kon avonden voetbal kijken en ik dan boven kwekken met haar. Ze is bijna n jaar geleden overleden en oh wat mis ik t praten en lachen met haar! Maar telefoonvrees heb ik totaal niet.

  5. He… dat is mijn telefoonnummer al. Mijn email is trouwens dimarioisnot@home.nl. Je mag hem eventueel gebruiken, maar ook veranderen in je eigen naam. Werkt geweldig tegen spam. Ik ben verder wel een beller hoor, maar dan wel met mensen die ik mag en goed ken. Zit ik zo een uur of wat aan de telefoon.

    Love As Always
    Di Mario

  6. Oh Kliefje, ik geniet zo van bellen met bepaalde mensen (die helaas veel te ver weg wonen om regelmatige mee af te spreken) en ik mis nog steeds die paar dagelijkse woorden die ik met mijn moeder via de telefoon wisselde ook al is ze nu meer dan 10 jaar dood. Ik kan in een stem zoveel meer horen en zo veel sneller nuances in mijn woorden aanbrengen dan in wat voor berichtje dan ook.

    Ik weet dat het telefoontjes lastig uit kunnen komen en daarom stem ik ze ook af zodat beide partijen ervan kunnen genieten. Je moet gewoon tegen elkaar kunnen zeggen: ‘nu ff niet’.

    Groetjes,

    Dorothé

  7. Heerlijke foto. :-)

    Los van de foto: herkenbaar tot en met. Veel mensen vinden het ronduit gek (en irritant) dat mijn telefoon niet aan mij vast zit: sms je mij, dan kan het zomaar gebeuren dat ik je een uur of vijf later pas antwoord (want dan pas weer eens op mijn telefoon gekeken – om te weten hoe laat het was) en dat we in de tussentijd al drie keer heen en weer gemaild hebben.
    Bellers druk ik graag weg, of laat ik doorlopen naar de voicemail.
    En toch… áls ik dan een bekende aan de lijn heb, of zelfs een onbekende, dan loopt het gesprek vaak ook wel. En is die belangst ook wel weg. Maar fuck zeg, iedere stilte valt als een genadeslag, en dan bekruipt me meteen het gevoel dat ik sociaal totaal mislukt ben. Ja, dat zit tussen mijn oren, en ja, door vaker gedwongen te bellen (werksituaties helpen inderdaad goed daarbij) went het sneller dan je denkt, maar pffff: laat mij maar smsen met mijn telefoon. En ‘m als horloge gebruiken.

  8. Ik ben dol op mijn telefoon, alleen bel ik er nauwelijks nog mee. Wel appen en Instagrammen en twitteren :-) Maar gek dat een mobiel zo’n beetje zijn oerfunctie heeft verloren…
    Bellen vind ik overigens heerlijk: is praten, en ik praat graag, met of zonder apparaat ertussen..

  9. Hahahhaha ik heb PRECIES hetzelfde. Maar echt. Ik haat bellen. Ik neem ook gewoon vaak niet op en krijg altijd buikpijn van een beltoon na een tijdje (omdat ik bellen zo vreselijk vind).

  10. Op één vriendin na bel ik erg weinig. Ik app des te meer. Veel gemakkelijker. Als het uitkomt geef je antwoord en anders niet.

  11. Haha, niet herkenbaar. Ik hou van bellen en kan het soms lang volhouden. Wel heb ik er een hekel aan wanneer ik ergens mee bezig ben, bijna mijn nek breek om op te nemen en dan een verkoper aan de lijn krijg. Maar daar ben ik meestal snel klaar mee.

  12. Gelukkig.. ben dus niet de enige! Voor mijn werk moet ik al genoeg bellen dus privé ben ik vrijwel nooit bereikbaar en inderdaad ook vrij kortaf zodat ik er snel klaar mee ben…

  13. Ik kan zo een uur of twee aan de telefoon zitten met iemand. Heerlijk. Maar wel met iemand die ik goed ken dan he. En die ik weinig zie. Een vriendinnetje die in Oostenrijk woont, bijvoorbeeld. Of de 25-kilometer-verderop-wonende-zus/nicht met wie het agendatechnisch moeilijk afstemmen is. Geen reistijd en toch bijgepraat.
    Met anderen ben ik inderdaad ook liever face To face.

    En van het Facebook-getrut ben ik nu ook bevrijd. Hoezee!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s