Empathie.

Vorige week had ik een patiënte op mijn spreekuur, ze kwam voor het bevolkingsonderzoek baarmoederhalskanker, voor een uitstrijkje dus.

Ik heb dan een standaardlijst met daarop een paar vragen die ik stel, voor ik overga tot actie. Ik wil eventuele klachten weten, of de betreffende vrouw hormonen slikt, ik wil weten wanneer de laatste menstruatie was en of het patroon regelmatig is.

Deze mevrouw was door de overgang heen, zonder problemen. Ze had er niks van gemerkt, zei ze.

Ik vertelde haar dat ze daar geluk mee had gehad. Dat ik veel vrouwen spreek, voor wie het een nogal heftige gebeurtenis is.

Daarop kwám een reactie. Ik was sprakeloos en dat gebeurt niet veel kan ik u zeggen.

“Vrouwen die lopen te zeiken over overgangsklachten, mankeren onderliggend waarschijnlijk wat. Die hebben in hun leven hun zaakjes niet op orde, zijn ontevreden, lopen ergens anders mee, en dan is die overgang een prima excuus. Vrouwen die stabiel zijn, die stevig in het leven staan, die hoor je nooit over de overgang.”

Ze ging nog even door.

“Ook zoiets, vrouwen met een postpartum depressie. Kom op zeg! Aanstelleritis!”

Het was dat ik nog niet was begonnen met het uitstrijkje, anders had ik dat speculum even hardhandig in die muts willen ronddraaien.

Ik heb geprobeerd er niet op te reageren, maar dat lukte me dus even niet.

Ik vertelde haar dat ik zelf toch wel een doorzetter ben, iemand die niet snel iets mankeert, maar dat ik zelf de laatste maanden behoorlijk loop te tobben met mijn hormonen en dat ik me soms echt waardeloos voel terwijl ik zo happy ben als wat. Dat ik het met haar opmerkingen dus niet eens was.

Toen bond ze in en gingen we over op veiliger onderwerpen als werk en vakantie. Beter. Mijn bloed kookte namelijk.

Wat is er in vredesnaam mis met mensen zoals zij? Omdat je het zelf niet kent, is het niet waar? Ik weet dat er mensen zijn die het lastig vinden zich in te leven in andere mensen, maar dit is een compleet gemis aan empathische gevoelens. Zó enorm kort door de bocht, dat ik het gewoonweg shocking vond.

Tuurlijk is het verdomde lastig om je een voorstelling te maken van hoe andere mensen zich voelen door hun ziekte, of door een heftige gebeurtenis, iets waar je zelf geen ervaring mee hebt, maar als je het niet begrijpt, houd dan gewoon wijselijk je mond. Knik wat, klets wat mee, zorg dat je er bent voor de ander. Doe je best in ieder geval.

Het zou mooi zijn als dat soort emotiegestoorde mensen eens een dag konden voelen wat een ander voelt. Dat deze mevrouw kan ervaren hoe het voelt als je een depressie hebt. Kijken of ze dan nog steeds blijft verkondigen dat je jezelf gewoon een schop onder je kont moet geven en je niet zo moet aanstellen.

Bah!

21 thoughts on “Empathie.

  1. Ze mag een dagje in mijn schoenen lopen.
    Ik denk dat je – heel goed – heel duidelijk bent geweest. Ben alleen bang dat ze er niet over zal gaan nadenken.

    Mijn oma was zo – maar ook bikkelhard voor zichzelf en die heeft het nodige voor haar kiezen gehad.
    Ze heeft met die ‘niet zeuren, doorzetten’ houding veel mensen gekwetst, terwijl ze bij mij mijn dagelijkse worsteling juist weer wel zag en me ondersteunde. Het heeft iets te maken met een ander de ruimte geven of juist niet gunnen omdat je die zelf ook wel had kunnen gebruiken

  2. Ik ben 26 en zit al in de overgang (lucrin injecties endometriose bla) en ik kan mee praten het is gewoon zwaar kut. Maar in mijn geval is de pijn erger.

  3. Ik ben nu 44. Heb al ruim 5 tot 6 jaar last van de overgang. Het laatste jaar in een wel heel heftige vorm. Nu eindelijk eens de stap genomen om langs de huisarts te gaan. Bloed laten prikken om dingen uit te sluiten. Alles goed. Wordt ik gebeld door een vervangende arts die mij niet serieus neemt! Ik moest maar een nieuwe spiraal laten plaatsen of weer aan de pil gaan. Nadat ik in een giga opvlieger mijn ongenoegen had geuit zit ik nu aan de clonidine. Geen wonderpil helaas, maar ik geef het nog even de tijd. Wordt dus vervolgd.

  4. Kortzichtig van haar zeg. In plaats dat ze blij is met haar eigen klachtenvrije overgang en begrip heeft voor anderen voor wie het een drama is, ventileert ze ongenuanceerd haar eigen mening. Bah. Kan je haar uitstrijkje niet laten verdwijnen zodat je alsnog de kans krijgt om het speculum overdwars bij haar in te brengen?

  5. En dan hebben we het nog niet eens over wat voor last de huisgenoten er van hebben. Want dat zit natuurlijk niet tussen mijn oren. Laten we daar duidelijk in zijn. 😉

    Love As Always
    Di Mario

  6. Mijn schoonmoeder was vroeger ook zo empatisch. Zij had nooit ergens last van, bij anderen zat het echt vast allemaal tussen de oren. Zij had ook altijd gelijk, vond ze zelf dan. Oh, wat heb ik haar vaak verwenst om dat soort uitspraken. Tegenwoordig is ze een lief oud mensje 🙂 En die overgang: mijn thermostaat is helemaal van slag, de hormoontabletjes liggen in de la, maar het is nog allemaal te doen zonder.

  7. Mensen die onmiddellijk een oordeel klaar hebben, pfff, die zou je het stiekem toch zelf toewensen. Maar dat zeg je hen natuurlijk niet omdat je slimmer bent. Je bloed gaat er inderdaad wel van koken.

  8. Overgang..gewoon psychisch hoor, of uitgevonden door farmaceuten die graag een centje extra willen verdienen ;-)..nou helaas hoor was dat maar! Ik zeg altijd maar die de overgang uit heeft gevonden had een hekel aan vrouwen!

  9. Dikke vette zucht. Mensen zonder empathie zitten bij mij doorgaans meteen in de irritatiezone. “De knop moet om”, “Gewoon even schouders eronder”, “Ik heb er nooit last van gehad hoor” enzovoort, enzovoort.
    Mijn schoonmoeder is vooral in haar eerste reacties ook zo niet-empatisch. Later bindt ze vaak wel in, maar o o o wat vind ik dat lastig. En inderdaad, buitenstaanders die van hoed noch rand weten en dan even lukraak hun beleving en ervaring als waarheid gaan verkondigen. F*ck Off!

    1. En dat hoeft nog niet eens vind ik, er gebeuren dingen op mijn werk waar ik helemaal niks mee kan, die ik nul komma nul begrijp. En dat mag ook vind ik. Maar ik zal iemand altijd in zijn/haar waarde laten.

  10. Kon dat maar, ja: éven de schoenen van een ander aansjorren bij iemand en laten vóelen.
    Al zijn er dan daarna nog zat, die pochen dat zíj het dan toch in elk geval goed doorstaan hebben.

    Het is zo verrekte makkelijk, te denken dat je de wijsheid in pacht hebt, te oordelen vanuit een positie van een zalig volslagen níet weten.
    Het is zo verrekte moeilijk, te slikken wanneer je een dergelijke houding tegenover je treft.

  11. Nou, je bent (zo te horen) best wel vriendelijk gebleven tegen deze ‘dame’. Ik zelf zou uit mijn vel springen bij zoveel onnozelheid grrrrrrrrrr! Je zou haar bijna een hormoonstoornis toewensen … om zo te oordelen over iets wat je helemaal niet kent!

  12. Ja, bijna onvoorstelbaar dat er mensen zijn die zo denken. Alles is aanstellerij en alles is eigen schuld volgens hen. Ik vraag me af welke ziektebeelden dan volgens hen geen inbeelding en eigen schuld zijn.
    Goed van je dat je er toch tegenin gegaan bent. Zij zal er niks van geleerd hebben maar het zal jou vast opgelucht hebben dat je het niet over je kant liet gaan.

  13. Hi Kliefje,

    Zelfs voor dit soort mensen voel kan ik empathie opbrengen 😉 Hoe zou deze vrouw zo geworden zijn? Maar aan de andere kant zou ik haar willen slaan 😉

    Groetjes,

    Dorothé

  14. Jeetje ik snap nooit dat zulk soort mensen zomaar iets roepen waar ze dan de ballen verstand van hebben. Pff en zo iemand heeft dan niet eens last van de overgang, je zou haar bijna iets willen toewensen niet? Helpen je pillen, want je bent toch vrij rustig gebleven……

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s