Ziekzijn.

Gisteren heb ik een dag op de bank doorgebracht in plaats van op de praktijk aan mijn bureau.

Maan- op dinsdagnacht werd ik wakker van een gemeen stekende pijn rechtsonder in mijn buik. De pijn was pulserend en kwam in aanvallen. Stilliggen bleek onmogelijk en omdat ik Vlam zijn welverdiende nachtrust gunde, ben ik verkast naar de bank. Alwaar een hele blije poes van een kilo of 7 me meteen besprong. Op mijn buik. Heel fijn.

Een paar uur later lag ik nog steeds wakker én redelijk te creperen.

Door alle enge verhalen die ik elke dag weer aanhoor en meemaak, checkte ik even één en ander. Geen koud been, geen aneurysma dus. Niet misselijk en geen braken en geen koorts: geen blinde darm aanval. Geen onrustige buik: geen koliek. Maar wat was het dan wel?

Geen idee. (Nog steeds niet.)

In ieder was het geval verdomd pijnlijk.

Vlam stond om half 6 naast me en sommeerde me naar boven. Ik heb daar nog een poosje liggen wiebelen en de pijn liggen wegdenken en toen ging de wekker. Ik moest actie ondernemen om me klaar te maken voor de aankomende werkdag, maar in plaats daarvan was ik verstandig, whatsappte ik de echtgenote van mijn werkgever en meldde me ziek.

Voor de eerste keer dit jaar.

Ik las mijn berichtje nog even na voor ik het verstuurde en zag tot mijn verbazing dat er 2 keer ‘sorry’ in het kleine stukje tekst stond. Ik wiste die woordjes en verstuurde het bericht.

Wat is dat toch voor kolder? Als ik me nou te pas en te onpas en bij elke scheet die dwars zat ziek zou melden, had ik er een reden toe gehad. Maar dat doe ik dus niet. Ik ben sowieso zelden ziek. En áls ik me al niet lekker voel, ga ik meestal gewoon aan de arbeid. Ibuprofennetje in mijn mik, schop onder mijn hol en gaan.

Hell, ik heb een jaar of 6 geleden, toen ik matig/ernstig depressief (ik verzin het niet, diagnose van de psychiater) was én een burn-out had, nog gewoon doorgewerkt. Zonder 1 dag te skippen.

(Zoekende op Google las ik trouwens dat een gemiddelde werknemer per jaar 12 dagen ziek is. Dat aantal heb ik nog nooit gehaald. Ik denk dat ik over die 12 dagen 5 jaar doe.)

Terug naar gisteren: begin van de middag ebde de pijn weg en heb ik serieus nog overwogen op de fiets te springen en nog even een paar uurtjes te werken. Omdat ik weet dat als ik er niet ben, mijn collega Laura het haas is en over kan werken. Ze heeft nogal vervelende thuissituatie op dit moment, veel stress, en ik probeer haar te ontzien.

Gelukkig won mijn ratio het van de emoties, zette ik nog een zoveelste aflevering van “Once upon a time” aan, schonk nog wat thee bij en wikkelde me nog even extra strak in een fleecedeken.

En toch lag ik niet lekker rustig.

Te triest voor woorden eigenlijk. Vrouwen en hun eeuwige schuldig voelen.

33 thoughts on “Ziekzijn.

  1. Oh ja, dat eeuwige schuldgevoel wat in onze genen lijkt te zitten! Inmiddels ben ik steeds beter aan het leren om me minder schuldig te voelen in situaties waarin het beter is om aan mezelf te denken. Hier had ik helaas ook een Burnout voor nodig om zover te komen.
    Voor jou beterschap en een goede tip: ga, als je weer beter bent, niet meteen lopen rennen en alles inhalen wat je voor je gevoel niet hebt kunnen doen gisteren.

  2. Mijn man is ook een echte doordouwer.
    Maar ik snap je onrust wel. Je voelt je behalve ziek, zwak en misselijk toch verantwoordelijk voor je werk en je collega. Het siert je.
    Zou ik toch willen weten wat je hebt, maar dat zal je zelf ook wel willen.
    Van <3e beterschap!

  3. Ik ben ook niet lekker vandaag. Ging om een uur of een naar huis. Heb wat op de bank gelegen nadat ik een was had opgehangen, wat opgeruimd enz. Oh ja, de wekmobiel werd ook gebruikt. Morgen toch maar weer gaan werken anders is het zo vervelend voor degenen die een afspraak hebben. En inderdaad, ik heb ook dit jaar geen verzuimden gehad.

  4. Zo herkenbaar! Ik heb gewerkt met 3 gekneusde ribben, infectie aan de luchtwegen waarbij de hele afdeling last had mijn gehoest, met koorts, met een cyste, dus die 12 dagen per jaar red ik niet. Misschien over 3 jaar…

  5. Ik ken het, vind het zo vervelend dat ik de laatste anderhalf jaar zo vaak (lang) ziek ben geweest. Ben daarom ook naar 24 uur gegaan. 32 gaat gewoon niet meer nu.
    Niet doen Klief!
    Hoe gaat het nu met de pijn?
    Nog steeds rechtsonder? Kan het niet iets gyn zijn? Beterschap hoor. X

    1. Ik denk, na uitleg aan mijn werkgever, dat het een stukje verstopping was, tegen de bocht aan naar mijn blinde darm. Die kan naar achteren zijn gedraaid, bij sommige mensen is dat zo, en daar tegenaan kan eea vastlopen. Dat geeft dezelfde stekende pijn als wanneer hij ontstoken is. Schijnt.

        1. Hij wilde zelfs langskomen tussen de middag, kijken wat er aan de hand was. Lief, maar niet nodig. Ik wist zelf ook dat het niks ernstigs was (alleen verdomd veel pijn deed…)

  6. Ik ben dit jaar al twee dagen ziek geweest. Dus ik heb er nog tien te gaan wilde je zeggen. 😉 Laat maar als je het niet erg vind. Ik blijf liever gezond en ga dan liever naar mijn werk.

    Love As Always
    Di Mario

  7. Oh, wat herkenbaar, hier een pijnlijke hiel/ enkel vanaf maandag en stteds erger wordend met als hoogtepunt vandaag bijna niet kunnen lopen. Dan speelt ook nog een trombose verleden op en maak je uiteindelijk toch een afspraak bij de huisarts maar wel zo laat mogelijk want er moet tenslotte gewerkt worden toch? Blijkt het gelukkig mee te vallen, alleen maar een ontstoken achillespees aanhechting en mocht ik met een apotheek voorraad snoepjes en een verwijzing voor de fysio het pand verlaten. Hoop dat ik daar ’s avonds terecht kan want overdag moet ik werken. 😉

  8. Dat schuldgevoel is herkenbaar. Er moet veel gebeuren wil ik me ziekmelden, loop meestal door tot ik in het weekend dan instort. En dat is ook niet goed, want ziek is ziek. Dus Klief, denk ook gewoon aan jezelf en meldt je die ene keer in de 3 jaar zonder schuldgevoel ziek.

  9. Ik voelde me maandagavond zo ziek dat k ook overwoog om thuis te blijven maar voor woensdag hadden we een concert in de planning en de kaartjes al gekocht, dus ging ik op t werk lekker ziek zijn. Of dat nou zo collegiaal was?
    Groet

  10. Hi Kliefje,

    Wat een onzin dat schuldgevoel. Je lijf geeft niet voor niks signalen af… daar moet je naar luisteren en niet zo stronteigenwijs zijn om het te willen negeren. Eigenlijk sta je gewoon niet toe dat iemand/iets de baas over je is nl. de kwaal die je even hebt. Verder kan ik absoluut niet tegen die zogenaamde helden die met een gruwelijke verkoudheid de halve klas besmetten of met een blafhoest het hele hotel wakker houden. En dat wasje dat ging toch goed… niemand had er last van … op je werk merken ze dat niet hoor of je thuis wat doet….je voelde je er beter bij als het gedaan was… je werkgever werd er niet door benadeeld en jij had je lijf even in een andere houding en was even afgeleid van je kwaal.

    Ik heb een paar vriendinnen die heel veel ziek zijn en ik denk nooit… echt nooit dat ze zich aanstellen. Ik denk alleen wat een geluk dat ik een goede gezondheid heb.

    Wel fijn dat je weer beter bent…. einde preek 😉

    Groetjes,

    Dorothé

  11. Logisch dat schuldgevoel. Je krijgt iedere maand je salaris en daar staat ook iets tegenover: aanwezig zijn en je werk doen. Ziekte overkomt je, verzuim is een keus. Wanneer die keus is dat je moet verzuimen, is dat soms niet anders en blijf je thuis tot je lijf aangeeft dat t weer gaat. Beterschap! (Zie dat je alweer live&kicking bent?)

  12. Ziek=ziek. Schuldgevoel is niet nodig, maar ik kan begrijpen dat je het wel hebt (zou ik ook hebben).
    Ga je je werkgever nog naar een diagnose vragen?

  13. Heel herkenbaar! Ik heb hier ook erg veel moeite mee, had een collega die zich mega vaak ziek melde en ik wist hoe daar over gesproken werd/hoe ik daar over denk. Verleden week heb ik uitgerekend dat ze van januari tot oktober 21% van de werkdagen ziek was. 21%! Over geloofwaardigheid gesproken. Gelukkig werkt ze niet meer bij ons!

  14. ik ben ook niet graag ziek maar als het zo is dan blijf je beter thuis. Je presteert minder en je besmet de mensen om je heen voor je het weet. Vroeger was het anders maar tegenwoordig luister ik naar mijn lichaam.

  15. Het zal wel vrouwen-eigen zijn, dat schuldgevoel hebben over van alles en nog wat. Zo jammer, want zonder dat zou het leven voor ons een stuk aangenamer zijn.
    (De meeste) kerels daarentegen hebben een bord voor hun kop en schuldgevoelens kennen ze niet. Als zij ziek zijn moet alles ineens wijken. Dan liggen ze de hele dag vanuit hun ziekbed te klagen dat ze zo’n pijn hebben en maar commanderen. Je rent de benen uit je lijf voor ze … en denk je dat ze daar achteraf een schuldgevoel over hebben? No way! Stelletje profiteurs …

  16. Oh pff, ziekmelden, ik haat het. Ik loop te hakkelen aan de telefoon omdat ik a. Bang ben dat mensen in twijfel trekken of ik wel echt ziek ben en b. Me direct schuldig voel. Feest

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s