Doodrelativeren.

Op één van mijn laatste pms-blogs, kreeg ik een reactie van iemand waaraan ik me “een tikkie” stoorde. Ik weet dat het lief en oppeppend en meedenkend was bedoeld, maar mán, wan kon ik er niks mee.

Het was iets in de trant van: geef jezelf een schop onder je kont en bedenk dat er altijd mensen zijn die ergere dingen meemaken.

Dat klopt.

In de top weet-ik-hoeveel van ellende komt pms waarschijnlijk niet eens voor. Op de schaal van ellende is het misschien net een één.

Als degene die de reactie achterliet me een beetje zou kennen irl of via dit blog), weet zhij dat ik mezelf met vlagen tot blauwe plekkens aan toe, onder mijn eigen derrière schop. Dat ten eerste.

Ten tweede vind ik mensen die altijd en eeuwig alles doodrelativeren ook een beetje zielig. Zielig als in: te hard voor zichzelf zijnd.

Wat is er mis met af en toe gewoon even heerlijk zwelgen in zelfmedelijden? Stil staan bij je eigen leed, hoe klein en onbelangrijk het ook is? Of denkt dat het is.

Moet je werkelijk alles gaan vergelijken met dat wat andere mensen meemaken?

Ik heb pijn in mijn teen. De buurvrouw heeft een afgezet been. De nicht van mijn werkgever ligt in het ziekenhuis met gangreen. Zo ken ik er nog wel eentje.

Op mijn werk maak ik elke dag nogal wat leed mee. Jonge moeders met borstkanker, mensen die hun kinderen verliezen, echtparen die al meer dan 50 jaar samen zijn, die uit elkaar gerukt worden door Alzheimer, een jonge meid wiens arm pas geleden is geamputeerd, botkanker. Vrouwen die heel erg graag moeder willen worden, maar geen eicellen hebben. Een bejaarde man van wie zowel zijn vrouw, als zijn dochter voor zijn ogen doodgeschoten zijn. Een jongen die is misbruikt door zijn eigen vader. Een transgender die verstoten is door zijn hele familie. Depressies, zelfdodingen, angststoornissen, auto-mutilatie…

Moet ik doorgaan?

Nee toch?

Ik denk dat iedereen wel weet dat er altijd wel een overtreffende trap te verzinnen is voor dat wat jij hebt.

En zelfs als de wil er is, sommige zaken kun je op bepaalde momenten niet kleiner maken. Tenminste: mij lukt dat niet altijd.

Sowieso met die oestrogeendippen niet. Ik vergelijk die pms met een (zij het kortdurende) depressie (ik ben helaas ervaringsdeskundige dus heb in dit geval wel recht van spreken)… Je wordt wakker en voelt je niet jezelf. Alles is zwart en negatief, geheel buiten jezelf om, kun je nergens meer de lol van inzien. Je hebt geen idee hoe je in vredesnaam de dag door moet komen, hebt nul energie. Je wéét dat je je zegeningen moet tellen en moet proberen er het beste van te maken, maar het enige dat je wilt, is janken en onder je dekbed gaan liggen.

Het “voordeel” is echter, dat je weet dat het binnen een paar dagen weer weg is.

Ik ben hartstikke gelukkig met Vlam en Jill. Ik heb een leuke baan en lieve mensen om me heen. Ik heb geen enkele reden om ongelukkig te zijn. Daar hoeft niemand me aan te helpen herinneren.

Ook ikzelf niet.

41 thoughts on “Doodrelativeren.

  1. Je hebt gelijk! Dit jouw plekje op het web waar je mag zeggen/schrijven wat je wilt. En zelfmedelijden hebben, klagen, je gevoelens uiten lucht op en helpt daarbij weer mee om de boel te kunnen relativeren.

  2. Die mensen die praten over jezelf een schop onder je kont geven weten niet waar ze het over hebben. Huilen is heel gezond als je het nodig hebt, ik zie huilen als een worsteling om weer (dichter) bij jezelf te komen. Worstel en kom boven, was dat geen Zeeuwse spreuk?

  3. Alsof je jezelf beter zou gaan voelen door te bedenken dat andere mensen het nog veel erger hebben – ik heb het nooit begrepen, ik ga daar alleen maar harder van janken..

  4. Wat ik wel vervelend vind is mensen die zwelgen in ellende. En is het geen ellende van hun zelf, dan is het wel iemand in hun omgeving die er slecht aan toe is, of een beest of zo.
    Hartstikke sneu allemaal, echt, maar soms vind ik het ongepast daar, op bepaalde momenten tegen bepaalde personen te klagen.

    Een vriendin van mij begon laatst weer een heel verhaal over ‘haar’ Amsterdamse duif die ze heeft laten opereren aan zijn pootje en nu bij haar in een kooitje aan het revalideren is.
    Toen had ik wel zo iets van: Sodemieter op met je k..duif.
    Ik had verdorie net een week daarvoor mijn zusje verloren.

  5. Hi Kliefje,

    Gisteren zette ik deze uitspraak op mijn blog “Be who you are and say what you feel, because those who mind don’t matter, and those who matter don’t mind.” en ik denk dat dat bij jou ook precies past. Als ik me goed voel dan heb ik wel begrip voor reacties waar ik niks mee kan maar als ik in een dip zit dan denk ik f#$#%$%. Het is trouwens moeilijk de juiste toon te treffen met reacties vind ik. Ik voel me vaak onbegrepen en jij? En relativeren… dat mag en kun je alleen zelf doen vind ik, dat mag je niet opgedrongen worden.

    Groetjes,

    Dorothé

  6. Niets werkt zo relativerend als de dood, dus ik relativeer me weer 3 slagen in de rondte nu. Maar daarnaast begrijp ik je zo goed: je hoeft de drempel van je werk maar over te stappen en je weet dat de wereld overloopt van ellende. Alleen daarom is het al heerlijk om op deze manier met je blog van je af te schrijven. Gewoon doorgaan dus.

    1. Precies Jet, dát.

      En daarbij weet ik dat er heel erg veel vrouwen rondlopen die klachten hebben zoals die van mij, maar vinden dat ze niet mogen zeuren en er niets mee doen. Of zich schamen, vinden dat het erbij hoort etc. Ik hoop dat ze door mijn verhalen te lezen, er iets mee gaan doen. Want het is niet normaal en het beïnvloedt mooi wel enkele dagen per maand je leven, en behoorlijk ook.

      En wat betreft jouw ellende: jij hebt gewonnen! Helaas… (knipoog hè?)

  7. Ik leerde ooit dat je je eigen “pijn” moet voelen om de pijn van een ander te begrijpen. Duszzz als je nooit bij je eigen gevoel stil mag staan, hoe kan je dan begrip tonen voor die ander..minder of erger qua ellende. En daarbij pms is ruk!!

  8. Het is jouw blog, dus zeiken mag, als er al sprake van zeiken is. En als mensen er last van hebben, nou dan lezen ze toch niet? Altijd wat te zeiken, sommigen.
    Trouwens, gangreen is echt heel naar. Dat gaat roken en borrelen en voor je t weet ben je je been kwijt. Bij PMS rook je ook, maar dan anders :)

  9. Ik kan ze ook wel eens schieten, die mensen die roepen dat alles relatief is en erger kan. NOU EN?? De sores van een ander zijn jouw sores nu eenmaal niet en jij moet met je eigen ellende dealen, niet met de ellende van de rest van de wereld. Alhoewel ik er wel eens over geschreven heb hoor, dat alles relatief is… (http://louterlou.me/2012/05/21/ot-is-relatief/ ) maar dat was dan vanuit mijn eigen perspectief. Rot is rot en jouw rot is voor jou het rotst. Klaar. Knuffel.

  10. Heb een hele blauwe kont van de schoppen die ik er onder gaf Je hele leven hoor je die dooddoener. Man man lijkt wel of je niet ff gewoon geen zin of weet ik wat mag hebben WE MOETEN DOORGAAN .En ik weet niet hoe die dagen nu heten die ik heb na de overgang Maar in ieder geval zit mijn blaas te dicht bij mijn ogen … tuurlijk hebben andere veel ergere dingen dan jij ,maar het is jou jank,gil stamp dag . Mag het soms?

  11. Je moet zo wie zo nooit dingen vergelijken. Het heeft namelijk niet alleen met de aandoening te maken, maar ook met hoe je het ervaart. Zo worden moeders standaard nooit ziek en mannen liggen twee weken in bed omdat ze griep hebben. ;-) Behalve ik natuurlijk…. bij mij is het maar een week. ;-)

    Love As Always
    Di Mario

  12. Het gaat erom wat je zelf voelt en meemaakt, niet wat een ander overkomt.
    Zo kun je alles bagatelliseren, maar nu even niet, het is nu en ik. Hans

  13. Let maar eens op Klief, vrouwen die vaak afzeik stukjes schrijven bij de commentaren
    zijn vrouwen die veel rimpels hebben door hun zure persoonlijkheid. Ik schrijf
    zelf heel grappig en daarom heb ik een hele mooie huid. HAHAHAHAHA

  14. Ik schreef het gister ook al bij iemand anders…. leed is niet te vergelijken. Verdriet en pijn, maken we allemaal mee en soms gewoon eens niet jezelf een schop onder je kont geven en toegeven aan dat klotegevoel… daar is niets mis mee. Sterker nog, volgens mij groeit je eigenwaarde ervan… dat je jezelf zoveel waard vindt, dat je jezelf een dagje vrij geeft van al die nare dingen. Even terugtrekken in jezelf, even cocoonen. Je blauwe kont even rust geven… en in jouw geval je PMS….

    En wat een ander daar van vindt? Tja…. ik heb je al eens een plaatje gestuurd met een handleiding voor ‘mensen met een mening’ en vooral waar ze met die mening naar toe moeten….

    xx

  15. Oeps, ik voel me aangesproken, want ik was degene die over een schop onder het gat begon…..
    Inderdaad niet om af te zeiken, en zeker met de beste bedoelingen maar blijkbaar door iedereen verkeerd begrepen :-( Ik schreef er bij dat ik er baat bij had om op die manier om te gaan met de sores in mij leven en ik mag zeggen dat ik meer dan mijn portie heb gehad.
    Weet je, ieder zijn manier maar het lijkt erop dat alleen reacties welkom zijn als ze aansluiten bij wat Kliefje schrijft; da’s wel een beetje saai, vind ik. (als ik hier überhaupt iets mag vinden :-))

    1. Voel je ajb niet aangesproken, het overkomt me irl ook wel eens. Ik hoor het anderen ook vaak zeggen tegen andere mensen. En het helpt gewoon niks. Niet als iemand er doorheen zit. Dan zijn een arm en een oor en een schouder gewoon het beste. Vind ik dan hè?

      Van mij mag je vinden en schrijven wat je wilt (graag zelfs!), ik verwacht absoluut geen jaknikkers. Zoals je ook kunt zien, begon mijn blog positief, ik snapte je bedoeling. Nog steeds trouwens. Dank daarvoor ;)

  16. Maar ééén ding is zeker tegen de tijd dat je veel rimpels hebt ben je er van af!! Ik zal je zeggen ik ben een ander mens geworden en voel me veel beter nu alle ellende voorbij is. Enne die rimpels en het stijve lijf neem ik graag voor lief….(dit is geen relativeren hoor maar hoop geven op de toekomst !!)

  17. Als ik er weer een klaagblog uit pers, ben ik de eerste die roept alles vooral met dikke knipoog te lezen want ja ik weet ook wel dat er zoveel ander leed in de wereld is en mijn geklaag peanuts is, maar hé tis snotverdorie mijn blog en als ik daar wil klagen, dan doe ik dat lekker toch, puh.

    En dat het wel eens anders gelezen wordt dan de schrijfster bedoeld … so be it :)

  18. Tuurlijk geef je jezelf wel eens een schop onder je kont, ik denk dat wij vrouwen daar juist erg goed in zijn. Doorgaan, dankbaar zijn voor wat je hebt.
    Maar geen pieken zonder dalen en een dal(letje) heb je nu eenmaal soms. Ik besef dat ik gelukkig geen kanker heb, dat ik een huis heb, dat mijn kinderen gezond zijn, dat mijn lief erg gek op mij is (en ik op hem) etc etc etc en toch hè …
    de afgelopen paar weken heb ik een paar keer nogal teleurstellend/rotnieuws gehad en dan heb ik -de eeuwige positieveling ‘alles komt goed’ – ook echt wel een tijdje nodig om dat te verwerken. Om even te denken WAAROM nou? Waarom kan het nu niet even meezitten?

  19. Iedereen heeft van die pieken en dalen, ik net zo en soms vind ik mijn ellende erger dan die van een ander en soms weet ik dat ik me ergens aanstel maar goed, het moet gewoon allemaal kunnen. Ieder zijn eigen meug, toch?

  20. Weet je waar ik ook de schijt van krijg (excusez moi.) Dat iedereen altijd maar wil dat je je zegeningen telt. Net zoals je ’s nachts de schaapjes moet tellen.
    Je eigen kruis weegt altijd het zwaarst. Zelfs als je relativeert!

  21. Oef, je hebt helemaal gelijk. Soms is iets gewoon even Kaa Uu Tee. Een vriendin van me is ook goed in dat eeuwig relativeren, zodanig dat ik daar alleen maar pissiger van word. Laat me dan gewoon even zielig zijn, mag soms best.

  22. Nee: alles altijd wegdrukken onder het mom ‘Er zijn altijd ergere dingen, hup, mars, vérder!’ – dát is gezond. Grom.
    Iets relatiefs kleins kan je leven óók flink opschudden en je dusdanig beïnvloeden dat je er last van hebt. Goed juist dat je het bij kop en staart pakt en er iets aan doet. Bovendien kun je door jouw ervaringen van je af te schrijven anderen maar net toevallig een oplossing meegeven.
    Zeggen dat iemand maar moet doorbijten is nooit een oplossing.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s