Aagje.

Ik schijn nieuwsgierig te zijn.

Niet als het op bijvoorbeeld privégegevens van andere mensen te zijn. Niet als ik een politiewagen zie in de straat, dat ik dan wil weten wat er aan de hand is. Ik fiets door zonder te kijken. Idem dito wat betreft ongelukken op de weg, mij zul je nooit zien loeren. Je zou mij ook zo in je huis kunnen laten logeren, ik zal nooit gaan graven in lades met ondergoed. Of lekker in de fotoalbums gaan zitten snuffelen. Dat soort zaken interesseert me niet. Privé is privé, ik ben daar zelf ook redelijk lastig in en met.

Nee , kadootjes, daar gaat het om.

Als ik weet dat er in huis een pakje voor me is, wil ik weten wat het is.

Vlam was een jaar geleden bijvoorbeeld, werkzaam in Limburg. Hij ging op maandagmorgen weg en kwam vrijdagmiddag weer thuis. Omdat hij het dus best druk had, had hij 2 weken van te voren mijn verjaardagskadootjes al gekocht. En die had hij, puur om mij te zieken, pontificaal in de vensterbank gezet. Best irritant. Ik geef ook toe dat ik er meerdere malen aan heb staan rammelen, heb gevoeld en heb geprobeerd te raden wat het was. Lichtjes aan het plakband heb staan peuteren. Heel volwassen. Not.

Van mevrouw Williams kreeg ik 2 kersten geleden een advent-doos. Het voor elke dag een envelop met een kadootje. Ik heb in 1 avond alle vloppen opengerukt. Kon me niet beheersen.

Vroeger als kind, had ik daar al last van.

Op zolder, hadden we van die houten schotten en daarachter lagen spullen die we niet vaak nodig hadden. Enkele weken voor mijn 11e verjaardag, ontdekte ik daar “ineens en geheel spontaan” een witte kooi met een pluche cavia erin. Het mysterie was ontrafeld, ik zou een cavia krijgen. Ik kon weer rustig slapen.

Vlam is nul komma nul nieuwsgierig. Ik probeer hem wel eens uit zijn tent te lokken en te zeggen dat ik zulke leuke dingen voor hem heb gekocht. Dat ik benieuwd ben wat hij er van zal vinden. “Oh” zegt ie dan “leuk zeg…” En dat was het. Heel irritant.

Op de één of andere manier heeft hij wel de gave, zijn kadootjes bijna altijd te vinden. Per ongeluk. Zo komt hij dus NOOIT in een bak met schoonmaakmiddelen die ik onder in een keukenkastje heb staan. Afgelopen kerst trof ik hem ineens op zijn kop aan, zoekend naar een bepaalde spray. “Wat is dit voor tasje?” zei hij. “Borden? Wat doen die daar nou?”

Zucht.

De keer daarvoor, met zijn verjaardag, vond hij in het compartiment, onder de slaapbank, zijn nieuwe geurtje.

Tegenwoordig stop ik dat wat ik heb in een doos, doe die dicht en schrijf er met een dikke marker op dat ie er met zijn fikken vanaf moet blijven omdat het namelijk een verrassing voor hem bevat.

En dat helpt.

Onder onze kerstboom ligt een aanzienlijke stapel pakjes, op dit moment.

Afgelopen zaterdag legde Jill er een mooi doosje met strik onder. “Ik vertrouw je” zei ze er nog bij. “Je kunt het deksel er zo afhalen en erin kijken, niet doen alsjeblieft”.

En van Vlam kreeg ik pas na lang aandringen mijn Ici Paris pas terug. Hij was bang dat ik online ging zitten checken wat de laatste aankopen zouden zijn geweest. “Want zo ben je wel”, werd er nog even bij gezet.

Ik geef toe dat het lastig is.

Maar ik houd stand.

Nog 10 dagen.

Poeh.

Kijk ze lonken…

kado

28 thoughts on “Aagje.

  1. Je zou een avondvullend programma in het theater kunnen, geven met die komische stukjes die jij schrijft, ik wist dat ik een leuke buuf had.
    Wat die pakjes betreft , gewoon open maken , ze zijn toch voor jou bedoeld, mocht je de inhoud niet leuk vinden, kan je het nog laten ruilen voor de kerst, toch ?

    1. Thanks buurman, die steek ik mooi in mijn zak 🙂

      Enne: ik zou wel willen, maar houd me echt in. Heb ik Vlam en Jill beloofd… Zucht.

  2. Haha, ja dat van die enveloppen van mevrouw Williams dat weet ik nog, is dat alweer twee jaar geleden? Die pakjes daar zo nu al bij de kerstboom is ook wel heel erg verleidelijk. Vroeger lag ik vaak op mijn buik onder het bed van mijn ouders om voorzichtig de cadeautjes te bekijken en proberen te raden wat erin zat. Ben daar tegenwoordig wel ‘overheen gegroeid’, maar of dat bij jou nog gebeurd….

  3. Hahahaha, ik ben niet nieuwsgierig. Maar ik probeer weleens cadeaus te kopen en te verbergen voor Dinnetje, maar op het moment dat ik het in een verstopplekje doe, dan hebben Shirel en Yaron Dinnetje de plek al verteld en wat erin zit.

    Love As Always
    Di Mario

    1. Haha, zo werkt dat ja. Zo heeft mijn kleine broertje, ooit, tegen mijn moeder gezegd dat hij niet mocht vertellen wat ze kreeg. “Het is in ieder geval geen fiets” zei hij nog :)))

  4. In 10 dagen kan er nog veel gebeuren …
    ..kat die pakje openkrabt …
    …moet wel weer ingepakt, want zo’n slordig pakje staat niet …
    Sop dat over rand van emmer op pakjes kletst…
    snel openmaken en te drogen leggen…
    Ach, er zijn altijd manieren om achter de inhoud te komen 😉 , maar ik zou alles lekker laten liggen en me echt laten verrassen. Maar jij ….

  5. Wanneer kan ik langskomen om vooruit uit te pakken, als ik er klaar mee ben, pak ik alles weer netjes in. Jij mag kijkend controleren Kliefje

  6. Wat verschrikkelijk, elke dag, uur, minuut staan ze je te verleiden, pak me, scheur me open.
    Hoop dat je nog even kunt volhouden. Hans

  7. Dat is wel heel veel verleiding! Ha ha, zal ik zo’n afstreepkaart voor je maken, mag je iedere ochtend een vakje inkleuren. Misschien helpt het om die 10 dagen te overbruggen.

  8. Haha heel herkenbaar. Ik Ben ook nieuwsgierig naar kadootjes die ik krijg. Vroeger al. Maar ook kadootjes voor de rest van het gezin…ik wil dan zóóó’graag vertellen wat ze krijgen! Maar dan is het:” Neee, NIET vertellen! Ik wil het nog niet weten!” Leuk die pakjes onder de boom. Ben benieuwd wat er allemaal in zit 😉

  9. Hier niet echt nieuwsgierig maar is de manlief van het direct geven: Waarom wachten, een kadootje geven is ZOOOOO leuk!
    Wij hebben jaren gehad dat we eerste kerstdag ’s ochtends pas de kadootjes neerlegden, vanwege kat en hond (echt waar) die er anders mee gingen spelen 😉
    groet

  10. Ik zit hier weer te schudden van het lachen. hahahaha. Wat schrijf je toch geweldig. haha. Mijn dochter zei dit jaar voor het eerst. Dit jaar ga ik niet op zoek naar de cadeautjes en laat mij helemaal verrassen. Ik moet zeggen dat doet ze dan ook. Wat een zelfbeheersing hè.

  11. Oh, dat is een lastige afwijking 😉 Mss kan je Misty de deksel laten optillen, zodat er geen vingerafdrukken van jou achterblijven.

  12. grappig… ik heb ook een oom die serieus de pakjes open maakt…
    sterkte met niet openmaken, je kan het 🙂

  13. Dat is dus precies de reden dat wij de kadootjes er pas op het laatste moment neer leggen omdat we ons allebei heel slecht kunnen beheersen!

  14. Ik ben “helderziend” als het om cadeautjes gaat, nog voor ik het open mag maken , roep ik al wat het is zelfs als het niet eens op mijn lijstje stond en met spontane ingeving gekocht is. Geen idee hoe het kan, deed ik als kind al. Huisbakker is dat beu (net als mijn moeder vroeger) en pakt het hierdoor niet-te-raden in met onmogelijke verpakkingen. Zou hij willen dat ik liever nieuwsgierig was??? 🙂

  15. Jill durft! Gewoon een pakje neerleggen, erbij zeggen dat het deksel er af kan maar dat ze je vertrouwt! Maar ondertussen ben ik ook heel benieuwd wat erin zit..

Reacties zijn gesloten.