Vriendje.

20150115_115157Dit is mijn eerste blogje dat ik op mijn nieuwe vriendje typ. Een foeilelijk fuchsia netbook dat ik sinds vanmorgen in mijn bezit heb. Hij vloekt zelfs bij mijn paarse koptelefoon.

Niks zo lekker als een verse computer.

Ik heb ‘m dankzij Marktplaats.

De afgelopen dagen verkocht ik via die ge-wel-di-ge website 2 oude netbookjes die werkeloos in de kast lagen én mijn Samsung, die ik sinds 2,5 jaar in gebruik had maar die kuren begon te vertonen. En als ik ergens niet tegen kan, is het een niet-functionerende computer. Ik haat zand- en vastlopers. Ik heb namelijk nul komma nul geduld.

Terug naar wat ik kwijt wilde: Marktplaats werkt prima. Binnen 36 uur waren alle drie de apparaten voor een prima prijsje weg én kreeg ik van de zeer aardige Turkse koper zelfs een bloemetje. Omdat we van die nette mensen waren. Hoe attent?

Ik legde er een kleine 30 euro erbij en toen kon ik bovenstaand apparaat kopen.

Top.

Wat deed je vroeger als je naar iets op zoek was of iets wilde verkopen?

Dan hadden we “het Particuliertje”. Dat was een (geel, toch?) krantje met tweedehands spullen, huisdieren, woningen, contactadvertenties en dergelijke, dat twee keer in de week verscheen. Je kon daarin een advertentie plaatsen en daarvoor moest je betalen.

Eer dat het geld was bijgeschreven op de rekening van het Particuliertje, was je sowieso zeker een week verder want je moest eerst voor dat factuur van die advertentie een acceptgiro invullen en in de bus van de bank gooien. Je moest net maar in de buurt komen en als het zeek van de regen bleef die acceptgiro op je bureau liggen.

Als ie overschrijvingsopdracht dan eindelijk binnen was bij de bank moest ie door het bankpersoneel nog worden verwerkt.

De krant kreeg ook maar eens in de week afschriften van alle stortingen dus reken maar uit.

Zucht. Ik word er al moe van als ik er alleen maar aan denk.

Verder werkte het ook niet echt lekker want mobieltjes, antwoordapparaten en voicemail had je toen nog niet. Het was dus maar afwachten of je degene aan wie je je product wilde slijten ooit aan de (vaste) lijn kreeg. Meestal was dat niet het geval. Mij is het nog nooit gelukt in ieder geval.

Als alternatief had je het prikbord in de plaatselijke supermarkt. En ook dat systeem was flut.

Jouw advertentie werd door de eerste de beste geïnteresseerde meegenomen naar huis. (en ik denk nog steeds dat dat altijd binnen vijf minuten gebeurde.) Bij nader inzien bleek de eerder geïnteresseerde tóch niet zo geïnteresseerd.

Of jouw briefje belandde in een boodschappentas onder de bloemkool en de melk en werd vervolgens compleet vergeten. Jij dacht dat er in de hele wereld niemand geïnteresseerd was in datgene dat jij in de aanbieding had, maar niets was minder waar. Er was gewoon niemand die van het bestaan van jouw advertentie afwist omdat één of andere idioot jouw advertentie weggehaald had of kwijtgeraakt was.

Lang leve de 21 eeuw!

20 thoughts on “Vriendje.

  1. Ik vind dat je een leuk nieuw vriendje hebt, dat je daar maar heel veel fijne blogjes op mag typen. Oja, het Particuliertje ken ik nog wel (zo oud ben ik echt). Maar doet jouw dochter ook niet alsof je uit pre historie komt als je vertelt dat je vroeger gewoon bij iemand langsging om iets af te spreken ipv te bellen/whappen/smsen, gewoon omdat internet of mobieltjes niet bestonden!

  2. Ik vind em gaaf zo in dat felle kleurtje!
    Goed idee om.eerst wat oude apparatuur te verkopen. Hier storten we ook alles op Marktplaats. Boeken, games, kleding, schoenen, vanalles eigenlijk wel 😊

  3. Indien ik de kleur van een laptop zou kunnen kiezen, zou ik niet opteren voor een ‘gekleurde’ zeker niet als het zo’n opvallende kleur is. Indien echter diezelfde gekleurde laptop in aanbieding zou zijn en goedkoper of een identieke zwarte variant, zou ik wel de gekleurde kiezen. Een laptop moet gewoonweg functioneren en het uitzicht maakt me niet zoveel uit.

  4. Heheh, ik ken dat systeem niet, gelukkig zeg, wat een gedoe. Lang leven vroeger. Ben wel groot fan van marktplaats. Met name kinderkleding. Al moet ik toegeven dat nu ze wat ouder worden ik het lastiger vind. Kleding wordt blijkbaar met de lengte van de kinderen ook langer gedragen en minder mooi. Maar vood de ukkies, ideaal. Of meubels ofzo. Jaaaa, i like!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s