Werkvloer.

Ik werk inmiddels 9 jaar en 3 maanden voor dezelfde werkgever en dat is een record. Voor mij. Maar ook voor hem. Niemand heeft het ooit zo lang bij hem volgehouden.

Mijn werkgever heeft nogal 2 gezichten.

Aan de ene kant is hij heel zorgzaam en gul en begripvol. Als ik hem zou vertellen dat Jill ziek is, dan stuurt hij me naar huis om voor haar te gaan zorgen. Als ik zelf een zeer slechte PMS periode heb, mag ik zomaar al mijn patiënten afbellen en kan ik naar huis gaan. Zonder te piepen of te zeiken, sommeert hij me naar bank plus poes te gaan. Ik krijg elk jaar een kerstpakket, een kadootje met mijn verjaardag, een bos bloemen als ik weer een jaar langer voor hem werk, er is altijd een aardigheidje met Sinterklaas en met Pasen. U weet van mijn vakantiedagen: ik heb recht op 5 weken, maar ben elk jaar zeker 8 weken (betaald) vrij. Daar is hij supermakkelijk in.

Aan de andere kant is Peter -vind ik- emotioneel erg onvolwassen en kan hij nogal kinderachtig doen. Voelt hij zich niet lekker, dan móét hij dat afreageren op Laura of op mij. Hij schiet dan op zulke momenten ook vaak de slachtofferrol in.

Hij is tevens kampioen zout op slakken leggen én spijkers op laag water zoeken. En hij heeft totaal geen rechtlijnigheid. Wat vandaag geweldig is, kan morgen helemaal verkeerd zijn. Ik kan daar slecht mee omgaan. Iets meer continuïteit zou prettig zijn. De autist in mij heeft moeite met dat wisselende. Je hebt namelijk nooit enig idee of je ergens goed aan doet.

Voorbeeld: de sterilisator lag op een haar na vol en hij wilde er zelf iets bijdoen (doet ie nooit, hij ruimt nooit iets op achter zijn kont), kreeg ik toch een monoloogje… Waarom dat ding zo vol zat, had ik hem niet aan kunnen zetten en leeg kunnen ruimen? Als ik hem halfvol aanzet, krijg ik op mijn kloten dat het apparaat zo enorm veel stroom kost. Snapt u het nog?

Hij wil zich nergens mee bemoeien wat betreft onze zorg voor de chronisch zieke patiënten, laat alles gráág aan mij over. Ik zou bepaalde zaken toch wel met hem willen bespreken, maar daar heeft hij geen tijd voor. Nooit. En dus doe ik alles alleen.

Volgende week hebben we een belangrijke (verplichte) nascholing over COPD zorg. Er moet een powerpoint komen en we moeten samen een presentatie geven. Tijd om er even gezamenlijk naar te kijken heeft ie niet. Maar ik weet nu al dat ik maandagavond op weg naar de nascholing, op mijn falie ga krijgen waarom ik hem niet heb betrokken in dat wat we gaan vertellen voor die zaal met (long)artsen. Want nu staat hij voor lul.

Vroeger hadden we zeer regelmatig mot. Dan verhieven we onze stemmen, gooiden we met deuren en ik ben één keer zelfs kwaad weggelopen. Toen belde hij ’s avonds op om zijn excuus te maken.

Ik merk dat er het laatste jaar een kentering aan het optreden is.

Ik krijg eigenlijk nooit meer een hoge bloeddruk van hem. Dingen waar ik vroeger meteen van op de kast zou zitten, glijden nu van me af als water van een eend. Zegt hij iets onredelijks dan kijk ik hem alleen maar aan, zeg expres iets bloedondernagelsvandaanhalends als “wat jij wilt” of “jij bent de baas” en dan loop ik weg.

De vraag is alleen: is dat een goeie of slechte ontwikkeling?

20 thoughts on “Werkvloer.

  1. Mwah heeft niks met goed of slecht ontwikkeling te maken denk ik. Je kent hem gewoon steeds beter en weet wat je in sommige gevallen het beste kunt zeggen. Ik zou me er niet druk om maken. Wel leuk geschreven! En gelukkig staan er tegenover zijn negetieve kanten ook heel veel positieve 😊 Enne gokje: is hij Tweelingen qua sterrenbeeld? (Ik herken het een beetje van Marco) 😉

  2. Voor jouw bloeddruk is dit beter. Ik kan er ook niet tegen hoor als het vandaag een ja is en morgen een nee. Zolang je zijn positieve dingen maar als eerste opschrijft , komt het nog wel goed.

    Love As Always
    Di Mario

    1. Dat is natuurlijk een trucje. Je begint altijd positief en daarna vertel je wat je niet leuk vind aan iets of iemand. Er zijn momenten dat ik écht heel erg mijn best moet doen om te verzinnen wat ik ook alweer zo positief aan hem vind/vond nl ;)

  3. Goed of slecht? Je kent hem inmiddels en laat je niet meer door hem van je stuk brengen. En ook al is hij soms zeer onredelijk en totaal inconsequent, ik geloof wel dat hij het hart op de juiste plaats heeft zitten, als ik ook al die postieve dingen lees.
    Volgens mij zijn jullie wel aan elkaar gewaagd; hij krijgt jou niet gek en zo nodig zet je hem op z’n nummer. Prima werkrelatie toch?

  4. Volgens mij zijn jullie heerlijk gewaagd aan elkaar. Ik heb dat ook hoor, dat inconsequente. Erg vervelend. Rem en Kylian halen gelukkig gewoon hun schouders erover op.
    (Is zijn bloedsuiker wel een beetje stabiel?;-)

  5. Zo gaat het ook in een goed huwelijk toch? Op den duur wen je aan de negatieve eigenschappen van je partner en omdat alles al eens is gezegd en omdat je weet dat het toch geen zin heeft hou je wijselijk je mond.

  6. Gewaagd duo zo te lezen!
    Wat de anderen ook al zeggen; door de jaren heen wijs geworden en hem beter leren kennen. Aan een hoge bloeddruk heeft niemand wat en waarschijnlijk heb je geleerd hoe je het beste kunt reageren zodat de situatie enigszins normaal blijft bij een meningsverschil.

    1. Het goed kunnen vinden met elkaar? Nee, we kunnen aardig samenwerken. Hij zegt en doet vaak dingen waar ik niks mee kan. Zou ik hem privé kennen, dan zouden we geen match zijn.

  7. Beter. Veel beter! Voor jouw bloeddruk in ieder geval.
    Tegen mijn baas zei ik altijd: “Ja hoor, je hebt helemaal gelijk.” Maar dat was gewoon iemand met de ruggengraat van een tuinslang die nooit partij durfde te kiezen. Ook heel irritant.

  8. Heerlijk zo’n werkgever. Kan je tenminste je gal kwijt…. en neem je het niet mee naar huis. Of doe je dat wel? Ik roep al heel lang” Mannen, je kan beter konijnen houden” Dit is weer zo’n voorbeeld… hihihi

  9. Aan elkaar gewaagd, lijkt mij. Mooi, vind ik en het is een prima ontwikkeling, lijkt mij. Stuit het je erg tegen de borst als ik zeg dat het -op een bepaalde manier- een beetje op een huwelijk lijkt? Op naar het zilver, haha!

  10. Klinkt spannend. Hoe reageert hij? ’t Lijkt mij dat jij de wijste bent, maar dat hij denkt dat hij “gewonnen” heeft. En dat is dan weer winst voor jou, als je het nog snapt… ;-)

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s