Telefoonellende.

Toen ik vorige week Anton van de helpdesk van HP aan de lijn had, vroeg ik hem, al wachtende op het zoveelste bestand dat hij binnenhaalde, op de man af: doe je dit werk de héle dag? Van 8 tot 17? En dan 5 dagen in de week?

Ik -als actieve niet-beller- kan het me namelijk niet voorstellen, dat iemand er vrijwillig voor kiest om de hele dag aan de telefoon te zitten. (Ook niet voor serieus geld trouwens. Ik word nog liever bladblazer of papierprikker.)

Hij gniffelde en gaf schoorvoetend toe dat dit echt zijn baan was ja. Hij moest er wel om lachen, mijn nogal directe vraag en ongeloof.

Ik had hem een uurtje aan de telefoon en raakte al lichtelijk in paniek. Ik heb denk ik wel 10x op de display gekeken en kon het amper geloven dat ik gewoon een uur en 11 minuten heb gebeld. Een heus record. Door mijn strot geduwd.

Bellen en ik is altijd al een slechte combi geweest, maar de laatste jaren is het dramatisch te noemen.

Ik vertoon zelfs belontwijkend gedrag. Als ik een bedrijf moet bellen, of een afspraak ergens moet maken, stel ik het het liefst zo lang mogelijk uit. En als ik dan bel, ben ik erg kortaf, heel zakelijk. To the point en nergens anders naartoe.

Ook privé.

Net belde Vlam me. Hij had vanmiddag een begrafenis van een oude hockeymaat en toen de plechtigheid voorbij was, besliste een aantal van hen, dat ze nog even de kroeg in wilden. Ik had al niet op Vlam gerekend met het eten, had een klein borreltje ergens al lang en breed ingecalculeerd, maar het was toch attent dat ie me even belde, dat één en ander ging uitlopen.

Vlam is dol op bellen, kan in real life, maar ook al telefonerend echt 5 kwartier in een uur praten. Het is niet normaal wat een flauwekul er soms uitkomt. Heeft ie nét de vorige dag zijn moeder live gezien en dan nog kunnen ze de dag daarna rustig een half uur lullen over het weer, wijn en andere flauwekul.

Als Vlam en zijn beste vriend bellen, is het helemaal verschrikkelijk. Wijven zijn het. Kwebbeldekweb. En dan ook niet kunnen ophangen. Echt tot 3x toe richting een afronding komen en dan op de valreep nóg een onderwerp weten te vinden. Amazing.

Vlam praat ook nog eens heel erg hard als ie belt. Alsof hij de afstand tussen ons en die vriend in Nootdorp echt moet zien te overbruggen met zijn stem. Om die reden moet hij ook altijd in de keuken bellen van ons. Omdat Jill en ik bang zijn voor permanente gehoorbeschadiging.

Ik wijk af: Vlam begon, toen ik opnam, met “schatje” en wilde van wal steken. Ik was net aan tafel gaan zitten voor het diner en de rest hoor ik vanavond wel als thuis komt. Of anders morgen wel. Ook goed. Ik kapte de boel af en leidde hem vliegensvlug naar de informatie die ik nodig had, sloot af en wenste hem veel plezier met zijn vrienden.

De verdere details hoor ik nog wel. Live. Niet door een stukje plastic.

Brrrrr…

18 thoughts on “Telefoonellende.

  1. Mijn oudste heeft een tijdje (tussen 2 studies in) gewerkt voor de Apple helpdesk. Langer dan 6 maanden hield hij dat echt niet vol …. Dat ik bellen niet leuk vind heb ik al eens ‘gezegd’ maar FaceTimen vind ik dus wel leuk, maar dat is dan ook over grote afstand met mijn zonen, en zo zie ik mijn logeervriendinnetje Luna ook weer eens.

  2. Mijn moeder blèrde ook altijd door de telefoon ( ja kind het moet door een dun draadje)….Onze papegaai die we toen hadden begon na de eerste zin al omaaaa te roepen 😂

  3. Daarom vind ik FB tegenwoordig zo fijn, hoef ik niet meer te bellen met allerlei mensen. Dat werd vroeger (het voorFB-tijdperk) op een gegeven moment zo’n verplichting, weken stelde ik dat uit totdat ik eigenlijk met goed fatsoen niet eens meer kon bellen. Nu stuur ik even een leuk berichtje naar iemand die jarig is, of wat dan ook, en krijg vrijwel direct een reactie terug en hoppa, ik heb weer even leuk gesocialised met iemand. Alleen mijn ouders, ja daar bel ik wel mee en soms ook heel lang, maar ja die wonen dan ook in het buitenland (en wij bellen gratis…)

  4. Tiens dat lijk ik precies. Luc die kan ook lang bellen, dan zeg ik altijd: Je hebt weer een bloemkool- oor. Ook niets voor mij. Ik werk dan nota bene op een klantendienst, maar stel gerichte vragen zodat de klant me niet te lang aan het lintje kan houden. ;-)

  5. Ik dacht dat niet graag telefoneren één of andere zeldzame afwijking was waar ik aan leed, maar neen hoor, er zijn er nog. Ik vertoon ook uitstelgedrag als ik moet telefoneren. Ik haat het zoooo erg. Ik rijd nog liever tot bij iemand, dan dat ik er heen bel. :)

  6. Callcenter werk is ook niks voor mij. Voor mijn werk heb ik weleens klanten aan de lijn maar gelukkig niet de hele dag door. Privé bel ik ook bijna niet, daarvoor is toch whatsapp?

  7. Herken er weinig van. Althans, van jouw kant van het verhaal. Hoe je Vlam beschrijft, ja, daar kan ik mezelf wel in herkennen.
    Ik skype de laatste weken veel met mijn vriend en dan kletsen we ook gemakkelijk een uur weg. En dat doen we dan gerust elke dag, mochten we elke dag bellen. Vaak chatten we ook alleen, omdat we anders weer uren aan het kletsen zijn. :)

  8. Zo heel af en toe kan ik er ook wel iets van. En als ik met mijn Dinnetje aan de telefoon zit. Dat is bijna elke dag als zij of ik naar huis komen na een dag werken. Dan moet er gewoon even gebeld worden.

    Love As Always
    Di Mario

  9. Ik ben ook een slechte beller en herken het belontwijkend gedrag. Leuk woord trouwens.
    Gebeld worden vind ik trouwens ook een ramp. En het is altijd een bekende want wij onze landlijn heeft een geheim nummer en we staan in het -bel-me-niet-register. Mijn 06 nummer geef ik zelden. Dat bevalt me prima!

  10. Ik heb vroeger uren aan de telefoon gehangen met vriendinnen, maar nu ben ik ook met geen stokken aan de telefoon te krijgen. Schrijvende communicatie is de hemel voor mij. Nu nog mijn schoonmoeder leren mailen :-)

  11. Bij een helpdeskt werkt men met schermen en een headset.
    Maar ik voel mee met je belgedrag en herken me er zelf wel in, liever een mailtje. Hans

  12. Ik hang er ergens tussen in, ben geen beller, maar kan met mijn moeder of mijn broer rustig drie kwartier aan de telefoon hangen. Dat komt waarschijnlijk ook omdat ze niet naast de deur wonen.
    Maar ieder ander krijgt van mij mail of een whatsapp bericht. En ja ook op m’n werk zal ik altijd eerder mailen dan bellen en gelukkig word ik daar ook niet al te vaak gebeld.

  13. Ik heb 17 jaar als centraliste gewerkt. Privé hou ik er ook niet van hoor, mij maak je er echt niet blij mee. Stuur mij maar een appje.
    Rem schreeuwt ook altijd zo. Vreselijk. Kan gewoon echt niets anders gaan doen als hij aan de telefoon zit. Gelukkig is dat niet zo heel vaak.

  14. Ik kan aan stemmen veel beter horen hoe het met iemand is dan dat ik berichten lees. En omdat je direct kunt reageren kun je ook dieper op dingen ingaan. Omdat veel vrienden ver weg wonen belde ik veel maar tegenwoordig dus veel minder omdat veel mensen bellen mijden of moeilijk vinden of er gewoon geen tijd voor (over) hebben. Ik bel ook regelmatig naar wat oudere tantes omdat ik weet dat die dat erg waarderen en ik vind het ook wel gezellig. Het dagelijkse telefoontje met mijn moeder die nu al meer dan 10 jaar dood is mis ik nog steeds.

  15. Ik vind het als vers telefonisch verkoopmedewerkster heerlijk! geniet me te pletter. Ik bel zo’n 225 bedrijven in 3 dagen :-)
    ieder z’n ding.

  16. Ik was (en ben) geen telefoonmensch. Maar toch heb ik nu bijna dagelijks urendurende skype-gesprekken… Liefde op afstand doet dat. Aangezien ik niet de luxe heb om hem ’s avonds ‘live’ bij te kletsen, ben ik nu zoooo blij met skype in mijn plastic dingetje ;-)

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s