Einde.

Ik ben niet zo handig met vriendschappen. Een paar mensen ken ik al 100 jaar, zoals S en M van de havo. A en K sinds een jaar of 9-10, sinds ik in mijn huidige woonplaats woon. De rest ken ik tussen de 4 en de 10 jaar denk ik.

In de tussentijd zijn er wel meer mensen geweest, maar vaak ook kortstondig. Het is wel eens zo als met het hebben van een relatie denk ik: soms kom je er in de loop van de jaren achter dat iemand toch niet zo goed bij je past, als dat je in eerste instantie dacht. Voel je je toch niet zo op je gemak als dat je had gehoopt. En soms groei je allebei een andere kant op, ga je andere dingen belangrijker vinden. En is daar wat mis mee?

Jaren geleden stuurde iemand mij eens een mail, iemand waarvan ik dacht dat ik er aardig close mee was. Ze schreef me dat ik haar onzeker maakte, dat ze mij té uitgesproken vond ik mijn uitlatingen. Daarbij had ze een enorme hekel aan mijn broertje, met wie ik op dat moment heel veel omging, en hij had nogal fors gelogen tegen haar. Ze vond het lastig intieme dingen tegen mij te vertellen, wetende dat ik mijn broertje ook vaak sprak. Kortom: ze maakte de vriendschap uit. Ze bedankte me voor de afgelopen jaren maar wilde liever geen contact meer.

Ik was echt in shock. Voelde me behoorlijk gekwetst.

Later vond ik het eigenlijk wel prettig. Ik wist waar ik aan toe was. Had ze mijn mails genegeerd, had ze niet gereageerd op uitnodigingen van mijn kant, dan had ik me nog steeds afgevraagd wat ik fout had gedaan.

Nu was het zo klaar als een klontje: ik was gedumpt.

Zelf op die manier een vriendschap eindigen vind ik lastig. Ik ben iemand die niet graag mensen kwetst. Ik heb een grote mond, maar mensen pijn doen, nee, liever niet. Zeker ook omdat ik nogal sterk ben met woorden en heel direct kan zijn. Dat wordt vaak als aanvallend gezien, terwijl ik dat nooit zo bedoel.

Vaak kies ik er voor dingen langzaam af te laten vloeien. Ik bouw het contact langzaam af en 9 van de 10 keer doet de tegenpartij dat ook. Klaar.

Sinds het zo goed als opheffen van mijn Facebookaccount loop ik me van alles af te vragen. Want door het stoppen van op die wel hele makkelijke manier van contact houden met mensen, zal ik voor de verwijderde mensch wat meer moeite moeten doen. En heb ik daar zin in?

De vragen die ik me de laatste paar dagen intern stel zijn:

Moet je vriendschappen koesteren tot het bittere eind? Ook al gebeuren er dingen waar je je enorm aan stoort of die indruisen tegen je principes? Of moet je soms de andere kant opkijken en dingen voor lief nemen? Of moet je eerlijk zijn? Heeft iemand recht op tekst en uitleg? Of is rustig afvloeien beter? Voor de lieve vrede? En is vriendschap echt zo onvoorwaardelijk? En ben je geen echte vriend als je iemand niet volledig accepteert zoals zhij is?

39 thoughts on “Einde.

  1. Ik vind vriendschappen ook moeilijk, ben er niet al te handig in, ook ik heb een aantal “vaste”vriendinnen”. Ik laat vriendschappen wel eens afvloeien, niet iedereen past bij je, en het is ook heel vermoeiend om met iedereen vrienden te zijn ;-).

  2. Ik heb niet veel behoefte aan allerlei oppervlakkige contacten “kennissen”, ik zou daar doodmoe van worden geloof ik. Uiteraard een praatje op het schoolplein of met buren, gezellig en vaak nuttig. Maar meer dan dat hoeft niet.
    Ik heb liever een paar vrienden met wie ik wel goed kan praten/lachen/etc . Ik zoek vaak wel naar die echte klik. Uiteraard zijn anderen anders en moet je dat accepteren, maar zodra het over bepaalde grenzen gaat, dan is een vriendschap denk ik niet houdbaar. Doorgaan tot het bittere eind zou ik nooit doen.

  3. Vriendschappen zijn ook net relaties. Je gaat soms heel close met elkaar om. En relaties kunnen gewoon over gaan. Voor sommige doe je nou eenmaal iets meer moeite. Als je maar eerlijk blijft tegen jezelf.

    Love as always
    Di Mario

  4. Ik denk er tegenwoordig helemaal niet meer over na. Ik heb amper vrienden omdat ik net zoals jij best wel direct ben en altijd mijn mening klaar heb.
    Ik neem het het leven zoals het komt. Mensen komen en gaan en probeer zoveel mogelijk te genieten. Oppervlakkig? Misschien wel maar wie bepaalt dat? Ondanks dat heb ik genoeg mensen om mij heen die van mij houden en ik van hen en dat koester ik.
    Xxx

  5. Het is net als met de seizoenen. De meeste komen en gaan weer, passend bij een leeftijdsfase. Er zijn er maar een paar die alle seizoenen overleven. En daar is in mijn ogen niks mis mee..

  6. mensen komen en gaan in je leven Klief, vriendschappen, vind ik, moeten! vanzelf gaan, van 2 kanten uit. Dat onderhoud van vriendschappen gaat naar behoefte, ook weer van 2 kanten. sinds ik me er juist niet meer (intern) zo druk om maak, verdwenen die onzekerheden vanzelf. (hier en daar een kleine onzekerheid en teleurstelling daargelaten) mensen veranderen, groeien, ontwikkelen zich iedere dag, onder invloed van hun omgeving (andere mensen). En sommige vrienden die al lang ver en uit het oog zijn, blijven in mijn hart. Of ik ze ooit nog zal zien of niet. Als je in iemand geen zin meer hebt, wat is er mis met het dood laten bloeden? Als een vriend gaat pushen, voelt die ‘vriend’ je duidelijk niet aan. Dan is de botte bijl het beste, al is dat niet leuk. Het is jouw tijd en energie en jij bepaalt wat je daarmee doet. Pijn is tijdelijk, maar is ook een signaaltje waar die ander naar zou moeten luisteren.

  7. Als er dingen gebeuren die ik niet prettig vind laat ik iemand ‘langzaam afvloeien’. Toen een van mijn vriendinnen had bedacht dat ze de nieuwe Jomanda was en dat ze mij wel kon genezen heb ik het contact laten verwateren. Ik heb geen zin in die flauwekul. Voor de lieve orde en vrede binnen mijn familie kijk ik al vaak genoeg de andere kant op.

  8. Ik ben twee maanden geleden gestopt met Facebook. Stuk of wat mensen die niet in mijn vriendenkring zitten, maar waar ik nog wel een connectie mee voel door bv het verleden berichtje gestuurd met mijn emailadres voor wie weet.
    Maar ach het is ook goed zo.
    Heerlijk.

  9. Ik ben iemand die veel waarde aan vriendschappen hecht… Maar vriendschappen zijn er wat mij betreft voor zolang ze passen en voegen met elkaar… Ik hou niet van druk in vriendschappen… “Jij belt me nooit etc”… Sommige vriendschappen verwateren en worden later weer actief of sommige verdwijnen… Ik zal het nooit uitmaken.. Meestal is dat ook niet nodig… Het gaat zoals het gaat.

    1. Oh ja: eisen stellen en teleurgesteld zijn is ook iets waar ik niets mee kan. Iedereen heeft het op zijn of haar manier druk.

      Ik denk dat het ook gaat zoals het gaat. Maar ik denk regelmatig teveel na. Wil dan dingen per se weten. En ik heb soms bevestiging nodig dat ik niet alleen ben en zo denk. Ik voel me wel eens heel apart in mijn emoties.

  10. Ik ben opgelucht na het lezen van dit logje. Ik dacht dat er aan mij wat scheelde. Sedert ik gescheiden ben en toen al de vrienden de deur uit zag marcheren, heb ik een echt probleem met vriendschappen.

    Het voelt niet goed maar is dus niet abnormaal.

    1. Dat mensen bij een scheiding kiezen voor de ander of je laten vallen, is helaas heel normaal. Ik weet niet hoe lang geleden de jouwe is, maar probeer te bedenken dat er ook leuke, lieve, trouwe mensen zijn, stel je hart weer open. Het is zonde om op die ene negatieve ervaring de rest van je leven te gaan teren.

  11. Tuurlijk moet je soms dingen voor lief nemen. SOms botst en knettert het flink en soms bloedt een vriendschap dood. Sommige vriendschappen laat ik ook doodbloeden omdat we bijna niets gemeenschappelijks meer hebben of over een, voor mij, belangrijk punt te veel verschillen. Jammer dan, maar misschien komt er wel weer een andere vriendschap voor in de plaats. Een vriendschap vanaf 1981 is nu aan het doven, jammer maar we hebben ook een fijne vriendschap gehad waar ik met plezier aan kan denken.

    1. Ik bedoel dan niet de kleine dingen voor lief nemen. Dat iemand op Uggs naast me loopt bijvoorbeeld ;) IK bedoel serieuze shit: hoe staat iemand in het leven, hoe denkt zhij over onderwerpen die voor mij heel belangrijk zijn? En sta je dan haaks op elkaar, irriteert de mening of het gedrag van de ander je, wat doe je dan?

  12. Mooie vragen waar ik nu ook mee worstel – zou het de leeftijd zijn?!
    Ik denk dat het per soort vriendschap verschilt. De dame waar ik een jaar niks van hoorde en die toen een guildtrip op me losliet, die hoef ik niks uit te leggen. Die laat ik los.
    De dame die ik al 100 jaar ken en die keer op keer niet thuisgeeft als ik het zwaar heb (maar wel zwaar op mij leunt) is al lastiger. Daar neem ik in eerste instantie wat afstand van, ben aan het bedenken hoe duidelijk ik ga worden en wat ik eigenlijk (nog) van/met haar wil.
    Ik weet wel dat er maar weinig mensen door alle fases in je leven heen bij je blijven. En dat zijn degene bij wie ‘het’ geen moeite kost: jezelf zijn en hen zichzelf laten zijn.
    Verder kom je in elke levensfase wel iemand tegen met wie het klikt. Ik ga met de flow in dit soort zaken. Werkt heel goed voor mij.

  13. Vriendschap moet ook van twee kanten komen, als dat niet zo is dat is het gedoemd te mislukken.
    Als je altijd achter een “vriend(in)” aan moet lopen en van jou kant de interesse moet komen kun je niet van vriendschap spreken. Hans

  14. Vriendschappen vind ik altijd maar ingewikkeld!
    Ik ben een tijd ‘bevriend’ geweest met meiden waarbij het allemaal van mijn kant moest komen. Daar ben ik snel mee gestopt! Heb ze ook zonder enige moeite verwijderd op FB.
    Andere vriendschappen zijn vanzelf een beetje doodgebloed en dat was ook goed zo..

  15. Grappig of toevallig? Je laatste twee logjes heb ik gecombineerd tot één logje. Over roken en vriendschappen en het beëindigen daarvan. Van de vriendschap, wel te verstaan. Er staat een linkje naar jouw logje.
    Ik heb ook een vriendschap beëindigd, ter wille van mijn gezondheid.

    Liefs Frederique

  16. ik heb al veel meegemaakt op het gebied van vriendschap en meestal blijf ik met gemengde gevoelens achter. Mijn conclusie is dat de meeste mensen je nodig hebben als het hen uitkomt. Ik heb geleerd om afstand te houden en zien wat het oplevert in de toekomst.

  17. Heftige post, met indringende vragen. Ik ga op dezelfde manier als jij te werk. Als de vriendschap mij écht niets meer zegt, dan laat ik die langzaam doodbloeden. Ik vraag me ook vaak af of dit wel de goede manier is, maar voor mij is het de beste manier, omdat ik het vreselijk vind om mensen te kwetsen. Echt duidelijk is het niet natuurlijk. Maar moet dat? Als mensen echt uitleg willen kunnen ze er nog altijd zelf om komen vragen. Wat je rechttoe rechtaan manier van communiceren betreft, die ken ik alleen maar van op je blog, maar ik ben er dol op!

  18. Goeie vragen! Vraag ik me ook wel eens af. Ik ben het trouwe type, dat veel voo rlief neemt, niet graag kwetst. Aan de andere kant vind ik het ook prettig als (een goede vriend./vriendin/familie) me wijst op iets wat ze niet leuk van me vinden, een eigenschap of een actie die ik heb gedaan, weet ik veel. Want daar groei je als mens van, maar ook is dat beter voor de echte relatie.
    Vage kennissen, een aantal schoolpleinmoeders vbijvoorbeeld, die laat ik maar aanpraten en ga bij te veel vervelende praat absouluut niet tegenin. maar loop de volgende keer gewoon een stukje door als ik ze zie staan.

    1. Toevallig gisteren een goede vriendin die me wel een beetje een rot gevoel gegeven heeft met haar acties. Is niet heel heftig, en ik kan het wel vergoeilijkern (ze is jaloers, en wat egoistisch), maar eigenlijk heeft de vriendschap wat mij betreft wel een deukje opgelopen.

  19. Ik ben er niet goed in, een vriendschap beëindigen. Da s dus niet gemakkelijk en om te voorkomen dat er over me heen gelopen wordt laat ik sommige vriendschappen uitebben.
    Een vriendschap ging over na het samen op vakantie gaan. Dat doe ik nooit meer!

  20. Soms werkt iets gewoon niet (meer), en moet je dan eindeloos pogingen blijven doen – omwille van de vriendschap en van de jaren die achter jullie liggen – vooral maar de andere kant op te kijken, te slikken, te pikken en te denken: ‘ach, dat is vast niet zo bedoeld zoals ik het nu opvat’?!
    Nee, want daar heb je niet alleen jezelf mee; in feite is het ook oneerlijk tegenover die ander; omdat je niet meer onbevangen tegenover hem/haar kunt staan, doordat er steeds weer bijvoorbeeld die eieren zijn, waar je overheen moet.
    Het is precies wat je zegt; zie het als een relatie; je past niet bij elkaar. Ineens niet meer, al lange tijd niet meer, of je hebt dat als je goed kijkt nooit gedaan.

    En dan het uitmaken… Ik ben er (ook) geen held in. Zeggen wat mij in het contact opbrak – overigens met de bedoeling dat de ander er wat aan zou hebben, omdat ik zag dat ze ook anderen op eenzelfde manier benaderde/behandelde en op die manier mogelijk nog meer vrienden van zich af zou stoten, iets wat ik haar niet gunde – is me beide keren duur komen te staan: een bak verwijten kon ik terugkrijgen. De ander wílde er gewoon niet aan, zei zichzelf totaal niet te herkennen in mijn relaas. En mij had ze ‘duidelijk flink onderschat’. Daar sta je dan. Doet zeer.

    Tegelijk is het erg verfrissend, als het met zo’n donderklap uit elkaar barst – mits je zelf zeker weet dat je klaar bent met de ander.
    Je weet beiden vanaf dan waar je aan toe bent. Geen twijfel, geen onzekerheid (want de boot af moeten houden en steeds weer kulsmoezen verzinnen op iemands voorstellen maakt evengoed onzeker en is rot om te doen, ook al heb je echt geen trek in diegene). Geen potentiële halfslachtige goedmaakpogingen waar je niet op zit te wachten. Maar ook: niet bang hoeven zijn dat je de ander plots onverwacht op straat zult tegenkomen, en je dan geen houding weet te geven; beide partijen weten immers hoe het ervoor staat: das war einmal, en nu is het klaar.

    Het kan lang en vervelend in de kop rond blijven malen, he?
    Wat ik mezelf voorhoud: doe wat goed voelt. Zo neig je vanzelf meer naar degenen met wie de vriendschap oer- en oergoed zit (en steek je daar meer en meer tijd in), en degenen die dreigen te verwateren…? Je hebt dat proces snel genoeg in de smiezen, en dan kun je kiezen: weer aanhalen (en als mensen dan gaan bokken – “waarom heb ik zo’n tijd niets van je gehoord?!”, hm… dan weet je ook genoeg, toch? ;-), … of laten gaan? (Bij kennissen of al min of meer opgedroogde vriendschappen is het denk ik beter om de verwatertechniek toe te passen. ;-) Wat heb je er (beiden!) in die gevallen aan om elkaar eens stevig de volledige waarheid te zeggen?)

    1. Het kan zeker lang blijven malen en rondhangen. Bij mij wel iig.

      Mijn blog is een uitlaad- en ontlaadplek. De vragen die ik stelde zijn omdat ik er echt mee rondloop. Er zijn veel mensen in mijn leven op dit moment, die me teveel energie kosten, waar ik gewoon geen zin meer in heb, die niets (meer) toevoegen. Ik ben iemand die het liefste rigoureus daarmee zou willen kappen. Een kaartje zou willen sturen: het was leuk, bedankt, maar niet tot ziens. Maar dat “mag” niet van Vlam. Ik ben te hard en kap te makkelijk met dingen, zegt hij, en ik kwets mensen daarmee, onnodig. En dus luister ik soms naar hem en misschien heeft ie gelijk. In dit geval ;) I don’t know.

      Facebook legen was iets dat niets met bovenstaande te maken heeft, staat los van elkaar. Maar stiekem kwam het me wel goed uit ;)

  21. Eigenlijk ben ik zo’n stille lezer en ik weet vaak niet hoe of durf soms niet te reageren ,ben af en toe gewoon een turbo trut .Vriendschappen is soms/vaak een drama en ik heb geen vrienden meer en dat is een bewuste keuze ,maar het maakt soms ook wel eenzaam .Ligt het aan mij of aan de andere partij ? Eerlijkheid zou mooi en soms heel erg pijnlijk geweest zijn denk ik ,nee weet ik wel zeker want ik ben zeker geen miss perfect .Maar alles beter dan onzekerheid want juist dat is moordend.Ik heb ze uit mijn huis geschopt ! en ik heb vriendschappen laten verwateren en soms met veel pijn in mijn hart . Vaak was ik te bang om me te hechten en om weer in de steek gelaten te worden .Je hebt me geraakt met je vorige blog en ook met deze .En je mag het er uit gooien hoor !
    Elisabeth

      1. Ik ben er nu steeds minder mee bezig .Ik ben wel erg direct en recht voor zijn raap geworden [ zonder onbeschoft te zijn ] daar zijn mensen vaak niet zo blij mee ,jammer dan .Ook op blog lig ik nog wel eens in de clinch omdat ik te direct ben in mijn reacties .Maar heel af en toe steekt het gemis van een leuke vriendin weleens de kop op

  22. Als een vriendschap verwaterd om wat voor reden dan ook, dan is t zo. Ik heb me voorgenomen niet meer aan een dood paard te willen blijven trekken en teleurgesteld te worden in iets waar 2 mensen voor nodig zijn. Als ik goed tel, heb ik 1 echte vriendin en een paar vriendinnen met wie de band goed is maar niet overloopt van aandacht en zorgen voor elkaar. Het is goed zo.

      1. haha nee het is van een documantaire waarin een britse jongen dit over zijn vriend zegt die hele domme dingen heeft gedaan. Dus ik bedoel : je vrienden zijn je vrienden dat is een feit, niets meer aan te doen. :P

  23. Ik vind niet dat je bij vriendschappen de andere kant op moet kijken als iets aan de ander je niet bevalt. Als je dat doet is er in feite geen sprake meer van een echte vriendschap maar ben je toneel aan het spelen, dan rangschik je zo iemand in her vervolg maar onder (goede) kennissen. Het is natuurlijk wel een kunst om kritiek te uiten en toch de band goed te houden.

  24. Ik ben in vriendschappen zo trouw als een hond. Oh nee: wás.
    Een jaar of 10 terug kwam ik er achter dat ik vaak degene was die overal achter aan rende en de vriendschappen levend hield maar vice versa hoorde ik niets. Nou, die personen heb ik dus los gelaten. En laatst heb ik iemand in gedachten een enorme schop onder d’r kont gegeven toen het kwartje viel bij me en ik erachter kwam dat deze ‘vriendschap’ al jaren gebaseerd was op háár voorwaarden. Ik doe het niet meer. Gelukkig heb ik nog een aantal hele goede vriendinnen waar ik wel mezelf mag zijn. En da’s genoeg voor nu.

  25. Vriendschap is voor mij dat je allebij het gevoel hebt genoeg “aan de beurt” te komen,wie er ook contact opneemt,wat je ook afspreekt,als het voor beiden goed voelt. De belangrijkste zaken moeten overeenkomen of gerespecteerd worden. Elkaar niets opdringen, passen in elkaars levensfase. Als dat niet meer kan verwaterd het of stopt het gewoon. Waar ik absoluut niet tegen kan is niet te weten/begrijpen waarom een vriendschap stopt. Daar kan ik jaren over piekeren. Wéét ik het eenmaal dan heb ik er ook vrede mee. Kanik het loslaten. Zoals jij Kliefje,onze facebookvriendschap “opgezegd” heb waardeer ik erg. Maar missen van een vriendschap,heimwee hebben kan ook nog. Gelukkig opent vaak een nieuwe feur als een oude dichtgaat. Liefs

  26. Mijn vriendin zegt dat ze voor elke dag in de week een vriendin heeft. Bij wijze van spreken. Met eentje praat ze over serieuze dingen. Met de ander gaat ze uit eten in de stad. Met de ander gaat ze stappen. Met mij doet ze alles, zegt ze ;-)
    Ik had al heel lang een vriendin, we gingen samen op vakantie, brachten samen onze weekenden door en ineens wilde ze niets meer van me weten. Ze reageerde niet meer op kaarten, brieven en telefoongesprekken kapte ze af, totdat ik vroeg wat het probleem was. Het kwam door haar nieuwe vriend, zei ze. Ze zei dat ik “helemaal zijn type was” en ze was bang dat hij er “samen met mij vandoor zou gaan.” Na al die jaren begrijp ik er nog steeds niets van. Alsof ik haar zou belazeren! Stel dat haar vriend iets in mij had gezien, dan had ik de kuierlatten genomen.
    Ik heb nog een andere goede vriendin gehad. Ze wist als eerste dat ik in verwachting was. Dat zegt toch wel iets. Toen ik opgenomen werd in de GGZ heeft ze de vriendschap verbroken. Met die instelling wilde ze niets te maken hebben, zei ze.
    Sindsdien ben ik niet meer zo goed in vriendschappen (onderhouden.) Ik heb er een paar waarmee ik kan lezen en schrijven, maar het achterste van mijn tong laat ik niet meer zien. Ik kan ermee leven. Als kind ben ik tegen de verdrukking in opgegroeid en ik leerde al snel dat ik alleen mezelf kon vertrouwen. Dat werd dus bevestigd. Gelukkig kan ik het heel goed met mezelf vinden…
    Liefs Kakel

  27. Ik doe het beide: abrupt en bewust een vriendschap beëindigen. Verwateren gebeurt soms spontaan, maar moet dan wel van twee kanten komen! Anders blijft een ander proberen om tot een afspraak te komen, en dat levert ongemakkelijke momenten op (weet ik uit ervaring).

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s