Rectificatie.

Van een bijzonder mens kreeg ik ooit de tekst door gemaild die ook al jarenlang op mijn pagina hierboven “Wie is die Klief” staat.

Ik neem verantwoording voor wat ik schrijf. Niet voor wat u leest.

Geschreven taal is lastig. Sowieso vind ik het moeilijk om in woorden uit te drukken wat ik voel en bedoel. Hoe transformeer je zoiets complex als een emoties in vredesnaam naar platte tekst?

En dan heb je nog de kant van de ontvanger. In wat voor state of mind is zhij? Zit je niet lekker in je vel als je een tekst leest, dan kan deze héél anders overkomen, dan wanneer je dezelfde tekst leest als je in rustig vaarwater zit. Als het onderwerp van dat wat je leest je aanspreekt, lees je het ook anders. Dan triggert het je.

Hetzelfde gebeurt in het echte leven. Ben je zelf in verwachting, dan zie je ineens overal zwangere vrouwen op straat lopen. Heb je je arm in het gips, dan ineens valt het je op dat je absoluut niet de enige bent. Ben je net begonnen aan je dieet, dan lijkt het alsof alles ineens om eten draait. Op tv zie je reclames van chocolade voorbij komen. Op straat loopt iemand voor je een frietje te eten.

Kortom: waar sta je op dat moment voor open, waarmee ben je bezig in je hoofd? Wat spreekt jou persoonlijk aan?

Mijn blog over de aan longkanker lijdende Sophie was er zo eentje die achter de schermen veel emoties opriep. Die heel veel mensen -en dat betreur ik heel erg- verkeerd hebben geïnterpreteerd. Op mijn blog las ik alleen mensen die het begrepen, die zelfde situaties hadden meegemaakt. Maar ik heb zeker ook reacties gekregen van mensen die mijn stukje niet snapten, die me knalhard vonden en veroordelend.

Vandaar een rectificatie.

Het was absoluut niet aanvallend en als eigen-schuld-dikke-bult bedoeld.

Zo ben ik ook namelijk helemaal niet.

Het was meer bedoeld als enorm stuk onbegrip van mijn kant. De verslaving die ik absoluut niet snap. (En ook niet wil snappen trouwens. Na 12 jaar in de gezondheidszorg te zitten, ga ik er juist hoe langer, hoe minder van begrijpen. Al die mensen die ik ziek zie worden, die ik dood zie gaan… U wilt het niet weten.)

We hebben er regelmatig gesprekken over thuis. Over het stukje zelfdestructie dat veel mensen in zich hebben.

Inderdaad iemand als Sophie ook, een hele sterkte vrouw die zoveel heeft om voor te leven. Mooie dochters, een toffe baan, een man die haar op handen draagt. Die ondanks diverse signalen verstokt doorrookte en die ik de afgelopen jaren conditioneel/longtechnisch zó snel achteruit heb zien gaan dat ik er elke keer weer van schrok.

Ik maak het bijna dagelijks mee.

Ook bij mijn patiënten die ik zie in het kader van de diabeteszorg bijvoorbeeld. Mensen die ik uitleg dat wanneer ze 10 kilo afvallen en wat meer gaan bewegen, geen tabletten hoeven te slikken, elke dag, de rest van hun leven. Die met een paar aanpassingen (en ik geef absoluut toe dat dat moeite kost en heel veel doorzettingsvermogen!) in hun leven geen suikerziekte meer kunnen hebben.

Nee, in werken aan zichzelf daar hebben ze geen zin in. Pillen waar ze winderig van worden, diarree van krijgen, waar ze van aankomen, die de kans op alvleesklierkanker vergroot, die willen ze wel.

Ik kan nog úren doorgaan. Maar dat hoeft niet. U snapt de boodschap wel denk (hoop) ik.

Ik veroordeel die mensen niet. Iedereen mag van mij doen wat zhij wil. Het is hun leven.

Maar het snappen doe ik niet

En verlang dat alsjeblieft ook niet van me…

44 thoughts on “Rectificatie.

  1. Ik begrijp je eerste en tweede blog wel. Ik heb een kennis (vriendin is meer) die rookt. Zij ergert zich als ik zeg dat ik dat roken vies en ongezond vind. En dat wegga als er een heleboel mensen bij haar binnen gaan roken vind ze raar. Maar wel een feest geven (gelukkig buiten) en dan geen cadeaus willen maar een envelop met geld om te doneren aan de kankerbestrijding. Dit doel is gekozen omdat er een heleboel vriendinnen van haar doodgaan aan kanker.
    Dat vind ík nou raar.

    En dan krijg ik het commentaar dat ik te gezond leef/eet en dat ik wel 200 jaar word. En ik heb overgewicht hoor en ik eet ook wel eens iets ongezond Maar ik eet geen zaadjes en besjes uit verre streken. Gewoon overal verkrijgbaar eten; liefst nog bij de boer of anders bij een speciaalzaak gehaald.

    Moet regelmatig om je lachen. Inmiddels veranderd van een stadse naar een plattelandse. Kom uit een Haagsche kakwijk. Nu denkt iedereen dat ik op een boerderij geboren ben

  2. Ik snap je perfect, hier is een collega met een cholesterolwaarde van over de 400 ( u weet, extreem hoog), maar dieet aanpassen, no way,…witte boterhammen met paté,…..en smos kaas met hesp, we werken het allemaal naar binnentype,…..maar ieder zijn ding hé,….maar ook ik begrijp het niet,…..

  3. Een duidelijke blog, goed en helder uitgelegd, maar we zitten in hetzelfde kamp. Ik vraag me daarom af of mensen uit het andere kamp het wel willen snappen. Ze werden door jouw schrijfsel met de neus op de harde feiten gedrukt terwijl ze liever hun kop in het zand steken.

  4. Moeilijk he, maar geschreven taal blijft een lastig ding voor sommige mensen, lezen 1 ding en dan gaat in hun hoofd er van alles mee aan de haal. Ik begreep je verhaal helemaal! Ik heb een nicht, borstkanker gehad, mist nu een borst en zit 5 jaar aan alle zware medicijnen maar gewoon doorroken en drinken..ik snap dat niet, echt daar kan ik van geen kant bij. En als ik dan hoor dat het slecht gaat dan denk ik ja eh…maar waar is je eigen verantwoording.. We willen allemaal als gezonde hindes door het leven maar vergeten regelmatig dat er ook een stuk eigen verantwoording aan vast zit.

  5. Ik breng ineens in de praktijk wat ik al lang had moeten doen vandaag: een flink stuk rennen. Dank voor de virtuele schop onder mijn kont. Die had ik ff nodig.

    Groetjes, Dorothé

  6. Jouw blog doet mij op m’n beurt denken aan een les van een door het leven wijs geslagen vrouw (mijn moeder ;-)): ‘Je kunt het nooit voor ie-de-reen goed doen.’ Er zullen altijd mensen zijn die je misinterpreteren. Misschien ergens juist fijn, dat ze jou hierop vervolgens aanspreken, want dan kun je het ontkrachten, maar ik snap dat het je tegelijk ook raakt. En bezighoudt.

    En ik snap wat je bedoelt. Bij gezondheidszorg komt ook een heel groot deel eigen inzicht (kwartje gevallen, advies willen aannemen) en eigen wil kijken. ‘Smokers outside the hospital door’ – dat idee. (Ieders eigen leven, maar hee; daar mag je best je eigen ideeën en gevoelens bij hebben. Zeker wanneer je er beroepsmatig werkdagelijks bovenop zit en de gevolgen ziet!)

    Toevallig ben ik vandaag nog om de oren geslagen; ik heb mogelijk zwangerschapsdiabetes (en vooralsnog is het even zo mogelijk dat het allemaal met een sisser afloopt, dat het een lullig uitgepakte momentopname is geweest!), en dit zou een indicatie zijn dat ik op latere leeftijd óók gevoelig ben voor suikerziekte; de erfelijke variant. En ja; ik ben een zoetekauw, en ondanks dat ik nu geen pakken koek meer in een ruk leegvreet, valt er nog veel, heel veel, te winnen (door juist te schrappen) in mijn eetpatroon. Ik ben wakker geschud. Dat wat ik al wilde en mezelf voornam (‘écht binnen nu en een paar jaar gezonder gaan leven, ook qua beweging’) schuif ik nu niet meer lafjes voor me uit, want nú moet die verandering in gang gezet worden. Dat kán nu al. Overdreven gezegd: iedere dag is winst. Je wilt toch niet die gruwelijke spijt hoeven krijgen..!

    Jouw open en directe manier van schrijven… ik houd er alleen maar van. En ik leer ervan (in de zin dat het me helpt zelf net dat beetje uitgesprokener te worden, dat beetje dat best mag groeien, voor mijn eigen bestwil). Bovendien valt tegelijk duidelijk eruit op te maken dat jouw hart groot is, en precies daar zit waar het hoort te zitten.

    1. Lieve N. Allereerst natuurlijk: super dat je er iets mee doet, met dat wat je nu weet. Daad je gedachtes ook daadwerkelijk om gaat zetten in daden. Nu al trots op je! En ten tweede: dank voor je lieve einde. Dat raakte me echt. Want zo is het écht en niet anders. Ik ben de laatste die iemand anders moedwillig zou kwetsen. Ik ben zelf veel te makkelijk te kwetsen en weet hoe dat voelt. Dat gun ik niemand.

      1. Helaas ziet (blijkbaar…) niet iedereen dat… en ik vind het dan weer rot te zien dat dat geuit wordt naar jou, en vooral; dat het jou zo raakt. Een rectificatie (n.a.v. jouw eerdere blog is in mijn ogen niet eens nodig, joh!
        X!

  7. Werken met mensen is lastig, er over schrijven nog meer.
    Mensen worden het liefst niet geconfronteerd met ziekte van zichzelf en andere.
    Het spreekwoord is wie dicht bij het vuur zit enz. als iemand die voor de klas werkt er een opmerking overmaakt naar buitenstaanders, zien ze hem als zeurpiet, je heb toch veel vakantie.
    Dat is in jou vak ook zo. Hans

  8. Hoe direct je ook kunt zijn. Dat kan misschien hard overkomen, maar ik vind juist dat ik je heb leren kennen als een vrouw met humor en juist een gevoelige kant. Anders zou je ook niet zo kunnen schrijven. Als je hard zou zijn, dan verbaas je je nergens meer over en weg inspiratie. Nee hoor Klief, je hoeft je van mij niet te verontschuldigen, te veranderen. Blijf maar lekker zoals je bent.

    Love As Always
    Di Mario

    1. Nee, dat klopt. En dat ambieer ik ook niet. Wilde in dit geval (en ik hoop dat die mensen die me zo verkeerd begrepen dit lezen) toch nog mijn kans krijgen het ze uit te leggen.

  9. Ik snapte het uitstekend. Je hebt een grote mond maar een klein hartje.

    Ik had een heel lieve collega. Ze leefde er op los, ondanks haar te hoge bloeddruk, overgewicht, en slechte staat van haar aderen. Ze rookte niet als een schoorsteen, ze wás een schoorsteen. Het interesseerde haar niet wat ze at, als het maar lekker was… Ik heb er veel verdriet van gehad toen ze op haar 31-ste een hersenbloeding kreeg. Ze is nooit meer zichzelf geworden. Dat kan ook niet als je het grootste gedeelte van je geheugen kwijt bent en blind bent aan een oog. Soms zou je mensen door elkaar willen schudden. Niet omdat je geen hart in je lijf hebt, maar omdat je om ze geeft!
    Liefs Kakel

  10. Mij viel juist je onmacht en verdriet boven alles uit te lezen, van t blogje dat je verwijderd hebt. Jij en ik, wij kunnen de schreeuwerds die je te hard vinden wel een dag rondleiden op ons werk. Het is godgeklaagd wat de gevolgen van roken zijn op het lichaam. Naast longkanker, heb ik ook mensen met beenamputatie in de aanbieding voor ze. Hersenschade, welja, want ook daar zitten kleine bloedvaten die door roken en ongezond leven verstopt raken.
    Ook ik heb m’n buik ervan vol en Lov’je (hij rookt ook) dit ook nog eens kenbaar gemaakt. Mensen die naast de lijn staan hebben geen idee…

    1. Ook dat ja. Onmacht voornamelijk. Ik heb écht geprobeerd in de afgelopen jaren haar te doen inzien dat het niet goed zou gaan.

      Oh, wat klote voor je, een rokende Lov’je. Ik was er al bang voor, ik heb zijn foto’s gezien en de huid kwam me bekend voor 😦 Ik hoop dat ie snel het licht gaat zien!

      Vlam heeft bijna COPD, zit er tegenaan, longleeftijd van 65. Hij rookt zo nu en dan nog (eens per maand?), maar gelukkig niet meer waar ik bij ben. Dat heb ik ‘m “fijntjes” gevraagd. Ik werd er echt onpasselijk van.

      1. mijn man is 75, heeft COPD (door roken maar ook door zn beroep, hij was schilder en in die tijd waren er amper voorzorgsmaatregelen), maar is 5 jaar geleden toch gestopt met roken, hoeraaa!!! is inmiddels ook gaan sporten, niet fanatiek maar wel 3x per week (zwemmen, wandelen en zaalsporten) en na het laatste bezoek aan de longarts: hij hoeft niet meer terug te komen, de COPD is onder controle….we duimen en blijven zo doorgaan met leven

        Berber

  11. Wat kan ik nog toevoegen aan de reacties hier ? Geschreven woorden kunnen vaak anders overkomen dan bedoeld en je ”leek” soms best wat hard daarin .Maar dat is dus verdriet onmacht ,noem maar op . Ik heb zelf als een idioot gerookt wetend hoe stom ik was en ik kon niet stoppen ,tja dat zegt elke verslaafde toch !! Ik was er steeds maar mee bezig om te willen stoppen .En toen kwam dat telefoontje van het ziekenhuis om een uur of 6 in de ochtend ,mijn enige broer lag op hartbewaking en hij was er heel slecht aan toe .Ik ga niet de hele story vertellen ,maar na 3 weken hebben we hem opgehaald uit het ziekenhuis en diezelfde avond rond 10 uur heb ik mijn pakkie menthol shag en aansteker weg gegooid in de kliko .Yep ik ben rookvrij.al 20 jaar en zo blij !

  12. De waarheid kwetst vaak, maar moet je ze daarom voor jezelf houden? In dit geval niet vind ik. Het was respectvol geschreven, een uiting van diepe bezorgdheid om de ander.
    Je slaat de nagel op de kop wat betreft die zelfdestructie volgens mij.

  13. Ik vond het een goede blog, niks kwetsend maar met een mix van bezorgdheid en ergernis/boosheid omdat mensen zó enorm eigenwijs en dus zelfdestructief zijn. Ik heb een schoonzus, je hoeft maar iets te noemen en zij heeft het of heeft het gehad, maar dan in de overtreffende trap. Één ziekte gelukkig niet, en dat is kanker …… Maar ze rookt als een schoorsteen, sport niet, is zo mager als een lat, nul weerstand. Maar ze kan (zegt ze), ab-so-luut niet stoppen, een sigaret roken is haar grootste hobby. Bah. Ik snap het niet ….

  14. Die stelling waarmee je begint, zo is het inderdaad. Ik heb de eerste blog gemist denk ik, ga ik even opzoeken. Als het over gezondheidsdingen gaat schop je al snel tegen het verkeerde been. Goed stukje!

  15. Voor mij was de strekking van je eerste blog volkomen duidelijk, het onbegrip wat mensen zichzelf willens en wetens aan doen, de machteloosheid die je dan voelt maar ook je bezorgdheid om je vriendin. Ik had een tante die altijd rookte als een schoorsteen, de ene met de andere aan stak. Ze kreeg toen COPD en pafte vrolijk verder, vervolgens longkanker en nog niet stoppen met roken… Ik snap dat het een verslaving is maar als je gezondheid zo op het spel staat, dan is er toch maar 1 weg en dat is stoppen.

  16. Vandaag kreeg ik het bericht dat een oud-buurvrouw van me longkanker met een uitzaaiing in haar hersens heeft. Vandaag kreeg ze de eerste chemo. Ik was er de hele dag door van slag.
    En ja, ze rookt(e) als een schoorsteen.
    Ik snap het werkelijk waar niet..

  17. Hoi Klifje! Ik heb ook diabetes type 2 en ik ben niet dik! Ik ben 1,55 en ik weeg 56 kg, maar de verdomme suikker wil niet zakken, zondag nog was 23,4 mmol! Oh ja, en ik rook niet….. dus, kom maar op met de oplosing! 🙂
    Neem dat met de “oplosing” als een grapje maar ik weet ook niet wat ik verkeerd doet….?!!
    Liefs Minnie

  18. Ook ik wil je zeggen dat je hart op de goede plek zit. Je schrijft open en eerlijk en zo kom je ook over. Je raakt mensen, laat ze nadenken en daar mag je trots op zijn.
    Mij raakte je logje zeker. Omdat ik meerdere mensen heb verloren aan die rotziekte. Ook mensen die hun kop in het zand staken, maar uiteindelijk moord en brand schreeuwden toen ze echt ziek werden.
    Mij vonden ze vroeger erg saai, ik rookte en dronk niet. nee…. dan tel je niet mee. Het heeft mij veel verdriet gedaan. zelfs een vriendschap beëindigd. Maar ik ben trots op mijzelf, net zoals jij trots op jezelf kunt zijn. Je lijkt mij een moordwijf, goed voor iedereen om haar heen.

    Ik hoop dat je op deze manier blijft schrijven, mensen wakker schudden. De wereld wordt alleen maar mooier.

    Liefs Frederique

  19. Waarom heb je eigenlijk je vorige blog weg gehaald ?
    A. Je mag schrijven wat je wil, het is jouw blog
    B. Je hebt/had gelijk, mensen zijn destructief, zeker als het om alcohol en drugs/sigaretten gaat.
    Ik rook overigens en heb zo’n 15 kg. overgewicht, helemaal fout maar ik heb me niet gestoord aan je blog.
    Ga a.u.b. zo door met schrijven !
    Ik zal de anti-rook-blogjes wel overslaan als ze me storen 🙂

    1. Ik weet het eerlijk gezegd niet echt. Ik bedoel: het is al gelezen door mensen die er aanstoot aan gaven, die ik daarmee gekwetst heb. Zoals ik al schreef: dat was nevernooit mijn bedoeling. Ik denk dat ik het heb gedaan uit een misplaatst “damage control” idee ofzo?

      Ik sta er echter ook zelf nog steeds achter. Ik heb zelf ook gerookt (maar ben echt voorgoed gestopt), ik beweeg te weinig en ook ik heb overgewicht met mijn BMI van ‘tegen de 29 aan. Ik ben de afgelopen jaren veel afgevallen, mede omdat ik er geen zin in had mijn eigen patiënt te worden met verhoogde suikers en een te hoge diastolische bloeddruk. Mocht ik ook wél suiker krijgen: dan ga ik niet lopen piepen en word ik niet boos op mensen die tegen me zeggen dat ik zelf een groot aandeel heb gehad daarin. Dan heb ik er zélf voor gekozen het zo ver te laten komen. Hand in eigen boezem heet dat.

      Maar ik kan me óók voorstellen als je kanker hebt en je net je behandeltraject ingaat, dat je niet zit te wachten op wijzende vingers van mijn kant. Tenminste, als dat al zo was. Want ik ben echt verkeerd begrepen: ik bedoelde het anders dan de mensen die er aanstoot aan gaven, het hebben gelezen. En dat heeft weer te maken met de persoonlijke situatie waarin ze zitten denk ik. Gekleurd lezen. Selectief lezen.

  20. Ik heb je eerste blog gelezen maar de commotie gemist. Daar ben ik niet rouwig om. Ik heb je verhaal helemaal niet als aanvallend geïnterpreteerd, ik vond er eerder zorg en onmacht uit spreken. Je zegt waar het op staat, wat het met jou doet en wat je ervan vindt. Precies zoals ik het het liefst heb!

  21. Vanuit je beroep heb je een blog geschreven waarin je je zorg hebt geuit en ik vond het niet kwetsend.

    Alleen let maar eens op, op een verjaardag of zo gaat iedereen los op dikke mensen en rokers op een nare manier vind ik vaak en wel kwetsend.
    Als een roker of iemand met overgewicht overlijdt wordt inderdaad vaak gezegd eigen schuld…maar het is soms ook domme pech,mijn broer heeft nooit gerookt en was slank en viel op zijn 40 e dood neer,mijn moeder rookte tot haar dood,ze is 87 geworden.

    Eigenlijk doet iedereen wel wat {teveel},eten,pillen slikken,roken drinken en ga zo maar door plus dat je honderd keer per dag hoort in de media dat je gezond MOET leven.

    1. Niet alleen vanuit mijn beroep hoor, het was ook nogal privé, dit blog. Het is de combi denk ik. Ik zie zoveel mensen die er maar op los leven en die dan iets gaan mankeren en dan mag je niets zeggen. Dat frustreert. En doet soms pijn.

      Om die reden kom ik ook nooit op verjaardagen 😉

      Ik vind gezond leven ook erg belangrijk. Er zijn zoveel verleidingen tegenwoordig, probeer je best te doen de juiste keuzes te maken (en dat hoeft niet 24/7.) Ik vind dat je die verantwoording moet nemen. Naar jezelf toe, maar de mensen die van je houden, naar de maatschappij toe (lees: kosten voor de gezondheidszorg.)

  22. Ok, duidelijk. Net zoals jijzelf, ik hou er wel van, weten we meteen waar we aan toe zijn 😉
    Ik miste inderdaad het logje al. Ik had er ook mijn ongezouten mening neergezet. Kan best dat mensen dat knalhard en veroordelend vinden. Maar als je van dichtbij meemaakt dat iemand zichzelf de vernieling inhelpt dan wordt je gewoon heel boos. En natuurlijk is het heel gemakkelijk om te zeggen dat ze van die verslaving af moeten, maar feit is dat verslavingsgevoeligen zelf die knop moeten omzetten anders werkt het niet. Zo ben ik een aantal jaren geleden geschrokken van wat je kan overkomen als je lijdt aan overgewicht. Ik woog toen 89 kg bij een lengt van 1,77. Ik had kans op een hartinfarct of diabetes en ik dacht: zo wil ik niet eindigen! Ben het Sonja Bakker-dieet gaan volgen (die was toen hip) en ben daarmee 18 kg afgevallen. Ik ben dol op lekker eten en moet echt steeds op mijn gewicht letten. De ene keer gaat dit gemakkelijker dan de andere keer en erbij bewegen scheelt ook een heel stuk. Maar wat ik maar wil zeggen: mensen zijn zelf verantwoordelijk voor wat ze tot zich nemen en al wat ‘buitenstaanders’ kunnen doen is advies geven in de hoop dat het wordt opgepikt.

  23. Een verslaving valt ook niet te begrijpen voor degene die er niet aan lijdt. Ik ben niet verslavingsgevoelig, dus ik kan me er ook heel moeilijk in inleven. Maar ik snap wel dat het een afwijking is en dat mensen er vaak echt niets aan kunnen doen (en soms ook wel, hoor, er zijn er ook genoeg die hun prioriteiten niet op orde hebben).

  24. Mag ik even een applaus voor je publiek van hierboven? klapperdeklapdeklap. Wat een goede/fijne/lieve reacties zitten daar tussen.
    Denk maar zo: hoge bomen vangen veel wind. Dat is een gegeven. Als je columns zou schrijven zou er ook een deel van de lezers geen fan van je zijn. Mensen houden er niet van om de realiteit te lezen. Dan kunnen ze je blog gewoon links laten liggen lijkt me. Ik houd ervan, dat weet je. Lekker blijven loggen jij.

  25. Vroeger snapte ik dat ook niet. Echt helemaal niet.
    Maar vorig jaar had mijn vriendje (ex ondertussen) kanker. Teelbalkanker. Hij is ook een roker. Het was geen leuke periode, een verschrikkelijke periode zelfs. Schrik. Onzekerheid. Al die onderzoeken en behandelingen wogen zwaar op hem. Hij wou heel graag stoppen met roken, wetende dat dit heel erg ongezond is. Maar op dat moment lukte hem dat niet. Heel zijn leven stond op zijn kop, en die sigarettenmomentjes waren zijn houvast.
    Als alles rustiger was en achter de rug, is hij gestopt, maar in het heetst van de strijd kon hij dat niet.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s