Geduldig.

Zoals ik al aangaf in het laatste blog heb ik weinig geduld.

Wat heet.

Nul komma nul.

Ik erger me wat af in rijen voor de kassa’s, voor stoplichten, achter langzame fietsers, in de wacht aan de telefoon en achter beeldschermen. Dat kolere zandlopertje in Windows is voor mij al een reden om een hoge bloeddruk van te krijgen.

Ik denk en schakel heel snel dus zie vaak al van een kilometer afstand al aankomen wat iemand van me wil of tegen me wil gaan zeggen. In gedachten maak ik altijd van die draaiende handbewegingen, komop-komop-komop. Ondertussen verbeten glimlachend en tenenkrommend in mijn pumps.

Als ik iets moet uitleggen aan iemand, vind ik dat ook erg lastig. Voor mij zijn bepaalde zaken zo voor de hand liggend, heb ik ze zo helder in mijn hoofd, dat het bijna onbegrijpelijk is, dat iemand me niet snapt. Als ik iets nog een tweede (of erger) keer moet herhalen, slaat de ergernis toe. Iemand moet echt binnen 3 milliseconden snappen wat ik bedoel of wil, want anders zakt mijn broek al af

Ik ben de laatste jaren aardig geëvolueerd op dat vlak, moet ik zeggen, maar ben er bij lange na nog niet.

Vlam daarentegen maakt zich nooit ergens druk om en doet gewoon onverstoorbaar zijn ding. Hem maak je niet gek.

Dus één en ander botst nog al eens hier in Huize Klivia.

Elk weekend sowieso wel een keer.

Vlam vermaakt zich het grootste gedeelte van de zondagmorgen online. Met zijn telefoon in de hand en het Chromebook van Jill voor zijn neus. Facebookend, Telegravend, Autotraderend en Appende.

Daarna gaan we meestal op pad. Stukje wandelen, even ergens koffie drinken en aansluitend doen we de boodschappen. De zware dingen, zodat ik me doordeweeks niet het lazarus hoef te sjouwen, met al die tassen aan mijn fietsstuur.

Als we dan startklaar zijn om op pad te gaan en ik met jas en schoenen aan en tassen met lege flessen en oud papier het pand kan verlaten, verzint hij altijd dat hij toch nog even online zijn saldo wil checken en geld van de ene naar de andere rekening moet sluizen.

We doen al bijna 5 jaar lang elke zondag boodschappen. En voor boodschappen doen heb je over het algemeen geld nodig. Waarom doe je dat dan op het allerlaatst? Dat had niet even ergens ’s morgens al overgemaakt kunnen worden?

Ik moet dan dus een minuut of 3 wachten, echt niks natuurlijk. Ik weet het. Maar de vlekken schieten dan in mijn nek en ik voel dan de onrust omhoog borrelen in mijn lichaam.

Vlam gaat ook net zo makkelijk bellen als we op het punt staan weg te gaan ofzo. En Vlam is niet zoals ik: “Hoi! Ja. Nee. Sgoed. Doei!” Hij kan heel erg goed heel erg lang praten over niets. Ook wanneer je in mijn optiek best kan zeggen dat het je nu even niet uitkomt en je straks wel terugbelt.

Ik krijg op zulke momenten echt kortsluiting. Moet dan heel erg mijn best doen niets te zeggen, of hem geen hertendodende blik toe te werpen. Ik zou het liefst gaan stampvoeten en schuimbekken. Maar dat is gek en zo niet volwassen.

Maar misschien doet ie het wel expres, bedenk ik me wel eens. Is hij me stiekem aan het trainen?

Vooralsnog helaas zonder significant succes trouwens.

25 thoughts on “Geduldig.

  1. Ha, hij geeft niet op. Kwestietje ‘aanhouder wint’? Ik ben best geduldig, volgens mijn omgeving de rust zelve. Ja, tot een bepaald punt, dan kan ook ik ontploffen.

  2. geduld..ook niet mijn beste kant..en ik herken het van het boodschappen doen..de mijne kan dan ineens bedenken dat ie nog niet gegeten heeft of echt nog even die ene collega moet bellen. Maar ik doe het nu anders want ik bouw een half uur in, ik stel mij in om bijvoorbeeld om 10 uur weg te willen maar geef het om half 10 al aan. Ik mopper een beetje gespeeld en om 10 uur rijden we weg …;-)

  3. Hier ook zo’n eentje, maar dan met altijd en overal te laat komen! Plaatsvervangend schaamte gevoel! Met zakelijke afspraken gaat het iets beter maar privé……?!enige keer dat hij op tijd was was met ons trouwen!!! Omdat hij bij z’n ouders had geslapen en met hun een uur naar onze woonplaats moest rijden 😅……En ik leer het me erover opwinden ook niet af! Sterkte dus gewenst!

  4. Oei, daar las ik wat herkenbare dingetjes. Ik stond ook zeker niet vooraan toen het ‘geduld’ werd uitgedeeld en ook al kan ik inwendig heel goed tot 10 (duizend) tellen, af en toe lukt het echt niet en ontplof ik toch weer.

  5. Gefeliciteerd. Ik ben nét zo! En Marco lijkt Vlam wel. Alleen hoeft hij geen geld over te boeken, maar moet ineens poepen als we gaan. Wat is dat toch denk dan?? Genoeg tijd voor gehad vind ik dan. Neeee, dat moet gebeuren als ik mijn jas vaak al aan heb.
    Wachten is echt zoooo mijn slechtste kant! Oja….en vooroordelen. Ben ik ook goed in. (Al heb ik achteraf dan wel vaak gelijk) ;)

  6. Geduld vind ik beslist géén schone zaak.
    Mijn man krijg ik nooit op de kast, dat is ook irritant.
    Dan zit-ie helemaal zen in een stoel. “Waar denk je aan?” vraag ik. “Aan niets,” zegt-ie dan.
    Ik mediteer al 600 jaar en kan nog geen minuut aan niets denken…

  7. Ieder mens heeft een eigen tempo waarin hij/zij zijn leven leidt, dat is iets waar ik me in het verleden al vaak in heb verdiept. Ik deel de mensen altijd in op een schaal van 1 tot 10 qua leeftempo (jij zit ergens tegen de 10 aan lijkt me zo). Zelf zaten mijn echtgenoot en ik ergens rond de 6, 7, misschien soms 8. Sinds ik ziek ben heb ik de energie niet meer om mijn leven in relatief hoog tempo te leiden. Noodgedwongen ben ik een stuk rustiger en relaxter geworden en man wat bevalt me dat goed. In de rij voor de kassa mag iedereen voor, moet mijn echtgenoot nog snel even p***** als ik al in de auto zit, ik blijf helemaal zen. Ik kan het je aanraden. Natuurlijk scheelt het heel veel (zo niet alles) dat ik een bijna lege agenda heb, en heb ik dus makkelijk praten. Na, heeft dat chronisch ziek zijn toch nog wat goeds opgeleverd :-).

  8. Vind ik ook, afspraak is afspraak, vertrekken en dan niet treuzelen, de handbewegingen, komop-komop-komop komt mij ook erg bekend voor. LOL Hans

  9. Tja, dat op het laatste moment nog iets willen/moeten doen kan ik ook niet uitstaan.
    Wachten in een rij ofzo, geen probleem. Me eraan ergeren kost meer energie dan even wachten.

    1. Dat in een rij ergeren, is met vlagen. Sowieso al naar gelang mijn bui. En is het gewoon druk dan is dat zo. Maar is het omdat er iemand achter de kassa zit die scant als een slak, dan zou ik het liefste er wat van zeggen.

  10. Het klinkt een beetje als mijn dinnetje, maar ik weet dat ze me nooit bewust zou willen irriteren. Ze is gewoon zo. En ik heb me erbij neergelegd. Ik maak me niet meer druk En dat bevalt me prima.

    Love As Always
    Di Mario

  11. Volgens mij heb je deze blog over mij geschreven. Grrr, ik sta al met de jas aan, buiten paraat en meneer is binnen nog vrolijk aan het bellen. Nou, geloof me, dan roep ik toch eens hard genoeg zodat de andere kant me hoort, kom nou, schiet eens op.

  12. Dat boodschappen doen staat bovenaan op mijn ergenislijstje. Vooral hier in de Sav.. zoals we dat noemen . Hele volksstammen 80+zitten daar gezellig te mouwen aan de stamtafel bij de AH met gratis koffie. Is nog niet erg als ze die karren maar eens even aan de kant zetten. Maar nee …. ergenis nr twee is bij mij als we weggaan dat E zijn jas al aanheeft ver voor de afgesproken tijd en dan heen en weer gaat lopen en dan ook nog zucht … argggggg ik haat het Na 43 jaar kan ik daar nog niet mee omgaan . Gelukkig lees ik dus hier dat we allemaal van die ergenisjes hebben Klief sterkte ermee….

  13. Zonde! Ergeren is echt zonde van je tijd en energie. Niet dat ik het niet doe hoor! Maar als ik tegenwoordig op een 80km weg rijd, en er rijdt een zondagsrijder voor me en ik kan/mag niet inhalen, zet ik soms zelfs de radio uit en kijk wat meer om me heen dan ik gedaan zou hebben als ik zoals normaal langs ‘sHeeren weegen rijd. En echt: het verkwikt bijna.
    Maar ja, soms vergeet ik dat en kom ik een heel stuk minder relaxed aan op plaats van bestemming.

  14. Eh ja… heel erg herkenbaar. Maar ik ben er inmiddels wel aan gewend na 34 jaar met dezelfde man. Ik glimlach en wacht. En leerde zelfs mijn tijd even vol te maken met… checken van mijn telefoon…

  15. Hier ook de ongeduldigheid zelve en dat is met een kleuter die nog niet zo goed weet wat opschieten inhoud geregeld een uitdaging. Een partner heb ik niet, dus daar kan ik me ook niet aan ergeren hahaha… Maar ik snap je ergernisjes heeeeeeeeeel goed! Heerlijk opgeschreven ook weer!

  16. Ik was heel erg ongeduldig in het verkeer. Gelukkig heb ik ontdekt dat het voor mijzelf veel prettiger is als ik wat relaxter reageer op wegmisbruikers of zondagrijders.

  17. En daarom mag huisbakker fijn zelf de boodschappen doen! Heeft ook meer geduld dan ik en blijkbaar alle tijd van de wereld die ik tekort kom.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s