Opladen.

Je blog ‘Overdosis’ vond ik zeer fraai. Ik zie graag dat mensen er onbeschaamd voor uitkomen dat ze hun eigen welbevinden belangrijk vinden. Ik denk dat iedereen dat vindt, maar het niet hardop durft te zeggen. Gewoon mee doorgaan. Ik heb het idee dat Vlam en Jill er ook geen moeite mee hebben.

Dat mailde Evert me.

Jill heeft er geen moeite mee, die kent me niet anders. Ik heb nog nooit teleurstelling bij haar gezien als ik haar uitlegde dat ze me heel even met rust moest laten. Dat ik even een uurtje alleen wilde zijn, boven, op bed. Of dat ik niet meeging als begeleidende ouder met een uitje van school. Jill weet dat ik mijn rustmomenten nodig heb.

In de eerste jaren van mijn moeder zijn, koos ik ook wel eens voor mezelf, maar dat ging zeer moeizamer. Dan besloot ik na weken wikken en wegen om ergens niet mee naartoe te gaan. Dan durfde ik de knoop niet door te hakken omdat ik mijn dochter niet wilde teleurstellen. Dan legde ik uiteindelijk heel erg voorzichtig uit waarom ik thuis bleef. Met als gevolg dat ik beter wél had mee kunnen gaan, omdat het resultaat was dat ik thuis zat met een enorm schuldgevoel dat mijn hele dag overschaduwde. Dat rotgevoel probeerde ik dan weer te blussen door Jill bij thuiskomst te smoren in mijn liefde.

Dat is helemaal over. Ik kies meteen wat het beste voelt op dat moment en die keuze is de enige juiste.

Vlam heeft er wel aan moeten wennen en vindt het met vlagen nog steeds wel eens raar gedrag, merk ik. In den beginne helemaal. Hij vond het echt niet leuk om te moeten ervaren dat zijn vrouw niet in zijn armen sprong als hij onverwacht uren eerder thuis was. Of dat ze niet enthousiast reageerde als hij vertelde dat hij ook gezellig vrijdag vrij was. Sterker nog: ik heb wel eens heel eerlijk gezegd dat ik enorm teleurgesteld was dat mijn dagje alleen door mijn neus werd geboord. Dat was slikken.

Nog steeds moet ik mezelf wel eens verdedigen als ik zwaar voor mezelf kies. Dat ik echt wel van hem houd, maar dat alleen zijn op dit moment datgene is dat ik écht nodig heb om weer te kunnen opladen.

Vlam accepteert het wel. Maar snapt het niet helemaal. Alhoewel het langzaam beter gaat. (En dat mag ook wel na pvd bijna 5 jaar!)

Inmiddels ben ik er wel achter: als ik niet oplaad, als ik niet mijn momentjes alleen kan pakken, dan ben ik helemaal geen leuk mens. Dat ben ik prikkelbaar, heb ik een zeer scherpe tong en ben ik er soms op uit om woorden te maken om het woorden te kunnen hebben.

Iedereen heeft er het meeste aan als ik zo nu en dan ongegeneerd voor me, myself and I kies.

Ik ben dan een lievere moeder.

En Vlam heeft dan zo nu en dan een vrouw die in zijn armen springt. (Kanttekening: mits zijn rug het aankan die dag. En mijn heup.)

48 thoughts on “Opladen.

  1. Jezelf zijn. En die ‘jezelf’ past zich van tijd tot tijd aan al naar gelang de omstandigheden of gezelschap. De kunst blijft wel om ‘jezelf’ te blijven. Prettige nieuwe juni-week

  2. Heel goed van je! Er staat nergens beschreven dat je 24/7 aardig en lief en dienstbaar moet zijn. Ik krijg al de kriebels bij het idee trouwens , en ieder mens moet opladen op welke manier dan ook.

  3. Mooi om te zien, Klief, hoe je hebt geleerd om dat wat jij nodig hebt, serieus te nemen. Ik heb daar eerst een Burnout voor moeten krijgen. Inmiddels heb ik v.w.b. grenzen aangeven heel wat bij geleerd. Ga jij dus vooral zo door en blijf er vooral over schrijven.

  4. Dat snauwerige herken ik ook in mezelf, een duidelijk signaal dat ik mezelf voorbij loop en echt tijd voor mezelf nodig heb. Ik heb wel gemerkt, dat nu ik ouder ben, ik veel makkelijker voor mezelf kan kiezen.

  5. Niks mis mee. Ik heb het ook meer nodig dan Robbert, maar dan nog vind hij het fijn dat ik op zaterdag werk en hij lekker alles kan doen op zijn manier en in zijn tempo. Houd je geest gezond!

  6. O ja, het is zeer herkenbaar. Ook dat gevoel dat je vrije dag alleen door je neus wordt geboord. Ook al is hij dan zijn eigen ding aan het doen in de tuin of in de schuur, het is niet hetzelfde. Ik ga ook nooit met vrienden op vakantie of zo. En een weekend in een huisje gezellig met de familie of collega’s is me ook teveel. Na 1 dag ben ik gewoon op. Dat kost me zo veel energie. Het lijkt wel dat ik al doe emoties van alle mensen om me heen dan opslurp. Daarom is bloggen ook zo fijn. Er komen bepaalde dimensies niet bij als ik het alleen lees. Misschien leg ik het niet goed uit.

    1. Klopt! Zelfs als je alleen wordt gelaten, maar er zijn wél mensen in huis, kom je niet tot rust. Ik herken dat ook. Dat samen op vakantie is niet mijn ding, ook ik ben een emotiespons en kan dat gewoonweg niet aan. Ben al gesloopt na een etentje met familie en/of vrienden. Niet dat ik er niet van geniet, au contraire, maar de energie is gewoon op daarna. Heel vreemd.

  7. Langzaam maar zeker word ik net zo verstandig als jij! Heb net een weekend weg voor mezelf geboekt, zonder man, zonder kind, alleen maar met mezelf gewoon omdat ik het even nodig heb 🙂 en ze redden het prima zonder mij (denk ik 😛 )

  8. Klief dit is zo vreselijk herkenbaar.
    Mogen we mischien .
    100 % gaat nooit lukken om gezellig mens te zijn . Daar moet een rustdag tegen overstaan .
    Zelfs op vakantie ..mijn E weet het na 43jaar en gaat dan ff weg. Zelfs met z’n 2en in de badkamer red ik niet. Dus pak je tijd De wereld ziet een leuker mens

  9. Andersom bestaat het ook ….. ik knap juist op door contact met anderen en door samen dingen te doen. Maar de dosering is erg belangrijk. Mensen laden verschillend op maar je moet wel zorgen dat je tank vol komt anders kom je niet zo ver.

    Toitoi want de vooruitzichten voor je rust waren niet zo geweldig herinner ik me. Groetjes,

    Dorothé

    1. Klopt, je hebt mensen die energie halen uit anderen en mensen die juist alleen moeten zijn. De kunst is idd de balans te vinden én aan te geven wanneer de emmer dreigt vol te lopen.

  10. Ik word ook een erg onaangenaam mens als ik teveel en te lang onder de mensen ben. Nou woon ik wel alleen, dus scheelt al een boel, maar er zijn altijd momenten dat ik niet onder het gezelschap van mensen uitkom. Ik ben erg op mezelf en vind het heerlijk om zoveel mogelijk alleen te zijn. Dus ik snap ook nooit dat opgelegde principe van sociale contacten. Want als je die niet in minstens twintigvoud hebt… Oei oei oei, nee dan loopt het slecht met je af. Nou, ik kan je vertellen dat het pas slecht afloopt als ik verplicht van het ene sociale contact naar het andere sociale contact moet rennen. Dus: geniet lekker van je alleen zijn momenten!

  11. Iedereen heeft wel tijd nodig om te ontspannen, om tot zich zelf te komen. Alleen niet iedereen durft er voor uit te komen. Ik vind loggen juist echt iets voor mij. En dat is iets wat niemand van me af mag pakken. En daar zijn ze thuis ook wel achter.

    Love As Always
    Di Mario

  12. Vroeger wilde ik al niet veel mensen om me heen hebben en dat is nu nog steeds zo. Het liefst ga ik hooguit met 4 mensen op pad maar nog liever gewoon met zijn tweetjes. Ik vind het ook helemaal niet erg om alleen te zijn en kan echt genieten van mijn de maandagavond waarop ik 9 van de 10 keer alleen ben omdat vriendlief dan gaat sporten/vergaderen. Heerlijk, zo’n momentje van rust helemaal voor jezelf!

  13. Ik neem mijn momenten en kan er van genieten als niemand thuis is. Ben meer op mijzelf dan dat ik hele dagen constant mensen om mij heen heb.
    Uiteraard vind ik het leuk met mijn kinderen en omdat ik energie krijg krijg van het alleen dingen doen, kan ik ook veel aan mijn gezin spenderen. Momenteel last van een burn out en het is helaas niet met een paar maanden over. Ik kom er achter dat naast mijn gezin, werk en verzorgen van zieke ouders, ik niet genoeg kon uitrusten en dat eist nu zijn tol.

  14. Ik zeg het volgens mij wel vaker hier, maar dit is zo herkenbaar. Ik kan enorm genieten van leuk gezelschap, maar de keerzijde is dat ik daarna moe en prikkelbaar ben en tijd voor mezelf nodig heb. Dit ben ik pas de afgelopen tien jaar in gaan zien, daarvoor putte ik mezelf ontzettend uit omdat ik vond dat ik op sociaal gebied ‘normaal’ moest doen (net als ‘iedereen.’) Wat moederschap betreft hetzelfde. Ik kan bv niet prietpraten met andere moeders op het schoolplein, daar word ik ongelukkig van. En mijn zoon weet ook dat ik hele fitte dagen heb en hele niet-fitte, en dat is nooit een probleem geweest. Zeker niet nu ik gewoon kan uitleggen hoe ik me voel omdat hij 11 is en geen 3 meer.

    1. Klopt! Eén van de voordelen van een ouder kind, ik ervaar dat ook zo. En gelukkig is Jill iemand die net als ik haar rust en ruimte nodig heeft, dus ze begrijpt me ook nog eens 🙂

  15. Ik zit ook zo ongeveer in elkaar, maar dat zeggen of zo handelen is weer een ander verhaal …
    Ik ben er al eens ‘eerlijk voor uitgekomen’ dat ik het fijn vind in mijn uppie te zijn. En dus ook niet blij was toen manlief eens eerder thuiskwam dan verwacht. Dat liep uit op een knallende ruzie met manlief, zodanig dat hij uitriep: “ik heb het gevoel niet welkom te zijn in mijn eigen huis!” En datzelfde riep ik tegen hem (héérlijk om te doen) en toen moest oudste er tussen springen en toen blablablabla.
    Maar goed, hij is iemand die geen moment stil kan zitten en gezelschap opzoekt. Hij kan zich ook niet voorstellen dat een ander wel behoeft heeft aan ‘stille momentjes’ voor zichzelf. En toch zijn we al 30 jaar bij elkaar … toch wel knap dan 😉

    1. Idd! Een hele prestatie tussen 2 van die contrasterende mensen. Of juist een aanvulling. Dat van die niet welkom zijn opmerking ken ik, ook ik heb die in het verleden wel eens naar mijn hoofd geslingerd gekregen…. 😉

  16. Voor jezelf kiezen is dan het beste dat je kunt doen – anders ga je per direct en regelrecht over een keiharde grens heen, met alle schadelijke gevolgen vandien.
    Nog steeds krijg ik lastig aan mijn man uitgelegd dat ik (serieus waar) 4 dagen nodig heb om bij te komen van een verjaardagsbezoek van laten het eens 2 uurtjes zijn bij zijn (drukke!) familieleden. Maar hij geeft iedere keer wel aan dat ik de keuze heb om wel/niet mee te gaan, en dat is FIJN. Geen schuldgevoel, geen verwijten, geen problemen met een te strak gespannen boog.
    En thuis pak ik ook mijn rust. Scheelt enorm dat Marnix ook zo zijn eigen tijd/rust nodig heeft. Als de jongens op bed liggen, verspreiden we ons eerst, en rond 22.00 uur vinden we elkaar weer terug. Werkt prima!

    En hoe fijn is het ook, om zoveel herkenning te zien; in zowel jouw woorden, als in de reacties hierboven. Maakt dat ik me minder alleen hierin voel, minder stom, minder sociaal lomp.

    1. Dat laatste is ook zó waar. Dat is één van de redenen van mijn blog. Ik vraag mezelf ook wel eens af of ik abnormaal reageer soms. Want net zoals jij voel ik me regelmatig sociaal lomp. Ook ik moet bijkomen van een drukke verjaardag. Zulke bijeenkomsten zuigen me leeg…

        1. Klopt, zo ervaar ik dat ook: al leeggetrokken zijn (en een steen op de maag) in de auto op weg ernaartoe, omdat je wéét dat het heftig gaat zijn; zoveel mensen in een relatief klein kamertje gepakt, stuk voor stuk mensen met harde stemmen, die elkaar graag overschreeuwen. Ik krimp dan in elkaar.
          Het heeft er ook alles mee te maken hoe geaccepteerd ik me voel binnen een groep; iets ondernemen met een groep waarbinnen ik me thuisvoel, gaat me goed en steeds beter af, omdat ik dan weet dat er ook ruimte is voor mij (en ik dus niet mee hoef te doen met de aandachttrekwedstrijd) en niemand me zal beschouwen als ‘raar’. Herkenbaar?
          Langer dan een dagdeel hoeft het evengoed niet te duren ;-), maar van zo’n samenzijn krijg ik juist energie; dat merk ik in de dagen erna, wanneer het vermoeide eraf is.

          Ontzettend rot als het zo’n gevoelig punt is..! Dat is het bij ons ook lang geweest, iedere naderende familieverjaardag wéér. Tot ruzie aan toe. Want het is geen onwil, het is geen ‘geen zin hebben’, het is van tevoren weten wat zo’n bijeenkomst met je gaat doen.
          Ik weet niet eens goed de vinger erachter te krijgen waardoor bij ons meer begrip ontstaan is hiervoor; doordat ik het bleef uitleggen, vermoed ik. En omdat hij een paar keer gezien heeft hoe ik er doorheen zat, omdat we niet direct weg konden nadat ik had aangegeven nú wég te willen (door familieleden die op de valreep nog met complete verhalen komen, wanneer je nét hebt gezegd dat je ‘maar weer eens vertrekt’…) en ik daardoor tot het uiterste uitgeknepen werd; jankend terug in de auto. Van frustratie (mezelf op de kop gevend omdat ik wéér niet normaal mee had kunnen komen in het sociale gebeuren) en van pure overbelasting.
          Succes daarmee! Blijf aangeven wat wel en niet haalbaar is voor jou. Het kan toch niet de bedoeling zijn dat je iedere keer zo gesloopt wordt.

          1. Zo ben ik ook. Groepen zuigen me leeg. Ik bouw ook van te voren ook veel spanning op waardoor het al een aantal keer fout is gegaan. Vlam heeft me 2 keer in een enorme vriendengroep gegooid met echt tientallen mensen die ik niet kende in 1 ruimte/tuin. Ik ben 2x dronken geworden. (En heb bij ál die mensen een verpletterende indruk gemaakt ;)) Trouwens niet eens door de hoeveelheid drank, maar omdat het echt verkeerd viel. Ik ben nl écht mezelf niet op die momenten. Ook met Vlam is er een deal dat aan mag geven wanneer het genoeg is. Dat we dan ook echt gaan. Helaas is hij iemand die op weg naar de kapstok nog allemaal mensen móét spreken waardoor we veel later weggaan. Erg irritant. Dan ga ik vaak net over het randje heen. Hier is er geen begrip trouwens. Waardoor ik steeds minder zin heb in dat soort zaken…

            Nee, ook groepen waar ik me lekker voel, zijn energievreters. Op het moment dat ik weer onderweg naar huis ben, komt altijd de man met de hamer. Maar omdat het me op dat moment, wél goed doet, heb ik er minder problemen mee.

            1. Ha! Mijn man vertelde me een tijd terug over hoe een keertje recreatief drugsgebruik in zijn studententijd compleet verkeerd viel bij hem; hoe compleet afgesloten van de anderen hij zich had gevoeld, alsof hij geen contact meer kon leggen. Hoe angstig hem dat had gemaakt. Hoe alle geluiden zijn hoofd in dreunden en hij urenlang geen controle meer had over zijn eigen gevoel/gemoedstoestand.
              ‘Nou,’ zei ik droog, en tegelijk dankbaar voor dit voorbeeld: ‘Dat omschrijft heel aardig hoe ik me voel als ik bij bijvoorbeeld een verjaardag van jouw familie zit.’ Zijn blik..! ‘Als dat echt zo voor jou voelt…’
              ‘Ja, dat voelt precies zo. En als ik dan niet de kamer uit ga, dan wordt het bonken in mijn hoofd en het me verloren voelen erger en erger, tot ik uitbarst. In snauwen of in janken, een van de twee.’
              Dat heeft wel heel veel begrip gekweekt. Sindsdien oppert hij zelf al dat ik ook thuis kan blijven bij dit soort ‘feestjes’, en dankbaar grijp ik het aan. Simpelweg de keuze bij jezelf hebben liggen scheelt al.
              Ik denk dat dat het hele probleem is; dat anderen (in dit geval ook Vlam) niet (geheel) erbij kunnen wat er met jou gebeurt op zo’n moment. Hoe jij het ervaart. En dat snap ik ook goed. Zelf zijn ze immers in de volle overtuiging dat het een gezellige bijeenkomst van allemaal lieve, hele redelijke mensen is, die heus niet heel druk doen: what’s not to like?

            2. Klopt als een bus, ze kunnen het zich niet voorstellen, want het is toch gezellig?? En ze verwachten toch niks van je??

              Bij jou is het wellicht nog een graadje erger dan bij mij. Ik ben “gewoon” enorm gespannen, heb géén idee waar ik met die mensen over moet praten, ben echt na 2 vragen al klaar, eea is extreem geforceerd en komt niet vanuit mezelf. Daarbij voel ik me enorm eenzaam in grote groepen. En het geluid dat al die mensen bij elkaar maken doet soms echt lichamelijk pijn. Hakt er enorm in.
              Goed dat Marnix met dat verhaal kwam zeg! Dat maakt het idd wel heel beeldend voor hem 🙂

              Ik houd van 1 op 1 contacten. 1 op 2 gaat ook nog wel. Of 2 op 2. Maar meer is extreem lastig voor me.

  17. Vlam zal toch ook wel zien en ervaren na 5 jaar, dat het een noodzakelijk kwaad is en geen smoes van je, om tijd voor jezelf te hebben? En Jill wordt er ook niet minder van, zoals je gemerkt hebt dus gewoon goed je grenzen aan blijven geven en tijd nemen voor jezelf. Ik moet t nog leren, maar ben op de goede weg.

  18. Ik vind het super knap zuster. Had het er net met man over. Dat het 24 uur zorgen me af en toe zo ontzettend teveel word maar ik me schuldig voel hem met drie uitgelaten kinderen op te zadelen als hij eens vrij heeft. Hij heeft zijn rust ook nodig. Maar ik snak af en toe (iets vaker) naar iets voor mezelf kunnen doen, dat schiet er een beetje bij in. Dus ik zeg, goed bezig. Een mens heeft het nodig!

  19. Als ik zo deze blog lees herken ik wel iets in je verhaal. Misschien iets minder extreem, maar ik kan ook pissig worden als ik niet ff een paar uurtjes alleen ben. Ik hoef niet eens weg te gaan, maar gewoon een paar uurtjes alleen in huis, anders wordt ik zeer chagrijnig haha…

  20. Door de cvs heb ik veel minder energie dan ooit. En dan heb je mensen die dat beetje wat ik heb in een keer uit me zuigen. En met meer dan drie mensen in een huis trek ik ook niet. Wat Narda schrijft, heb ik ook: ik ga echt niet met mensen op vakantie of in een huisje. Het zou een straf voor me zijn ipv een gezellig uitje.
    Tijd voor jezelf nemen = opladen. Daar knapt iedereen in huis van op.
    Liefs Kakel

  21. Iedereen heeft tijd voor zichzelf nodig! Ik vind het net heel goed dat jij daar eerlijk voor uit komt.
    Ik ga daar een voorbeeld aan nemen, als ik een partner en eventueel alter een gezin heb, wil ik nog altijd me-time! En als ik dat een moeilijke beslissing vind, dan ga ik aan jou denken! 🙂

  22. Het is doceren van je energie, niemand heeft er iets aan als je het niet meer aan kunt, het leven is een spel dat e samen speelt. Hans

  23. Als ik dan al die comments lees van mensen die er ook voor kiezen om af en toe alleen te zijn, dan word ik een beetje jaloers. Ik ben ook graag alleen, heb het ook nodig, maar eigenlijk komt dat zelden meer voor op dit moment. Maar goed, dat zal ook wel weer komen.
    Haha, jouw laatste zinnen! 🙂

  24. Wat een verademing om te lezen gelukkig zijn er meer zoals ik ben.

    Toen onze dochter een jaar of 8 was logeerde een vriendinnetje bij haar en halverwege had ze er genoeg van en parkeerde het kind bij mij op de bank (wat een simpele oplossing eigenlijk maar ja…),zelf ging ze boven een boek lezen en ze is nog steeds zo,af en toe heel graag alleen zijn.

    Als ik zelf visite heb vind ik het na een uurtje ook wel genoeg alles is dan toch al gezegd?

    Waarschijnlijk heb je ook veel last van mensen die 3 keer afscheid nemen en toch niet weg gaan? 😉

  25. Komt het allemaal niet neer op angst, angst om niet geaccepteerd te worden, om genegeerd te worden etc. wat weer teruggaat op jeugdervaringen. “Angst essen Seele auf”, een prachtige titel van een film van Fassbinder, zo raak. Angst vreet ook energie. Jij hebt vroeger toch jarenlang in café’s en kroegen gewerkt? Hoe ging dat dan, was je positie achter de bar een veilige plek?

    1. Je zit vaak goed, maar deze keer niet, huispsycholoogje van me 😉 Ik ben niet bang niet geaccepteerd te worden nl. Het zal me jeuken wat een vreemde van me vindt. Nee, niet achter de bar in kroegen, maar als gastvrouw in restaurants. Mantelpakje aan en bedienen. Wijn inschenken, een gezellige avond bieden. Daar was ik goed in. Ik voel goed aan wat mensen willen en kan erg charmant zijn 😉

      1. Het gaat niet om geaccepteerd worden door vreemden, maar juist door bekenden, vrienden. Zo’n vriendengroep van Vlam, waarmee je voor het eerst in aanraking komt, dat is slopend want natuurlijk wil je dat elk lid van die vriendengroep je leuk vind. Werken in een restaurant is daarentegen veel makkelijker, je bent uitsluitend professioneel bezig en de meeste zie je niet meer terug. Bij vreemden trek je een harnas aan, bij vrienden moet je jezelf laten zien.

  26. Nog een half uur en dan rust … tv uit, studieboek erbij en vriendelijk (kuch) verzoek aan jongste om het samen vooral even niet zo gezellig te hebben als gisteravond. Héél nodig, heel fijn maar nu even niet. Even 2 uurtjes stilte … ik tel af en kijk helemaal niemand nu de deur uit om te gaan werken. Ben ik morger vast weer leuker 😉

  27. Eén en al herkenning… ademhaling van een ander kan mij al tot wanhoop drijven. Mijn man is het inmiddels gewend… wanneer ik zeg ‘oh… ga je soms ook naar boven (studeer/werk/knutselkamer)’, weet hij dat hij maar beter beneden kan blijven. Het heeft niets met houden van of wat dan ook te maken. Ik kan mijn zoontje nog het beste om mij heen hebben, maar daarna is de koek ook op. Op mijn werk ga ik ook nooit na schooltijd in de personeelsruimte zitten. Ik moet dan weer even tot mijzelf komen en dat lukt niet in een kippenhok.

  28. vroeger trok ik me een uurtje ofzo terug in de slaapkamer met een boek of plaat om tot rust te komen. De laatste jaren kwam daar niets meer van in huis maar ik probeer die oude gewoonte terug in het leven te roepen. Ik heb het gewoon nodig en begrijp dat anderen dat ook eens nodig hebben.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s