Opvoedkunde.

Maandag was ik extra vrij.

Ik toog alleen naar de binnenstad van Rotterdam en heb heerlijk even een klein rondje gedaan. De outletstore van Fab (niks gekocht, alleen gekeken), I am (oorbellen gescoord, want die had ik nog bijna niet natuurlijk) en ik eindigde bij de Bijenkorf. Heerlijke winkel. Het -ahum- toeval was dat daar nét de sale was begonnen.

Er sprongen 2 potten scrubcrème (voor de helft!) zomaar in mijn tas! En ik kocht een topje dat met aftrek van de korting en een bon die ik nog had, me 12 euro kostte.

Daar wordt een mensch blij van.

Ik besloot daar ook even snel een broodje te eten en nestelde me met mijn lunch op een lange bank die de hele breedte van de zaak besloeg.

Een tafeltje of 5 verder kwam een oma zitten met een meisje van een jaar of 4. Het wicht liep met haar smerige laarzen gewoon over de leren bank en oma zei er niets van.

Ik voelde mijn bloeddruk stijgen.

Toen ging het wicht een paar keer heel hard “mama” gillen naar haar moeder, die aan de counter wachtte op haar bestelling. Zeker een meter of 30 verderop. Het schattepatatje ging dus bijna door de pijngrens heen, qua geluid.

Ik verslikte me van schrik in mijn broodje en wierp oma een vernietigende blik toe.

Oma verschoot van kleur, wist donders goed dat één en ander nogal irritant was, maar zei nog steeds niets.

Toen besloot het meisje tijgersluipend over die leren bank mij te plezieren met een bezoekje. Ik zag, al kauwend op mijn salade, haar in mijn linkerooghoek steeds dichterbij komen.

Toen ze bijna bij me was, draaide ik me om naar haar en ik keek haar aan met mijn bekende hertendodende, zwarte blik. Ik zei niks. Het meisje verstijfde en stoof terug naar haar eigen tafeltje, bij oma. Die tegen haar zei “Ik geloof dat die mevrouw even lekker rustig wil eten Sophia”.

Dat had oma héél goed gezien.

Niks zo erg als niet opgevoede kinderen in restaurants.

Vroeger, tijdens mijn horecacarrière, werkte ik in een hotel-restaurant dat behoorlijk prijzig was. Daar kwamen ook veel yuppen met hun nageslacht dat bedroevend weinig opvoeding had genoten.

Je zult maar gespaard hebben om daar te kunnen eten. Je zuurverdiende geld opzij hebben gelegd om tijdens je zoveelste huwelijksjubileum gezellig met je man een fijne avond te hebben.

En dat daar dan 2 tafels verderop van die krijsende verwende snotneuzen zitten? Met ouders die totaal geen aandacht besteden aan hun kinderen. Die niks een beetje vroeg aan tafel gaan, maar bij voorkeur “lekker” laat, als hun oogappeltjes eigenlijk gesloopt zijn en allang en breed op bed hadden moeten liggen. En om die reden niet te genieten zijn. Die tussen de 87 gangen door die pa en moe natuurlijk moeten kiezen in plaats van een simpel hoofdgerechtje, onder andere tafels gaan liggen dweilen. Die door het restaurant gaan rennen en waardoor het bedienend personeel al slalommend met hun dienbladen vol glazen, tussen die schatjes naar de tafel van bestemming dient te komen.

En dat je dan een hap van je voorgerecht neemt en er een kleuter aan je tafel staat, veel dichterbij dan je prettig vindt, die wijst naar je kreeft en vraagt “of ie dood is?”

Brrrr…

33 thoughts on “Opvoedkunde.

  1. Whaaaaaa Klief zo bekend
    Wat een schreeuw lelijkerds heb je er tussen. We waren een keer met de kleinkinderen die echt niet gillen in de dierentuin.. Er waren een paar kinderen zo aan het gillen
    Ik vroeg aan ze hebben jullie misschien een fluitje ingeslikt?. Het is ook niet zo gek hoor dat gegil en zo.
    Je moet toch proberen de aandacht van je mama te krijgen als die met telefoon bezig is.
    * Het zijn toch kinderen* zeggen de ouders dan… Lekker ben je Ik begrijp precies wat je bedoelt
    E R G E L I J K …..
    We hebben eens in restaurant naast een jankende baby in de bugga boo gezeten terwijl de ouders een paar tafels verder zaten……
    Soms …… gekkenhuis

    Ps geen schoenen bij de BIJ ?

  2. Ooit gingen wij romantisch naar de bios en kwam er een stel zitten met een baby..ging uiteraard huilen. Wij en anderen hebben geklaagd bij de manager en het stel werd verzocht de zaal te verlaten..zwaar gepikeerd waren ze.

  3. Dat is dus de reden waarom ik in de avond niet met mijn kinderen uit eten ga. Niets niet omdat ik ze niet heb opgevoed. Nee, dan behoren ze op bed te liggen en zeker niet te gaan zitten en pootjes geven. Doe even normaal zeg. Rust, Regelmaat en Reinheid in één regel betekend op tijd slapen in een schoon bed. Lailatov.

    Love as Always
    Di Mario

  4. Ik verzucht wel eens tegen huisbakker dat ik een oude zeur begin te worden, maar de verjaardagen van mijn neefjes zijn echt een straf. Gegil en gekrijs en vooral een paar ouders in hun vriendenkring die hun grut negeren en druk met zichzelf zijn ipv de boel te begrenzen. Maar … zag op de laatste verjaardag dat ik niet de enige OZ ben en meer bezoek hun irritatiegrens bereikt hadden. Ik ga dan ook altijd zo vriendelijk kijken als er weer taart(handen) richting mijn broek dreigt te gaan dat ze spontaan naar buiten rennen. Ik heb geen engeltjes (volgens anderen wel superbeleefd dus da’s gelukt haha) maar wat een verschil met dat verjaardagsgrut. Volgende maand mag ik weer … hoera!

  5. Sommige kinderen líjken niet opgevoed. Kind met etiket gaat soms drie keer zoveel opvoeding in, met helaas slechts half resultaat.
    Maar ik gok dat jij verschil wel ziet aan de reactie van ouders….

    1. Ah, zo’n kind heb ik ook.
      Maar die neem ik dan ook niet mee naar een restaurant na bedtijd 😉
      Overigens kan hij dat – eten in een restaurant – inmiddels heel goed. Net als heel veel andere sociale dingetjes. Dus houd vol, je efforts maken verschil. En je mede-ouders zien het verschil tussen niet-opgevoed en de-situatie-niet-kunnen-hanteren over het algemeen meteen.

  6. Ik ben ook blij met mijn alles-zeggende-blik,….verstaat zelfs het meest verwende kind,..ik heb een hekel aan gillende kinderen,…;ik ben blij dat ik met mijn kids overal kan komen, nu dankzij hun leeftijd ook wat later op de avond 🙂

  7. Heel grappig geschreven weer 😀 Maar ben het met je eens: mateloos irritant dit gedrag, waar het kind zelf eigenlijk vrij weinig aan kan doen. Ik hoop dat ik het zelf beter ga doen zodra ik een kleintje rond heb lopen (duurt hopelijk nog lang trouwens 😉 )

  8. Mijn ogen doden ook. Bij Gaëtan gingen we op tijd met hem uit huis eten. Een tijdstip dat ervoor zorgde dat hij op zijn normale uur, voor die leeftijd in zijn bed terug lag. Nu maakt het niet uit, met zijn twaalf lentes …

    Wij hebben daar altijd rekening mee gehouden. Maar sommige ouders, tja…..

  9. Zo wat ben ik het daar mee eens en dan ook nog over een bank lopen!

    Om die reden kom ik nooit bij Ikea als we er langs rijden hoor ik de krijsende en huilende kinderen al,gaan ze niet meer in de ballenbak dan?

    Vorig jaar hadden we de kamer opgeknapt en moesten er wel naar toe voor een paar lampen,geen nood want ik weet de korte route met de trap.

    Maar op de trap zat een kind en die zei:”JIJ mag er niet langs!”…het is heerlijk om DE blik te hebben brullend stoof hij weg..;)

  10. Ik heb ze zelf niet, maar heb ooit wel een diploma van beroepsopvoeder gehaald. Mijn stelling: als kinderen zich niet weten te gedrageen, mag je de ouders een mep geven.

  11. Kinderen blijven vanzelf uit mijn buurt. Ik straal mijn aversie gewoon al uit. Mijn neefjes en nichtjes ben ik dol op, alhoewel die het ook niet te gek moeten maken. Maar met wildvreemde kinderen heb ik echt helemaal niks. En ze moeten mij al zeker niet voor de voeten gaan lopen met dat zwaar irritante gedrag.

  12. Er is een restaurant in Zuid Frankrijk waar NL kinderen niet welkom zijn…..Hoe zou dat nu komen? Ken je dit boek: “Franse kinderen gooien niet met eten” opvoedingsadviezen uit Parijs van Pamela Druckerman. Een aanrader!

  13. Heerlijk stuk weer!

    Dat de oma dan niet meer weet/durft te zeggen dan een lafjes ‘Ik denk dat die mevrouw even rustig wil zitten…’..! Dat verbaast me wel. Bang voor de toorn van haar (schoon)dochter?
    Juist de generatie boven ons was toch veel strenger en strikter en meer op de beleefdsheidsregels en het fatsoen gericht? En: terecht!

    Laatst waggelde ik door de stad, even in m’n eentje wat winkelen (hart ophalen bij de babyafdeling van H&M) en het was schering en inslag, op een doodnormale vrijdagmiddag; krijsende peuterjongens, maar dan ook echt: moord en brand schreeuwend. Vervolgens krijgen ze ma’s iPhone toegestopt en is alles weer peace en vree, ware het niet dat ze dan evengoed niet luisteren want totaal verdiept in een spelletje.

    Het tegeneffect; juist omdat er in het openbaar zo verrekte weinig tegen irritant (kinder- maar ook puber)gedrag wordt opgetreden, lijkt het ook meteen heel wat en heel ernstig wanneer dit wél een keer gebeurt. Voorbeeld: we stonden (als gezin) klaar om de loeidrukke kermis op te gaan. De jongens stuiterden al bij voorbaat van enthousiasme, dat wilden we niet zozeer temperen, maar we spraken ze wel even streng toe dat ze bij ons in de buurt moesten blijven omdat we elkaar anders in die drukte en het lawaai gemakkelijk kwijt zouden kunnen raken.
    Marnix zat op zijn hurken, legde duidelijk, rustig maar streng (O&O waren al eerder weggeglipt) dit alles uit. Dan staat er binnen een minuut een oudere vrouw peilend afkeurend naar dit tafereel te kijken alsof je je kinderen ter plekke afstraft en uitkaffert. (Gevaarlijk, met deze hormonenbom. En dan sta ik me vervolgens weer te schamen omdat ik het mens toegebeten heb dat ze ‘maar door moet lopen’.)
    Want dat is wat ik óók zie; een (mij) verontrustende bemoeizucht bij anderen wanneer een ouder zijn/haar kind even berispend toespreekt (vaak op de o zo herkenbare vermoeide toon; er zijn dan duidelijk al eerdere discussies/gevallen van niet-luisteren met het kind voorgevallen). ‘Nee’-zeggen, of: ‘En nu houd je op met je gezeur!’ levert al blikken van voorbijgangers op alsof het kind ter plekke geslagen wordt. Goed dat we waken over elkaar, hoor, maar schiet er alsjeblieft niet in door.
    (Al snap ik het ook; laatst liep ik achter een moeder met haar zoon van… laat ‘m 6 of 7 geweest zijn, die zijn zin niet kreeg (hij wilde haar iets aanwijzen maar zij was doorgelopen) en haar verrot schold met woorden die je bij een puber zou verwachten. Denk aan de K-woorden en het dreigement ‘Ik maak je dood’. Het is dat zij hem al tegen de eerste de beste muur zette om eens goed te praten, anders had ik het gedaan. Maar zoiets kan er voor een toevallige passant heftig uitzien – dat snap ik.)
    Terwijl; ik vind het níet normaal, als ik zie hoe een moeder met kind niet langs een speelgoedwinkel kan lopen zonder dat er gedram ontstaat. Of dat er achter je in de rij onderhandeld wordt; ‘Als je nu geduldig bent, gaan we zó een ijsje eten.’ Het valt niet moeilijk te raden – en nee, ik beschouw mezelf verre van een opvoedgoeroe; ik doe ook maar mijn best – wat voor volwassenen dat worden…

    1. Oh ja, dat onderhandelen. Zó fout. Kan ik niks mee.
      En mensen die zich met jou bemoeien als je je eigen kind aanspreekt op iets, dat kan echt niet. Mits het idd erg heel heftig aan toe gaat, dan kan ik me soms ook niet inhouden. Wil ik toch voor de zwakkere opkomen…

      1. Dat (voor de zwakkere op willen komen) lijkt me dan ook een heel gewenste (inter)menselijke reactie!
        Maar het valt me op… hoe achterlijk snel er al misprijzend of argwanend (om)gekeken wordt, en mensen blijven staan om af te wachten hoe het zich verder ontwikkelt, wanneer ik een andere ouder zijn/haar kind een grens zie stellen. Misschien staan mijn radars ook wel véél te ver open voor ieder anders gezichtsuitdrukking en reactie, hoor, dat kan ook zomaar zo zijn. 😉
        Ik hoop alleen dat de ‘Het houdt niet op, niet vanzelf’-campagne tegen kindermishandeling niet een té betuttelende uitwerking heeft gehad. Het gaat hier om ouders die puur verbaal, met rustige maar duidelijke taal, duidelijk maken aan hun kind dat verder zeuren geen zin heeft, dat het kind met een been over de grens staat en nu echt op te houden heeft.
        Dat punt dat iedere ouder met enige regelmaat bereikt. And the thing is; na die berisping is het ook afgelopen. Stil. Klaar.
        Waar Sophia nog verder over de bank loopt…

        Dat voorbeeld van het restaurant vind ik ook heel treffend. Er zijn inderdaad mensen die slechts eens in de zoveel tijd uit eten gaan. Uit eten kúnnen, financieel gezien. En dan de avond verkloot zien worden omdat een ander zich (hetzelfde kun je namelijk ook treffen met grote gezelschappen bralapen)/de kinderen niet in toom weet te houden… grrrr.

        1. Of, ook zoiets; vlak daarvoor je zoon verteld hebben dat drammen hem niet gaat helpen, en dan een oudere dame treffen (het zijn op de een of andere manier altijd oudere dames) die alleen maar een (nep)huilend schattig witblond jongetje ziet en gaat staan koeren en kirren en agossie’en tegen hem. Nee, dat helpt lekker met het punt wat ik wilde maken (zielig doen helpt je niet). En het geeft me het gevoel dat je een ontzettend rotwijf van een moeder bent, in andermans ogen. Terwijl men geen zicht heeft op wat er vooraf is gegaan. Bah.

  14. Opvoeding begint toch echt bij de ouders.
    Het eerste wat ik wist toen ik in verwachting was, was dat ik geen verwende snotaap wilde waarmee ik me nergens kon vertonen.
    Moeders die bij de kassa 20 keer zeggen dat hun kind geen snoep krijgt en het de 21ste keer alsnog geven. Ik ben in staat het snoep uit dat handje te rukken.
    Maar goed, jij had een fijne dag in Rotterdam 🙂
    Liefs kakel

  15. 2 stiefkleinzonen werden ook nogal weinig gecorrigeerd en ze bleven maar drammen en pruillipjes trekken, vader vond dat al snel zielig!!!!!!!!!!!!!!!

    Ik was er een keer en de ene was constant op de bank ok zijn hoofd aan het staan en liet zich dan vallen ver al een paar keer in de gordijnen terecht gekomen, vader zei wel een paar keer: nu ophouden, maar na 3x gaf hij het op en liep weg.
    Hij deed het weer en ik zei: wat heeft papa nou gezegd ……….. op strenge toon en vader keek bijzonder verbaast dan hij toen wel ophield.

    Nu hij al 3 jaar op de basisschool zit begint het heel wat te verbeteren en wordt het zowaar een gezellig joch, die soms het gedram van jongere broertje ook zat en en hem corrigeert, grappig om te zien, maar daar moeten de ouders ook mee oppassen dat dat niet teveel gebeurt.

  16. Wij hebben de afgelopen 10 dagen op Kreta onze ogen uitgekeken met al die kinderen (uit Rusland) die zich ook al niet kunnen gedragen en alles bij elkaar schreeuwen. Ik erger me er groen en geel aan. Maar, om dichter bij huis te blijven, onze achterbuurettertjes kunnen er ook wat van.. En echt: het ligt vaak aan de ouders, die vinden hun telefoon en eigen leven belangrijker dan de kids. Brrrrrr…..

    1. Russen zijn een ramp en misdragen zich idd. ook de volwassen exemplaren. In Lloret is het ook verschrikkelijk. We komen niet voor niets nooit die berg af 😉

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s