Vakantieblues.

Mán, wat hebben we een zalige vakantie gehad.

We vertrokken een drie weken geleden, op donderdag, om 12 uur, meteen na mijn werk. Die avond zijn we tot ongeveer 22 uur vlot en zonder vertraging doorgereden en zijn we ergens in aan de Lot beland. In zo’n vaag hotel waar je incheckt met je creditcard, geen mens aantreft en waar het een complete verrassing is waar je de volgende morgen wakker wordt. Mij (als groot fan van Stephen King zijnde) bekruipt altijd de angst dat je ergens belandt zonder bereik en dat door een gaatje in de muur een serial killer je bespiedt. Zo’n viezige zoon van rond de 50 van een zeer dominante moeder die niet vies is van een potje incest.

Maar gelukkig hebben we het overleefd. Niets aan het handje.

De volgende morgen vertrokken we vroeg, aten een ontbijtje bij een pompstation en reden we op het gemakkie, wederom zonder files naar Girona. Alwaar een zeer luxe hotelkamer op ons wachtte en we zowel lunch, als diner, als ontbijt op ons zo geliefde Placa de la independencia gebruikten.

Zaterdagmorgen reden we op de eerste zwarte zaterdag file- en ellendeloos de laatste 40 kilometer naar Lloret. Via de supermarkt en de wijnhal, kwamen we aan op de Spaanse berg. Met alleen cicades en krekels (en tijgermuggen, kutbeesten), geen mensen. En zicht op de Middellandse zee.

Twee weken lang vermaakten we ons op het strand en in het zwembad, we lunchten in Tossa de Mar, bezochten op een bewolkte dag een groot shopping centrum in Barcelona, slenterden over de zondagmarkt in Tordera. We dronken sloten wijn en caipirinha’s. We aten kilo’s gamba’s en zeebaars. Jill en ik lazen tientallen boeken en Vlam vulde achter elkaar zijn sudoku’s in.

Na die 2 weken die natuurlijk véél te snel weer voorbij waren, reden we een 650 kilometer met een heel klein beetje vertraging rond Bordeaux naar de Franse westkust, naar een hotelletje in Mimizan. Dat eigendom is van een oude kennis van Vlam.

Daar verbleven we nog 2 dagen op het strand. De golven zijn daar zó hoog, dat je regelmatig zonder bikini en contactlenzen op het strand wordt geworpen. Jill en Vlam hebben úren in het water gelegen. Ondergetekende zat zalig onder een parasol te lezen. Ook leuk.

Dinsdagmorgen was het feest definitief voorbij en stapten we na een relaxt ontbijtje voor de laatste 1100 kilometer in de auto.

Wéér hadden we nergens file, zelfs Parijs passeerden we zonder problemen.

Jammer alleen dat het LED dashboard van onze auto op de heenreis al de geest had gegeven, waardoor we zeker tot 50 kilometer voor Antwerpen hetzelfde radiostation op hadden staan. Dat 9 uur lang 5 dezelfde liedjes heeft gedraaid. Als ik nog 1 keer Policeman van Eva Simons hoor, snijd ik mijn polsen door. Echt.

Thuisgekomen, kregen we het trieste nieuws dat iemand uit de familie kanker heeft, onbehandelbaar. En dus zaten we woensdagmiddag al snotterend met de betreffende mensen aan tafel. Vól in de realiteit.

De verfrissende vakantie was op slag vergeten, het lijkt echt alweer eeuwen geleden dat ik in mijn blote kont in mijn “eigen” zwembad lag, lurkend aan een roséetje…

Ik heb ‘m derhalve dit jaar nogal zwaar te pakken.

De vakantieblues.

Bah :(

32 thoughts on “Vakantieblues.

  1. Kan me je blues goed voorstellen met gelijk een keiharde worp de realiteit in. Leven is op mooie momenten na vaak zwaar en niet leuk. Sterkte met steunen van je naaste in deze moeilijke periode voor hem/haar. Ik hoop dat je je draai weer weet te vinden in de sleur van alledag en misschien je kan verheugen op een volgende vakantie ergens ver weg in de toekomst. Zoals je eerder al blogde, gelukkig zijn er de foto’s nog.

  2. Dat is zeker een anti climax zeg, wat verdrietig. Sterkte voor jullie en vooral de persoon in kwestie. Ik hoop dat je toch de rust en een snufje vakantiegevoel kan bewaren. X

  3. Hi Kliefje,

    De beste reden om te genieten van het leven is dat er zoveel ellende én zoveel moois is. Je weet nooit hoe dingen ineens snel kunnen veranderen. Sterkte.

    Groetjes,

    Dorothé

  4. Ja dan wordt je meteen weer op de feiten gedrukt met zo’n bericht bij terugkomst. Ik wens Julie veel sterkte! Ik hoop dat de foto’s toch de goede herinneringen weer wat terug kunnen brengen.

  5. Heerlijk zo een vakantie! En normaal gesproken bij terugkomst zit men er volgens mij al weer snel in, dat normale gestresste leven. Maar dit is wel een heel heftige thuiskomt…

  6. Oh wat kan dat zeer doen als je hoort dat iemand die je lief is zo ziek is. En als je dan de knop wil/moet omdraaien van heerlijke vakantie naar meeleven met een zieke. De ziekte kun je niet wegnemen of oplossen, maar misschien heeft je vakantie je wel veerkracht opgeleverd om er echt te zijn voor je familielid. Sterkte. JBR

  7. Wat lijkt me dat een heerlijke vakantie. Ik zat zelf ook al even rond te kijken bij de huisjes (in de Provence dan).
    Dromen mag natuurlijk altijd.
    Maar jee, wat een naar bericht bij thuiskomst.

  8. Vakantie is leuk als je de plek heb waar je je gelukkig voelt, dat is gelukt.
    allen de heen en terug reis en het thuis komen moest je kunnen schrappen. Hans

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s