Hindernisje.

Een jaar of 6 geleden flikkerde ik echt énorm van mijn pony af. Ik landde, terwijl ik in volle galop zat, als een zak aardappelen op de grond van de bak. Op mijn rechter bil.

Ik heb maanden pijn gehad. Niet een klein beetje, maar veul. Heel veul. Mijn bekken was gekneusd en ik kan u zeggen dat dat zeer doet. En ook behoorlijk lang duurt eer het genezen is.

Jill moest me ’s morgens uit bed trekken want ik kwam niet zelfstandig omhoog. Elke dag 5 kilometer heen naar je werk en 5 kilometer terug naar huis fietsen is geen pretje met een zeer bekken. Noch is het om op de derde etage te wonen en elke dag minstens 10 trappen op en af te moeten. Of om 8 uur per dag op een bureaustoel te moeten zitten.

Ik ben echt zo hard terecht gekomen, dat de zenuwen in de huid van mijn bil dood zijn. Ik heb een plek waar ik niets voel, maar die elke dag jeukt.

Herinnert me dagelijks aan de valpartij.

Voor ik Jill kreeg reed ik elke week 10 uur. Ik was er zo goed in, dat ik op mijn vrije zondag buitenritten op het strand gaf voor een manege in Burgh Haamstede. Elke zondag nam ik 2 keer 20 mensen mee het bos in en het strand op. Voor buitenritten op het strand, moet je aardig kunnen paardrijden. Het is een tikkie anders dan figuurtjes draaien in een bak kan ik u zeggen.

Als ik geen buitenritten had, pakte ik ook regelmatig alleen een paard. Dan ging ik in mijn uppie, op een paard dat ik niet tot amper kende, het strand op. Zonder mobieltje, zonder cap, zonder bodyprotector. Ik reed dan door een bos waar ik niemand tegenkwam. Alleen herten. Ik galoppeerde door de vloedlijn op een verlaten strand. Ik zag alleen zeehonden en zeemeeuwen. Ik heb me geen seconde zorgen gemaakt. Ik genoot alleen maar.

Toen Jill op een gegeven moment op paardrijles wilde en al een paar jaar les had, reed ik op haar verzoek een paar lesjes mee. Ik had al in geen jaren op een knol gezeten.

Het ging dus behoorlijk mis en ik was genezen.

Ineens realiseerde ik me wat een enorm risico ik nam.

Ik durfde niet meer.

Maar het bleef wel kriebelen.

En dus ging ik woensdagavond mee naar Jill en haar verzorgpaardje. En liet ik me verleiden tot een klein ritje. In stap. Aan de hand.

Mijn handen trilden als een rietje toen ik opstapte.

En ik moest huilen van de spanning toen ik op Escape zat.

En ik schaamde me dood.

Daar zat ze dan, de stoere paardrijdster met haar stoere verhalen…

Jill gelooft me gelukkig. (Ondanks dat ik geen bewijs heb, want vroeger hadden we geen mobieltjes en je nam geen camera mee naar het strand. Zó oud ben ik dus al… ;))

We hebben afgesproken dat ik voorlopig elke woensdagavond mee ga en dat Jill me therapeutisch “les” gaat geven.

En heel misschien zal ik binnenkort dan in plaats van als een boer met kiespijn op een grazend paard, net als Jill, ook lachend van oor tot oor een galopje durven wagen.

Wie weet?

1515037_171611666505329_298647071625404963_n 10847928_171611699838659_1921408146581763684_n 11222019_171611676505328_8402714674960706408_n

 

30 thoughts on “Hindernisje.

  1. Superstoer zeg! Ik durf zonder gevallen te zijn al niet op een paard :( Heb het wel een paar keer gedaan, maar elke keer gaat het paard stijl omhoog of naar beneden op gladde stenen rotsen met van die afgronden. Ik weet nooit hoe ik moet sturen of stoppen. Er zit niet zomaar een rem op natuurlijk. Doodeng vind ik het altijd. Mooie foto´s zijn er nu in de smartphone-tijd gemaakt :D

  2. Ik moet toegeven dat ik nogal verrast was toen ik je op FB op een heus paard zag zitten. Een kant van Kliefje die ik nog niet kende. Maar nu ik je verhaal heb gelezen wel heel tof dat je deze hobby weer probeert op te pakken.

  3. Ik vind je zo dapper….. ik durf niet eens bij een paard in de buurt te komen…… maar ja, ik vind poezen ook eng…. en clowns…die ook…

    xx

  4. Petje af dat je toch weer op het paard bent geklommen, want je verhaal maakt wel indruk op me.
    Een hele overwinning voor je, heerlijk om zo’n dochter te hebben die je niet alleen uit bed helpt. Hans

  5. Ik heb het ook niet zo op paarden. Een kat vind ik groot genoeg :-) Maar wel heel stroer van je, dat je weer probeert. En wat is Jull toch een mooie meid!!

  6. Knap dat je het weer durft, ook weer een overwinning toch? Zou leuk zijn om samen met je dochter te rijden. Heb ook al jaren niet meer op een paard gezeten. Denk niet dat je vergeet hoe het moet toch?

  7. Weet je dat ik er pas nog aan heb zitten denken om ook weer paard te gaan rijden? Kwam in me op als kakken. Alleen rijdt mijn dochter niet meer. Niet dat zij me zou motiveren. Ik moest altijd háár motiveren.
    Ik vind het dapper van je, Klief! En ik geloof je op je woord :-)
    Heerlijk als je je kind zo ziet genieten!

  8. Dapper dat je het weer gaat proberen! Hopelijk kom je van je angst af.

    In mijn tienerjaren heel veel gereden, daarna nooit echt meer. Vorig jaar een rit gemaakt en dat was we heel tof! (tot het paard besloot de heuvel op te gaan ;))

  9. Een overwinning! Dapper van je! Ik vind paarden vooral heel erg groot, ik hou het wel bij katten. Al is die foto van Jill prachtig, je voelt de vrijheid als je er naar kijkt.

  10. Gewoon goed dat je het weer probeert. Heb in m’n hele leven maar een paar keer paardgereden, maar zo’n paardenneus is zo zacht en als het paard dan zachtjes briest. Dan smelt ik weg. Succes bij het opnieuw ontdekken van lekker paardrijden! JBR

  11. Hey wat goed zeg. Lief dat Jill dat doet :). Mijn zusje is (uiteraard) ook eens van haar paard afgevallen. Droeg natuurlijk precies net geen cap terwijl ze dat altijd wel deed en kwam op haar hoofd terecht. Zo hard dat ze bewusteloos was. Ik was er niet bij maar de beschrijving van mijn moeder zal ik nooit meer vergeten. Zelf weet ze er niks meer van, dus stapte weer op zodra het kon. Gelukkig was het niet het eerste waar ik aan dacht toen ik mijn dochter op haar paardje zette. Veel plezier ervan. Liefs

  12. Behalve dat ik paarden er heel mooi en elegant vind uitzien, heb ik niets met die dieren. Er eentje beklimmen zou er al hélemaal over zijn !
    Maar goed voor jou dat je weer durft !

  13. Wauw goed van je Zeg! Het zou idd jammer zijn als je nooit, nooit meer zou rijden. En wat heerlijk om je door je dochter te laten begeleiden naar kattaklop kattaklop! Veel plezier samen!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s