Chronisch.

13167369  article_images

Ik heb een week achter de rug waarin bovenstaande plaatjes een grote rol speelden.

As we speak loop ik nog steeds als Lucille Werner (ik zie je wel, ik zie je niet) door het huis te schuifelen. Me vasthoudend aan deurkrukken, stoelen en leuningen.

Ik heb het wel weer aardig gehad moet ik zeggen.

Donderdag had ik een half dagje op de praktijk op het programma staan. Een ochtend van nul patiënten en vooral veel administratie. Ik bedacht me dat Peter en Laura best wel zonder me konden, ik ben niet onmisbaar tenslotte, en meldde me ziek. Dat doe ik zelden, maar de koek was zó ongelofelijk op. Pijn vreet energie. Ik strompelde na een appje gestuurd te hebben dat ik niet kon werken vanwege de K^%*$# heup, naar beneden. Ik liet me onder luid gevloek en gekutterdekut door mijn knieën zakken, plaste en héés me als een 80-jarige weer omhoog. Ik kreeg met heel veel moeite mijn broek die op mijn enkels lag weer omhoog. Ik schuifelde vervolgens naar de keuken, slikte nog een zoveelste tramadol, klokte er een dubbele paracetamol achteraan, ging voetje voor voetje en treetje voor treetje weer naar boven, króóp werkelijk mijn bed in, en trok het dekbed nog maar eens over me heen. Waar ik als een blok in slaap viel. Tot ik me in mijn slaap omdraaide en zo ongeveer tegen het plafond aanvloog van de pijn.

Heel soms, als ik een baalperiode heb en moe ben en nukkig en mijn hormonen spelen op en mijn wekker gaat om kwart over zes en ik fiets in de zeikende regen naar de praktijk en ik zwelgend in zelfmedelijden bedenk me dat ik nog tot mijn 70e door moet werken eer ik met pensioen mag, dan overvallen me stiekem wel eens rare gedachtes: had ik maar iets chronisch. Was ik maar afgekeurd. Kon ik maar lekker altijd thuis blijven. Beetje rommelen, lezen, leuke dingen doen. Wat heb ik toch een zwaar en waardeloos leven.

En nou niet meteen allemaal over me heen vallen, u ME-er, CVS-er, rolstoelafhankelijke, chronisch depressieve en alle andere lijders aan heel veel andere vreselijke aandoeningen die ik hier niet allemaal kan opnoemen… Zo’n flitsgedachte is net zo irreëel als wat. Ik bedoel er niets mee, ik bagatelliseer niks, mensen denken gewoon wel eens stomme dingen die nergens op slaan. Zo ook ik.

Ik heb feitelijk ook wel iets chronisch. Ik heb alleen de enorme mazzel dat ik er maar 3-4 keer per jaar écht last van heb. De rest van het jaar is het iets waar ik rekening mee moet houden, meer niet. Ik kan niet meer hekkenspringen en ik moet goed nadenken hoe en waar ik mijn voeten neerzet. En hoe lang ook. Ik voel mijn heup altijd, maar het zit gewoon wat te zeuren. Echt pijn doet het niet. Het is meer ongemakkelijk.

Ik moet er niet aan denken dat ik deze pijn altijd zou hebben, elke dag. Dat ik om die reden “lekker” thuis kan blijven en een beetje aan kan rommelen.

Ik moet er niet aan denken dat ik in uw (orthopedische) schoenen zou moeten staan, u chronisch zieke…

De volgende keer als ik weer zo’n belachelijke “afgekeurd zijn” gedachte heb, sla ik mezelf. Beloofd. Figuurlijk dan hè? Anders moet ik mezelf straks weer ziek melden… 😉

40 thoughts on “Chronisch.

  1. Wat naar die pijn ! Hopelijk snel beter !
    Vroeger dacht ik altijd (vooral in examentijden) dat mijn moeder het mooiste leven van de wereld had zo als huismoeder. Nu ik zelf – buiten het vrijwilligerswerk – geen betalende job meer heb en eigenlijk ook huisvrouw ben, voel me soms voor mijn tijd afgeschreven.

    1. Ik ken dat gevoel hoor. Heb toen Jill baby was een jaar thuis gezeten. Ik werd gek, de muren kwamen op me af. (Ik zou ook niet met je willen ruilen ;)) Afgeschreven voelen sucks… Ik vind het dus wel prachtig van jou dat je al die dingen nog vrijwillig doet. Chapeau!

  2. Weet je, ik denk dat iedereen dat wel eens denkt. Zelfsneuiigheid is iets waar we allemaal last van hebben, heel simpel.
    En als je pijn hebt en je weet niet waar je het zoeken moet… dan is lekker in je warme bed blijven liggen het allerfijnste van alles… voor heel lang…

    En ja, natuurlijk zijn er mensen die iets ergers hebben dan jij, duuh… maar dat betekent niet dat jij dit niet mag denken… komop zeg….

    Zo en nu weer lekker onderuit met een deken, een poes, een boek, een pot thee en lekkere koekjes…. jezelf verwennen en je heup rust geven, zodat je over een aantal dagen weer Superkliefje kan zijn!

    Dikke zoen! (van iemand die het erger heeft dan jij…. steekt tong uit)

  3. Ik heb het er toch lastig mee, met een heup die altijd aanwezig is en knie waar ik rekening met moet houden, voel me beperkt en dat stoort me,….want ik weet dat het voor de rest van mijn leven is,……en ik weet dat ik er niet dood aan ga,…en dat ik het niet moet dramatiseren maar pijn hebben is gewoon niet leuk en het vreet inderdaad kilo’s energie en het is niet goed voor mijn humeur :-), veel beterschap en hopelijk is het weer dragelijk,…..

  4. Ik kan me er wel wat bij voorstellen hoor, ook al hoor ik bij de doelgroep.
    Leven met pijn sucks en het gevoel van afgeschreven zijn dat Eilish noemt overvalt mij ook wel eens. Leven met af en toe opvlammende pijn sucks ook, want daar kun je je eigenlijk niet op instellen.
    Sterkte en ik hoor wel of je de trein kan bereiken.

  5. Echt heeeeeel herkenbaar. De verboden gedachtes die komen als de emmer over loopt. 😣😣😣 En pas later dringt tot je door wat je eigenlijk net dacht. Be careful what you wish for.
    En wat kl*te, die pijn. Veel sterkte daarmee!
    Groet,
    ‘Mountainmeisje’.

  6. Ook ik chronisch ….. en heel veel pijn, ontstekingen en geen energie, dat is zwaar shit, maar ik gun jou dit toch zeker niet, niemand!! Misschien omdat ik weet hoe het voelt? Je gunt je medemens toch beter?! Hopelijk snel weer kwiek en fris, maar tot die tijd ‘rust’, lekker warm onder de deken, niets beters dan dat. Beterschap en het is zo normaal zoals je in een flits dacht….we zijn tenslotte allemaal mensen 😀

  7. Afgekeurd thuis zitten is soms (soms ja, meestal niet) best leuk, ik zat (zat ja, want wandelen was helaas voor mij ook geen optie) afgelopen week heerlijk (heerlijk ja, maar het duurde een aantal jaren voordat ik me daar niet meer schuldig over voelde) buiten in de zon :-)))).
    Ik ga nu heel hard voor jou duimen dat die rotpijn snel verdwijnt, ook zonder Tramadol.

  8. Als je er middenin zit kun je niet relativeren. Dan is het alleen maar dealen met en hopen op verbetering. Kwalen en pijn zijn we gauw moe maar praten of klagen daar rust haast een taboe op. Als je iets hebt wat langer duurt of zelfs chronisch is dan kan het je hart luchten over je ellende zoveel stress afvoeren. Helemaal als mensen je een beetje steunen met een kleine empathische reactie. Je zou eraan verslaafd kunnen raken 😀 maar het wordt helaas mondjesmaat gedaan weet ik uit ervaring.

    Het moet wel heftig zijn als je zoveel medicatie slikt terwijl je weet wat voor zooi het is. Ik hoop dat het tij spoedig keert of dat er een andere oplossing komt via een specialist of zo.

    Toitoi, groetjes,

    Dorothé

  9. Zwaar getver die heup.
    Je voelt je bijna invalide …
    Sterkte jij en hoop dat het snel zakt .
    Ik begrijp je gedachte hoor…
    Tis echt balen
    Sterkte

  10. Als je tramadol slikt, moet je pijn wel heel erg zijn. Ik heb met je te doen. Hopelijk gaat dit niet al te lang duren. En ja, groot gelijk dat je je ziek hebt gemeld. Iedereen is misbaar en ziek is ziek (clichés zijn waar). Sterkte verder!

  11. Die heup blokkeert je “gewoon.” Ik zou ook niet met jou willen ruilen 😉 Wel erg dat een tramedol en twee paracetamol niet voldoende is om de pijn te stillen,…
    Liefs en sterkte *smak*

  12. Ik was nog niet klaar!!! Enfin, mensendieck hielp niet, niets hielp en toch verdween het op een dag. Raar he? Waarmee ik alleen maar wil zeggen: wie weet komt het bij jou ook nog goed. Je weet maar nooit.

  13. Bij mij ook heup en knie, kan niet zonder jaarlijkse inspuitingen… vervelend, want in Spanje 3 weken geen last, hier altijd 😦 heup zal er ooit uit moeten vreest de dr , dat zien we dan wel weer … Af en toe er eens over mogen zeuren kan helpen 🙂

  14. Pijn is verschrikkelijk natuurlijk. En natuurlijk kan ik me voorstellen dat je af en toe even flink baalt. En wat je dan zegt.. ach dat kan natuurlijk niet door de beugel. Maar dat kan de pijn ook niet.

    Love As Always
    Di Mario

  15. Ik begrijp je gedacht helemaal, als je zo de dag door moet ploeteren is dat een vrij normale gedachte.
    Net las je zwaar wind tegen hebt op de fiets en een scooter je inhaalt, dan denk je ook wel, mag ik een sleepje van je.
    Flink zijn is goed, maar heeft ook zijn grenzen. Hans

  16. Aj wat vervelend! Soms denk ik ook wel eens dat het best fijn zo zijn even een weekje ziek voor de tv te zitten. Maar als ik dan echt ziek ben dan wil ik er zo snel weer vanaf haha. Vreselijk dat thuis zitten en niks kunnen! Hoop dat je snel weer opknapt!

  17. zou mijn foto kunnen zijn, loop met een stok en slik tramadol (poly-artrose, moet nieuwe knieën hebben en heb een forse scoliose) en ben mantelzorger voor mn man met Alzheimer
    ben inmiddels met pensioen en hoef dus niet meer te werken, alhoewel mantelzorger zijn ook een pittige baan is
    sterkte en hopelijk gaat het snel beter met je

    Berber

  18. Pain sucks! Dus jij mag best hardop balen … dat doen andere pijnlijdenden ook.
    Ik herken ook je verhaal … op het moment dat je overvallen wordt door deze ellende kan de hele wereld de schijt krijgen, JIJ bent degene die pijn heeft, tenslotte. Ik hoop dat het binnenkort weer beter met je gaat, want zoveel pijnstillers slikken kan ook niet echt gezond zijn. Beterschap!

  19. Ja ergens chronisch last van hebben is pittig. Hier een paar maal per jaar acute spit… dat is dan ook hopen dat het snel weer goed “springt” in de rug, dus weet wat veel pijn hebben inhoud. En migraine aanvallen vallen denk in dezelfde categorie… 😉

  20. Ik vind helemaal dat je gelijk hebt. Als je Tramadol nodig hebt om het leven dragelijk te maken heb je recht om te zeuren. Punt. Lekker dat je kunt zeuren. Je hebt er recht op.

  21. Wat denk je van de Maartens kliniek in Nijmegen, het is daar geen gezeur, to the point. Altijd twee opties , ze kunnen wel of ze kunnen niets voor je doen. Deskundige mensen.
    Voor je denkt dat ik er aandelen heb, nee , wel ervaring daar.
    Je bent nog te jong om zo te moeten aanmodderen om de zoveel maanden.

    1. Dank voor de tip, maar er is maar één optie. Opereren. Met revalidatie die tussen de 6-8 maanden duurt. Met een zeer kleine slagingskans. Ik sla dus nog even over 😉

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s