Zeikerd.

Vanmiddag lag ik voor de zoveelste keer in de afgelopen weken, in de clinch met mijn werkgever.

Hij heeft legio goeie kanten, maar kan ook een ontzettende zak zijn.

Het is weer een beetje aan het opbouwen, de spanning tussen ons. Ik ben blij dat het volgende week vakantie is, kan ik even op adem komen. Lucht heb ik nodig. Afstand. Heel veel afstand. Ik sta op het punt een hak in zijn voorhoofd te planten namelijk.

Peter is op zijn minst kinderachtig te noemen, hij vindt het nodig om op momenten dat hij zich aangevallen voelt en/of nogal gestrest, van zich af te bijten. Ons te kleineren of te kwetsen. Veelal behoorlijk onder de gordel ook. Wij moeten dan mee lijden met hem of zo. Ik weet niet wat het is…

Zo kwam ik vorige week mank lopend de praktijk binnen, na een ruim weekend van héél veel pijn. Ik had me voor het eerst in bijna 10 jaar vanwege mijn heup (die ook al bijna 10 jaar opspeelt) een ochtendje ziek gemeld omdat ik echt niet kon lopen. Laat staan fietsend naar de praktijk had kunnen komen. De dag nadat ik weer aan het werk was gegaan, zou de praktijk gesloten gesloten vanwege een nachtdienst op de huisartsenpost. ‘Wat ga je doen morgen?’ vroeg Peter. Dagje met de trein naar Haarlem, antwoordde ik, koffie drinken bij iemand. ‘Zou je dat nou wel doen, moet je je niet een dag koest houden? Want straks moet je je wéér ziek melden…’ was zijn buitengewoon sympathieke antwoord. De lul. Woest was ik. Maar ik heb niets gezegd, ben gewoon weggelopen, na hem een vuile blik toegeworpen te hebben.

Enkele dagen daarvoor hadden we een dagje een student geneeskunde meelopen. Na een hele drukke werkdag, waarin ik me echt uit de naad had gewerkt, sloot ik de boel af. Peter’s deur stond open, dus ik zei nog even gedag en wenste de student succes toe met haar verdere studie. ‘Misschien komt ze nog wel terug om haar coschappen te lopen’ zei Peter. ‘Maar als ze komt, dan wil ik wel dat ze meer dan één kop thee per middag aangeboden krijgt…’ Ik keek ‘m perplex aan. De studente oogde een beetje ongemakkelijk onder deze nogal onterechte, ongepaste sneer. Waar kwam ie vandaan, vroeg ik me nog af. Wat had ik nóú weer verkeerd gedaan? Ik pakte mijn tas van de grond, keek ‘m recht in de ogen aan en vertelde hem dat dat witte ding met dat snoertje, dat op de koelkast stond, een waterkoker was. Succes ermee, zei ik, en weg was ik.

Vanmiddag kregen collega Laura en ik de wind van voren. Het was te verwachten. Hij had tussen de middag 6 visites gehad en dat is gewoon veel te veel. Dan moet ie lelijk doen. We zagen hem buiten aan komen lopen, ik zette een kop thee en een gevulde koek op zijn bureau en hij kwam binnen. Vanuit het niets kwam daar een enorme waterval aan gezeik. Hij had wel 30 keer gebeld over de spoedlijn, we waren constant in gesprek, zo zou hij zijn licentie kwijtraken. Ik belde via de fax de spoedlijn en die ging gewoon over. Ik vertelde hem dat we die middag niet één gesprek over de spoedlijn gehad hadden, dus dat we niet in gesprek waren geweest. ‘Geef je mobiel eens dan.’ zei ik. ‘Dan kan ik even kijken welk nummer je hebt gebeld, want onze spoedlijn was het niet’.

Kwaad liep hij weg.

Om vervolgens 5 minuten later bij mijn collega heel erg nep geïnteresseerd te informeren naar haar brandwond. Waaraan hij de afgelopen week nul komma nul aandacht had besteed.

Bied gewoon je excuses aan denk ik dan.

Is dat nou zó moeilijk?

31 thoughts on “Zeikerd.

  1. Ik hoop dat die harteloze schoft wel aardig is tegen zijn patiënten. Wat ontzettend jammer dat hij jullie het werken zo lastig maakt. Je zou bijna van baan veranderen, misschien is dat op termijn niet eens zo’n gek plan.

    1. Er is een aantal factoren waardoor ik (nog) even blijf. Extra vakantiedagen, véél vrijheid, geen gecontroleer etc. Ik twijfel regelmatig hoor. Maar de stap echt zetten, durf ik nog niet. Huisartsen zijn vrij lastige mensen hoor, dus wie zegt dat het ergens anders wél beter er aan toe gaat?

  2. Sommige huisartsen hebben er ws moeite mee dat de wereld niet meer tegen hen opkijkt, volgens mij waren ze graag nog dokter geweest in “die goeie ouwe tijd” toen een huisarts nog een notabele was. En ja die Peter lijkt ook zo eentje te zijn, sterkte!

  3. Ai ai ik ken dat soort baasjes ook. Mijn allereerste baas was een portret. Niemand kon hem hebben en ik kon prima met hem door één deur. Mijn collega’s waren altijd bang voor hem en ik deed ongeveer wat jij bij de jouwe doet; direct in zijn mand terug of negeren en zijn nukken wegslikken. Toch een goude tijd daar gehad. Inmiddels is hij 79 en ik heb nog regelmatig even contact met hem. Maar goed, lang verhaal kort: ik voel met je mee en begrijp je volkomen!

  4. Sommige hebben dat gewoon nodig om hun eigen leven toch nog een beetje goed te laten lijken. Jammer eigenlijk. Ik heb ook zo’n collega, die elke fout van iemand anders moet uitlichten, maar als ze een fout van haar meldt…. Moet ook wel toegeven dat elke collega er vol opduikt als er een fout van haar te vinden is…..

    Love as Always
    Di Mario

  5. Zooooo, die Peter mag wel verdomd goeie kanten hebben als hij deze sneren wil compenseren (of je moet een monsterlijk goed salaris hebben 😉). Van mij mag je m bij zijn witte jas pakken en over het bureau halen!

  6. Ja dan is een weekje vrij wel lekker als ik dat zo lees.
    En idd, sommige mensen vinden het érg moeilijk om hun excuses aan te bieden.

  7. Ik hoor de zelfde verhalen van mijn zus praktijkondersteuner bij HA . Zelfde onbeschofte arro gedrag
    Ze leven vast nog in de 19de eeuw toen keken mensen nog tegen artsen op Jammer voor ze, die tijd ligt achter ons.
    Sterkte Klief …

  8. Vreselijk irritant en onbeschoft dat ie zijn stress en drukte zo op jullie afreageerde. Maar je iets minder vaak ziek melden zou dan weer wél fijn zijn 😉

  9. Hij mag dan HA zijn, hij blijft een narrig kind. Doet hij ook zo grof tegen de patiënten?
    Toen ik nog in de bloemenwinkel werkte, liep de baas altijd op iedereen te vitten, maar tegen klanten was hij poeslief. Wat een zak.

    1. Hij kan idd als zijn emmer overloopt, mijns inziens raar gedrag vertonen naar patiënten toe. Onredelijk, zeer overdreven reageren op iets. Enorm hameren op regeltjes die dan even niet worden nageleefd. Op momenten dat ie zo is, gaan er ook wel eens mensen weg, naar een andere praktijk. Die het óf zelf niet accepteren, óf ze worden eruit geflikkerd.

  10. Komt me bekend voor hoor. Mijn baas was een lieverd, maar kon ook precies zo doen zoals jij beschrijft! Vreselijk irritant. Kon hem regelmatig echt achter het behang plakken. Nu weet ik dat sowieso artsen niet de makkelijkste zijn (heb er tenslotte één in huis), maar soms kunnen ze best iets meer sympatie vertonen en gewoon meer op dezelfde hoogte als jij gaan staan in plaats van op drie krukken tegelijk.

  11. Het is wel een geval apart die werkgever van jou!
    En mochten je collega en jij in de komende dagen ineens een bos bloemen van hem krijgen, dan weet je dat hij meeleest 😉

    1. Dat zou ik nou eens leuk vinden. Ik heb op dit moment nul de energie een gesprek aan te gaan met hem, het is ook veel te druk, het os voor hem ook niet de goeie tijd. Dus het zou eens goed zijn als ie meeleest 😉

  12. Over dat ziekmelden had ie van mij een sneer kunnen krijgen. Iets van ‘dan zal ik de Arbo-arts eens vragen welke hersteltijd ik in acht dien te nemen’. Wat een hork van een vent zeg. En dan zet jij ook nog thee en een gevulde koek op z’n bureau. Glas water zou ie van me kunnen krijgen, 😉
    Op momenten dat de stress bij hem gezakt is en hij niet meent dat hij het baasje moet spelen, kun je hem dan aanspreken op z’n gedrag of ziet hij het gewoon niet?

    1. Nee, hij lijkt echt blind voor zijn gedrag. Soms echter komt ie daarna ineens “slijmen” om het goed te maken. Zoals bij Laura ineens, uit het niets, informeren naar haar arm… Of de laatste keer toen ik het haas was en hij zeeeeeer onredelijk was, stroopkoeken voor me kopen. Die hij van mij dan in zijn haar mag smeren natuurlijk.

  13. Pfff wat een uitlatingen zeg! Goed dat je er adrem op reageert. Zeg je ook wel eens terug dat wat hij zegt totaal ongepast is. Laat je hem wel eens nadenken over wat hij eruit gooit… of is het gewoon pittig terug reageren wegwezen en er niet meer op terugkomen… bedoel ik denk niet dat het zijn bedoeling is om zulke geweldige meiden te verliezen!

    1. Ja tuurlijk. In de loop van de 10 jaar ben ik al diverse keren ergens op teruggekomen. Heeft geen zin, zijn gedrag blijft zoals het is. Gelukkig is het met vlagen ook gezellig(er). Alhoewel mijn collega en ik van mening zijn dat het de laatste tijd wel bar en boos is, de goede periodes duren korter en komen minder vaak voor.

  14. Volgens mij is zijn gedrag niet echt een ‘huisartsenkwaal’ maar een uiting van frustratie en druk. Het zijn geen verzachtende omstandigheden hoor, die ik aanvoer voor zijn gedrag, maar veel mannen in een drukke baan reageren zo. Ze hebben niet geleerd hun frustraties te kanaliseren laat staan beheersen, en hebben er waarschijnlijk ook niet zo veel zin in. De eerste de beste die ze zien krijgt de volle laag. Excuses aanbieden vinden ze een teken van zwakte (en ook waarschijnlijk nooit geleerd) dus doen ze daarna of hun neus bloedt en op hun manier aardig.
    Vraag maar eens na bij secretaresses of winkelpersoneel, of, nog erger, horeca. Je hoort waarschijnlijk hetzelfde. 🙂

    1. Ik denk dat je gelijk hebt hoor, het gebeurt ook alleen als ie overloopt. Je ziet het aankomen. Neemt niet weg dat ik er wel eens meer dan moe van word en graag zou willen dat ie eens leert zich te beheersen. Hij maakt veel kapot.

  15. Ik snap je frustratie heus, maar ben ik nou de enige die het niet zo netjes of verstandig vind in het openbaar je nood te gaan zitten klagen terwijl je er tegen hem niks hierover zegt?

    1. Geen idee.
      Ten eerste zijn de namen in dit blog niet genoemd.
      Ten tweede: dacht je niet dat ik in de loop van de 10 jaar dit nooit tegen hem had gezegd? Het is een terugkerend fenomeen. Dit zijn alleen voorbeelden van de laatste 2 weken. Het gaat al jaren zo af en aan.
      Ten derde: ik denk niet dat ie het leest, maar van mij zou het wél mogen, het is nl zéér onhebbelijk om steeds maar weer je eigen frustraties te botvieren op anderen. Op mensen die hard werken en alleen het beste voor je willen.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s