Griepprikkenronde.

De afgelopen week ben ik tussen de bedrijven door, veel op pad geweest om alle niet mobiele mensen te voorzien van een griepprik. Alles op het fietsje. Het weer is gelukkig nog goed. Om die reden wilde ik alles af hebben voor de herfstvakantie. Om nou in de zeikende regen of met gladheid op pad te gaan? Neh…

Gisteren stond er een groot verzorgingstehuis op het programma.

Vol frisse moed stapte ik er naar binnen.

Om er 2 uur later behoorlijk ontdaan weer uit te komen.

Bij de eerste dame klopte ik op de deur, die openstond. Er werd geroepen dat ik verder kon komen. Ik stapte de kamer binnen, en keek recht in de vagina van een bejaarde dame die door 1 verpleegster stevig werd vastgehouden, en door de andere voorzien werd van een catheter. De mevrouw jammerde van angst en pijn. Kent u dat geluid? Zo’n snik die uit iemands ziel lijkt te komen? Zo’n intens verdrietig geluid? Ik werd er echt naar van, voelde het in mijn buik. Ik zette snel de injectie en weg was ik.

Even ademhalen.

Bij de tweede dame belde ik aan. Ze deed open. In een hele grote witte onderbroek en verder niets. Als het niet zo ontzettend triest was geweest, was het lachwekkend. Echt. Je verwacht van alles als een deur opengaat, maar dit was nogal een verrassing. Een heel klein dametje met die enorme onderbroek en hele grote blote borsten. Ik deed net of het de normaalste zaak van de wereld was en meldde waarvoor ik kwam. Ik mocht verder komen en volgde de nakende vrouw naar de slaapkamer, waar ze onverstoord verder ging met aankleden. Tussen de bedrijven door mocht ik de prik zetten en toen liet ik haar maar weer alleen. Het was net of ze me niet eens opgemerkt had…

Dame nummer drie deed er zeker 4 minuten over om naar de voordeur te komen. Strompelend en schuifelend en botsend tegen deurposten hoorde ik haar aankomen. Helemaal voorovergebogen, met haar voorhoofd bijna op haar rollator deed ze open. Ze heeft reuma en niet zo’n beetje ook. Ze zit altijd op dezelfde stoel met haar handen, die meer lijken op mini vogelklauwtjes, met vingers die echt alle kanten opstaan, in haar schoot. Om haar heen, op de grond, lag van alles. Van geld tot pillen. Ik raapte de hele collectie voor haar op, hielp haar met haar gedeeltelijk uit te kleden, zette de prik en kleedde haar weer aan. Ik heb mezelf maar uitgelaten.

Mijn vierde slachtoffer was een meneer wiens vrouw en enige kind zijn vermoord. Lang geleden al, maar hij is sindsdien kapot. Enige jaren geleden heeft hij er Alzheimer bijgekregen en het enige dat hij nu nog zegt is dat hij het allemaal niet meer snapt. Elke halve minuut wordt die zin herhaald. Ik hoop al jaren dat hij uit zijn lijden wordt verlost, maar het lot heeft andere, wrede plannen met hem. Helaas.

Tegen de tijd dat ik iedereen had voorzien van een prik, stond het huilen me nader dan het lachen…

Had ik al gezegd dat ik volgende week vakantie heb?

 

42 thoughts on “Griepprikkenronde.

  1. Ik snap helemaal wat je bedoeld. Vreselijk. Ik heb een poging tot vrijwilligerswerk gedaan in een verzorgingstehuis maar ben er heel snel mee opgehouden. Precies om de situaties die jij noemt. Ik heb het zo te doen met die mensen en raak er alleen maar verdrietig van. Vooral de mensen die niet meer thuis kunnen wonen en bij vlagen nog ‘goed’ zijn. Echt niet leuk. Ik heb respect voor iedereen die dat werk kan doen. Inclusief jou ( al doe je het gelukkig niet elke dag.)

    1. Afschuwelijk idd. Ook niet mijn ding hoor. IK snap dat je het niet aan kon. Mij raakt het ook te erg. En er zijn huizen bij, als je door de gangen loopt. Net gevangenissen, zo kil en zo donker. En dan die geur van urine. Zwaar deprimerend…

  2. Ja, vorige week was het zeker prettig fiets weer.
    Dat is ook een omgeving waar je niet vrolijk van wordt.
    Denk maar flink aan je vakantie. Hans

  3. Hoe kut mijn eigen situatie ook is… ik word hier alleen maar heel erg verdrietig van…. Lieverd ik hoop dat je volgende week een fijne rustige vakantie hebt, met hier en daar nog een beetje zon die zo tussen de herfstige bladeren doorschijnt…

    Dikke kus

  4. En dan te bedenken dat we allemaal zo terecht kunnen komen……
    Schiet mij voor die tijd maar af, ik moet er niet aan denken te moeten wegkwijnen in een tehuis en anderen tot last te zijn, want dan ben je zo ongeveer wel.
    Zelf doe ik 1 middag vrijwilligerswerk in een tehuis. Niet altijd leuk, maar wel nodig.
    Fijne vakantie.

  5. Een zus van mijn man heeft ruim anderhalf jaar (na een beroerte) in een verzorgingshuis gelegen. We kwamen omdat we ons verplicht voelden, voor de tante had het volgens mij niet gehoeven.
    Triest als je dit op je oude dag nog moet meemaken. En dan iedereen die maar roept dat-ie graag oud wil worden…
    Het eerste geval is helemaal schrijnend. Gewoon “binnen” roepen als iemand daar letterlijk open en bloot ligt. Respectloos.
    Dat waren twee lange uren voor je, Klief.
    Lieve groet xx

  6. Vreselijk die opberghuizen
    Zo noemen we dat hier.
    Jaren haren van een dame gedaan in zo’n huis
    Rook er naar pies,poep en afgezette benen. Gelukkig lekker weekje vrij geniet daar maar van … x

  7. Die vakantie heb je dubbel en dwars verdiend. Geniet ervan.
    Weet je: de kids moeten tegenwoordig een maatschappelijke stage lopen. Wordt tijd dat de beleidsmakers in Den Haag dat ook gaan doen. En dan hoop ik oprecht dat er dingen gaan veranderen. Dat er meer “handen aan het bed” komen die de MENSEN die zorg nodig hebben die ook op een MENSwaardige manier mogen krijgen. Ik hoop dat er iemand uit “Den Haag” jou stukkie leest en kamervragen gaat stellen……..

  8. Ik ken het: mijn moeder heeft haar laatste anderhalf jaar in een verpleeghuis gewoond. Er is liefdevol voor haar gezorgd, maar zij wilde ook niet langer leven. Gelukkig zonder strijd ingeslapen in ons bijzijn. Personeel loopt zich de benen uit de kont, maar het is (pis) dweilen met de kraan open. Respect voor de verzorgers! Het blijft een rotgezicht. Ik wens het niemand toe, hoewel….. die duurzaamheid zorgbobo’s?

  9. Toch mooi werk geleverd. Ik heb 8 jaar lang in een verpleeghuis gewerkt tijdens mijn studententijd. Vond het een prachtige baan maar ook confronterend en soms heel moeilijk. Ik heb al een zwak voor ouderen en kan soms echt de aanblik van zo een zielig oud mensje die maar gewoon aan zijn/haar lot wordt overgelaten niet aanzien.

  10. Ik heb een jaar (als waarnemend hoofdverpleegkundige) in een verpleegtehuis gewerkt. Wat jij hier beschrijft was een van de redenen dat ik daar zo ongeveer gillend weg ben gegaan.

  11. Ik kom een keer per twee weken in een verzorgingstehuis voor geriatrie om even wat aquaria te verschonen. Ik vind sommige mensen zo zielig daar. Gaat echt door merg en been… Zuster….. zuster… zuster.. en dan de hele tijd.

    Love As Always
    Di Mario

  12. Toen ik in 1987 als 16 jarige een zondag baantje kreeg in het lokale bejaarden tehuis, werd ik newbee naar een kamer gestuurd om een bed van een bewoonsters op te maken. Ik klopte wat schuchter en ging naar binnen. Op het bed zat een dame uit een voorname familie uit ons dorp poedelnaakt op bed. Met haar benen wijd. Ze probeerde op te staan en wiebelde heen en weer. Alles bewoog het was niet fraai, ze was vooral nog een velletje dat ruim om haar heen hing. Ik heb het bed opgemaakt en ben snel verder gegaan. Heb er nog drie jaar gewerkt met veel plezier maar het is me altijd bij gebleven mijn eerste dag daar.
    Nic

  13. Pffff wat een dag zeg. Vanavond ben ik nog bij mijn tante op bezoek geweest in het verzorgingshuis. Zij woont echter in het gebouw, maar toch zelfstandig. Ik maak gelukkig zulke dingen niet mee. Ik wens je alvast een hele fijne vakantie. Wij moeten nog een week wachten.

  14. Na dit is vakantie zeker het key-woord! Mensonterend, om verdrietig van te worden dat er zo voor onze “oudjes” gezorgd wordt. Als dat nu al niet lukt, hoe moet dan dan straks met al die babyboomers? Triest …

  15. Ja heel heftig, maar helaas realiteit, en heel begrijpelijk dat je goed ontdaan het verzorgingstehuis weer verliet! Ik heb er een tijd vrijwilligerswerk gedaan en dat was dankbaar maar soms ook confronterend zwaar.

  16. Jouw verhaal lezend, schieten mij zo veel dingen te binnen, dat ik overloop. Over respect voor de privacy van mensen. Dat de verzorging zegt ‘kom maar binnen’ terwijl die mevrouw een catheter krijgt. Maar ook de verzorging die de benen onder lijf loopt om mensen te helpen. De politieke keuzes die wij maken en echt niet alleen de politici. Wij gaan weg uit verzorgings tehuizen omdat we niet meer kunnen aanzien, kompleet ondersteboven van wat we zien. MAAR de oude mensen kunnen niet weg en moeten blijven. En dat is nog maar het topje van de ijsberg.
    Ik begrijp echt dat jij ontdaan van je rondje griepprikken terug kwam en dat uitkijkt naar week rust. Maar ik hoop ook dat je hier blijft delen van wat jij tegenkomt op jouw unieke manier. Helder en scherp. Soms herkenbaar, soms een eye-opener. En altijd eerlijk!

  17. Inderdaad dieptriest wat je beschrijft. Voor mij helaas ook heel herkenbaar want mijn moeder is ook zo’n dame…
    Incontinent van urine en ontlasting, behoorlijk corpulent en daardoor nauwelijks nog in beweging te krijgen. Een gesprek met haar voeren gaat steeds moeilijker, vanwege toenemende dementie.
    Ik ga 3 keer in de week naar haar toe en schrik er steeds weer van. Ze is altijd een heel flinke en zelfstandige vrouw geweest maar daar is nu, op haar 89ste, niets meer van te merken.
    De verzorging in het verzorgingshuis is goed hoor, ze heeft een prachtige kamer, maar om dit nou nog kwaliteit van leven te noemen? Ik heb het er ook heel moeilijk mee; dit gun je niemand.
    Het enige dat ik nog voor haar kan doen is lief voor haar zijn….

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s