Hondsmoe.

Die cirkel van gisteren met bijna de helft slapen, was helaas geen grap. Noch een bewuste keuze.

Ik slaap me echt suf. Ik heb nul komma nul energie.

Vlam is gewoon aan het werk en is de hele dag weg. Jill is uit logeren bij oma. Zij komt vanavond weer thuis. Ik heb het rijk alleen en heb niets gepland. Ik doe ook niets. Ik hang en lig en slaap en lees en dat was het.

Ik heb het donderbruine vermoeden dat de laatste tijd op mijn werk iets teveel van het goede was.

Peter is van de makkelijke en stort mijn bureau net zo makkelijk vol met dingen die hij eigenlijk hoort te doen. Het aanvragen van subsidies, het schrijven van verbeterplannen, verwijsbrieven opstellen. De maandagmiddag kan ik eigenlijk met goed fatsoen geen afspraken voor mezelf in de agenda zetten, want ik ben altijd de hele middag bezig taken voor hem te doen. Kuurtjes bestellen, machtigingen voor verbandmiddelen invullen, bellen met de apotheek, wonden verzorgen…

De dinsdagmiddag heb ik echt, om die reden, geclaimd. Mijn deur is dicht, ik zet de spoedlijn op zijn mobiele telefoon en aan de deur hang een rood A4’tje dat ik niet te storen ben. Die middag komen er mensen blazen voor longfuncties en doe ik uitstrijkjes. Dingen die echt in alle rust dienen te gebeuren.

Ik vind het sowieso erg lastig om tijdens mijn werkzaamheden rekening te moeten houden met Peters humeur. Het vreet energie. Ik verdenk hem er wel eens van manisch te zijn. Het is een man van énorm hoge toppen en bijzonder diepe dalen. Er zijn middagen dat hij om me heen stuitert en zingt en moppen tapt, andere dagen is ie niet te genieten en ben ik steeds op mijn hoede voor uitbranders. Wat vandaag helemaal geweldig verzonnen is, is morgen het stomste wat je ooit hebt gedaan. Ik kom soms gebroken thuis…

Laura heeft het thuis kut. Meer of minder kan ik er niet van maken. Ze is al jaren zwaar overbelast en neemt dat helaas vaak ook mee naar de praktijk. Om die reden houd ik mijn deur open en kan ik mee luisteren met wat ze doet en zegt. Ze maakt veel fouten. Zegt onlogische dingen tegen patiënten. Zaken die na 5 jaar op de praktijk vanzelfsprekend zouden moeten zijn,  weet ze niet. Ze vergeet regelmatig wat. Ik vind Laura een lieverd, ben enorm op haar gesteld, maar ook zij vreet soms energie.

Eigenlijk denk ik wel eens dat ze een poosje thuis zou moeten gaan zitten, zich ziek zou moeten melden. Maar ik zeg niets tegen haar en laat de situatie zoals hij is.

Ik moet er niet aan denken namelijk, dat ik óók nog eens haar taken erbij zou moeten doen… Ik kan het nu al soms niet handelen.

Ik heb écht een leuke baan. Maar het is me regelmatig teveel. Veel te veel. Niet de baan zelf, maar al het gezeik er omheen.

Ik merkte het maandagmorgen toen ik in de trein zat. Heerlijk ontspannen in de stiltecoupé. Mijn telefoon zag ik overgaan. Het was de vrouw van mijn werkgever. Ik voelde mijn bloeddruk omhoog schieten en kreeg bijna hartkloppingen. Ik werd ineens zó boos op dat moment. Hoe durfde ze me te storen in de vakantie?

Ik heb vanzelfsprekend niet opgenomen. Het bleek een dag later, een probleem met het antwoordapparaat te zijn geweest. Dat ze nu zelf had opgelost.

Tuurlijk, vraag het maar weer aan Kliefje… Zelfs in de vakantie laten ze me niet alleen :(

46 thoughts on “Hondsmoe.

  1. Wat vervelend dat het zo te veel is voor je. Volgens mij heb jij jezelf aardig onmisbaar gemaakt daar ;) Misschien toch wat meer grenzen stellen, hoe lastig ook. Of eens een goed gesprek met Peter aangaan? Volgens mij is hij stiekem best op je gesteld en als er echt een probleem is zal hij je daar vast mee helpen :)

    1. Peter is iemand die zeer lastig te veranderen is. Er zijn zaken die ik (niet gelogen) al 40 keer besproken heb met hem en nóg gaat hij zijn eigen gang daarin. Ik heb al verschillende maken (en dan was hij heel beledigd) aangegeven niet in vakanties en weekenden me niet te bellen of mailen. Maar het gebeurt nog steeds. Printer kapot, geluid van de pc doet het niet etc. Héél irritant. Ik neem nooit op en mails stuur ik meteen door naar mijn werkadres, maar het irriteert me toch. Kan het niet loslaten ofzo. En wbt Laura: ik weet echt geen oplossing :(((

      1. Oh dat is echt balen. Ook niet helemaal juist lijkt me trouwens. Volgens mij heb je gewoon recht op bepaalde dingen (zoals niet gestoord worden in je vrije tijd). Mijn vorige baas vond het ook heel normaal dat ik 24 uur per dag bereikbaar was en in vakanties af en toe werkte. Ik heb gemerkt dat als je dat gewoon negeerd dat hij er aan ging wennen. Maar jouw baas klinkt nog wel wat hardnekkiger :) Ik zou geen oplossing weten, behalve een andere baan zoeken. Maar als je gelukkig bent met je werk is dat ook weer zo wat…

  2. Heel goed van je dat je niet hebt opgenomen!
    Lieve Klief, pas goed op jezelf, hoe moeilijk ook. Zoals je hebt gemerkt ben jij ook niet onmisbaar. En hoe sneu ook voor Laura, als zij even weg is dan komt daar echt wel vervaging voor en anders ben jij ook snel klaar. Dat maak je Peter dan op zijn ‘Kliefs’ heel snel duidelijk.
    Misschien is het sowieso een idee om een gesprek aan te gaan met hem ( apart over de werkdruk) en met Laura ( misschien ook met Peter erbij?) om uit te leggen dat je het zo niet trekt en het voor haar ook niet goed is.
    Je doet nu werk voor drie en dat is ook niet gezond. Dat hou je echt niet lang vol. Loop jezelf niet voorbij!! Want vakantie vieren doe je ook niet echt en dat is zonde..

    1. Als Laura (tijdelijk?) uitvalt, zal er niemand voor haar in de plaats komen. Dan verwacht Peter dat zijn vrouw en ik het er “even” bijdoen. Ik heb er al eens met hem over gepraat en hij zegt geen geld te hebben voor een extra salaris. Legt best wel wat druk ook op me. Ik ben nl echt “bang” dat ze vandaag of morgen omvalt.
      Ik moet idd een gesprek aan. Het gaat langzaam de verkeerde kant op voel ik.

      1. Dat is onzin wat hij zegt. Want er komt misschien wel wat voor zijn rekening maar bij langdurige ziekte krijgt hij het merendeel wel vergoed hoor. En zo niet, zijn probleem en blijft er werk liggen. Ik heb in zo’n zelfde situatie gezeten maar, doordat ik mijn grenzen niet aangaf en het steeds maar meer werd barstte de bom en lig ik nu ook thuis op de bank. Gek genoeg draait alles Door. Ook zonder mij. Maar ik snap je ‘angst’ volkomen. Toch helpt praten echt. Desnoods met een medeator erbij. Echt doen. Voor je er zelf aan onder door gaat.

  3. Zwaar k*t zeg. Helaas weet ik de oplossing ook niet. De boel laten escaleren? Laura ziek thuis en jij ook. Maar misschien dat zo iets dergelijks na verloop van tijd vanzelf gebeurd want de hele situatie lijkt me nogal een tijdbom.

  4. Jeetje…..ik vind het niet fijn klinken. Je collega zou zich ziek moeten meden een poosje? Maar jij ook geloof ik. Je moet wel aan jezelf denken af en toe. En wat een ontzettemd vermoeiende baas ook. Ik kan daar niet tegen dat wispelturige. Pfff Rust nog lekker uit

  5. Ik herken alles wat je schrijft…het is inmiddels wel jaren geleden, gelukkig.
    Mijn man is een type baas als Peter, doodgoed (in wezen) maar megamoeilijk om mee te werken. Flikkerde ook altijd van alles op onze bureaus, creeerde stapels waarin alles verdween wat dan weer stress opleverde op het moment dat het gebruikt diende te worden, gekmakend!
    Bij ons op de zaak (makelaardij) vielen de secretaresses ook bij bosjes om en ik was ‘de vrouw van’ die altijd moest inspringen in tijd van nood, en dat was vaak. Ik heb echter nooit het lef gehad, of er zelfs maar aan GEDACHT, om de secretaresse te bellen als ze thuis was, er zijn altijd andere oplossingen.

    Klief, denk goed om jezelf, ik weet hoe moeilijk het is in een situatie van ‘kleine’ zaak,loyaliteit is een groot goed maar na zoveel jaren ervaring en schade en schande weet ik dat een burn out op de loer ligt, en dan ben je echt veel verder van huis.
    Ik wens je veel wijsheid en vind het geen goed teken dat je in jouw vakantie je druk zit te maken over dit soort dingen, gooi het maar even overboord, volgende week zie je wel weer.
    En geniet!
    Liefs

    1. Dank voor je uitgebreide reply. Juist, dat is het, loyaliteit. Je zult wel moeten als je in zo’n kleine groep werkt. Je gaat vaker door dan, doet meer, pikt mee. Ik schrijf juist een blogje erover, om het even uit mijn systeem te gooien. Ik dacht dat het wel meeviel eerlijk gezegd, met me. Tot dan telefoontje. Was even een eye opener.

      1. Lieve Klief, kijk inderdaad uit voor een burnout hoor! Dan komt je energie nl nooit meer terug op het niveau wat het is geweest. Ik weet er alles van en helemaal weer in de afgelopen week waarin ik leuk (not) op vakantie was. Ik ben ka.pot. teruggekomen. Rust jij maar lekker uit deze week en vooral géén telefoon opnemen! Kus!

  6. Verdorie, niet zo goed voor je. Maar je moet het aanpakken voor je er zelf onderdoor gaat.
    Heb net afgelopen maandag een zwaar gesprek gehad met mijn chef over ondergewaardeerd zijn… hij schrok maar stond er wel voor open. Ik hoop dat jij ook die kans krijgt, zodat je plezier houdt in je job :)

  7. Dit klinkt eigenlijk helemaal niet fijn. Jouw werkdruk is veel te hoog en je benr gewoon overbelast. Eigenlijk hebben jullie op de praktijk misschien iemand parttime nodig voor alle administratieve rompslomp. Misschien dat eens voorzichtig aankaarten bij Peter.

    1. Dat lijkt mij idd wel wat ja. Probleem is, dat er bij ons altijd een chronisch tekort aan geld is door verkeerd beleid van Peter. Zo hebben we wéken geen eens postzegels kunnen kopen en bleef er van alles op de balie liggen. Om maar wat te noemen…

  8. Wat zit ons ‘systeem’ toch slecht in mekaar. Ik bedoel … mensen die (te) hard (moeten) werken tijdens hun job. Vaak het werk moeten doen van twee. En dan te moe zijn om tijdens een vakantie / weekend of vrije dag iets energieke te doen. Iets dat energie geeft en dan nog steeds niet uitgerust opnieuw naar dat werk te gaan (kruipen). En dat terwijl veel mensen werkloos thuiszitten die delen van het werk zouden kunnen uitvoeren … Ik wens al bij al toch een paar fijne dagen toe. En een paar dagen geleden schreef je over je over-gevoeligheid voor van alles. Dat heeft vast te maken met dezelfde oorzaak / stress. Ik zou niet graag in jouw schoenen staan. Groet vanuit warm Maputo :)

    1. Klopt Koen, het systeem is verkeerd. De huisarts is tegenwoordig niet alleen genezer maar ook ondernemer die de boel financieel rond moet zien te krijgen. Ik weet uit mijn directe omgeving dat veel huisartsen het op dat gebied moeilijk hebben en een dure uitzend- of part-time kracht zit er gewoon niet in.

  9. Ik kan er niks zinnigs aan toevoegen alleen: zorg zo goed MOGELIJK voor jezelf. Je hebt maar één leven en daar moet je het mee doen. Alles wat je teveel geeft aan het een (werk) gaat ten koste van ….. Maar je houdt van je werk en van ….. Dus het is heel moeilijk.

    Toi toi, groetjes,

    Dorothé

  10. Fijn dan dat je nu een weekje vrij bent, dat heb je overduidelijk nodig. En misschien op je werk toch eens aan de bel trekken dat het allemaal toch wel veel is? Wat wie schiet er wat mee op wanneer je straks overspannen raakt en in de ziektewet terecht komt?

  11. Ha Klief,
    Ik ken dat gevoel dat alles wat een ander niet wil cq kan oplossen op mijn bordje terecht komt…. Bij ons heeft de externe accountant tegen mijn baas gezegd dat hij gek zou worden als hij op mijn plaats zou zitten😊 dit leverde mij dit voorjaar een geheel betaald dagje sauna op. Ik heb sinds 2 maanden een assistent die in tegenstelling tot zijn voorgangster wel van wanten weet. Deze vakantie ben ik nog niet gebeld! Geniet jij lekker van het nietsdoen de komende dagen.
    Groetjes,
    Sylvia

  12. Gelukkig heb je nu de ruimte om je lichaam weer te laten herstellen van alles wat op je af is gekomen.
    heel goed om daar gewoon gehoor aan te geven. Hans

  13. Klief….straks ben jij burn out! Jij zit op de bank en Peter heeft dan ook niks aan je.
    Realiseer jij je dat? Realiseert Peter zich dat?

  14. Jee, wat beroerd. Ik wens je veel sterkte… T is makkelijk te roepen dat je moet veranderen. Maar ik weet, niets is moeilijker dan dat :(

  15. Wat je op dinsdagmiddag doet, zou je ook eens op een maandagmiddag moeten doen. Afspraken plannen en een groot papier op de deur. Laat jodokus maar eens merken dat jij eigenlijk teveel oneigenlijke taken doet. Even beter je grenzen bewaken, want zo te lezen ben je daar overheen gegaan anders was je niet zo hondsmoe en zou je geen hartkloppingen krijgen van telefoontje van zijn vrouw. Je hoeft hem niet te redden, laat ‘m maar eens merken dat ie teveel afschuift.

  16. Ik had een heel epistel getypt, het was bijna een gastblog geworden ;-), en toen ging er iets mis. Ik houd het nu maar kort.
    De enige die echt de dupe gaat worden van de hele situatie ben jij en dat is het niet waard.
    Hoogste tijd om deze voortdenderende trein tot stilstand te brengen. Zoek de noodrem.. Hoe moeilijk ook.

  17. Owh ik ken je Peter al een beetje en het probleem lijkt me juist dat hij gewoon niet eenduidig is. Jammer eigenlijk dat zulke mensen je werkdruk zo verhogen. Zonder zou je veel beter werken en misschien ook nog wel veel meer doen.

    Love As alwyas
    Di Mario

  18. Hellas, dan kan en wil niemand voor jou oplossen. Dat moet je zelf doen. Maar dat weet je al. Wacht niet totdat te laat is. Ik wens je veel sterkte en wijsheid.

  19. Lieve Klief kijk je uit het is zo gepiept,burnout ligt op de loer. Beetje type slavendrijver die werkgever
    Ga heel goed voor jezelf zorgen ….
    Goed, is goed genoeg …
    En volgens mij ben jij aardig over *goed* heen . Sterkte …En na deze vakantie maar weer eens GOED gesprek aangaan.Beetje hardleers die man….

  20. De meeste onmisbare mensen liggen op het kerkhof…. Niemand is onmisbaar, als je er door omstandigheden lang niet kunt zijn gaat alles gewoon door. Ze zijn verwend. Ik herken het hoor….. maar loslaten, loslaten , loslaten en probeer je niet te ergeren aan dingen die je niet kunt veranderen. Steek je energie in zaken die je wel kunt veranderen. En dat zeg ik na 40 jaar werken zonder ziekteverzuim in de gedachte dat ik onmisbaar was. En nu ik met pensioen ben,loopt alles gewoon door zonder mij (gelukkig maar).

  21. Wat een vervelende situatie.
    Misschien kun je het constructief aanpakken? Punt voor punt waar je tegenaan loopt jezelf de vragen stellen:
    Wat is precies het probleem? Wat is de oorzaak? Wat zou de oplossing kunnen zijn? Een plan?
    Schrijf alles gewoon een keer uit, gaandeweg schiet je misschien een goed idee te binnen.
    Ik zeg ook maar wat hoor.
    Maar je moet sowieso actie gaan ondernemen. Hophop;-) X

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s