Ongeval.

Arme, arme Jill.

Gistermiddag waren Vlam en ik boodschappen aan het doen, toen het wicht belde.

Raar, want we hadden haar net afgezet op stal.

Jill kwam huilend en bijna in paniek aan de telefoon. Ze was in volle galop toen Escape een bocht te scherp nam, uitgleed en omviel. Ze was keihard gevallen en haar tanden waren afgebroken en zaten los in haar mond, vertelde ze. Ze zat ergens halverwege het park op een bankje, met paard, dat ze gelukkig had weten te vangen.

Ik rekende snel af, terwijl Vlam de auto haalde en we reden laagvliegend naar haar toe.

Daar zat ons meisje. Snikkend, snotterend, trillend en in-en inwit.

Met een blauwe kin, een dikke enkel, een kapotte rijbroek en dito knie en als klapper op de vuurpijl, 2 tot zeker de helft afgebroken voortanden.

Als je zoiets ziet, breekt je hart. Ik heb mezelf echt in moeten houden niet keihard met haar mee te gaan janken en beloofde haar dat we haar tanden gingen laten repareren. We zorgen dat je er straks niets meer van ziet, maak je maar geen zorgen, alles komt goed, vertelde ik haar, terwijl ik haar enkel onderzocht. Gelukkig alleen de banden verrekt, niets gescheurd of gebroken. De rest van de wonden viel ook mee, alles alleen oppervlakkig.

Vlam belde de noodtandarts en ging er vandoor. Ze konden gelukkig meteen terecht.

En daar stond ik dan. Middenin dat park. Met mijn zere heup, op hooggehakte laarsjes, in de blubber, met een heel zielig en timide paard dat een bloedende schouder had, me enorm zorgen maken om mijn dochter… Kut.

Ik strompelde wandelde heel langzaam terug naar stal. Daar wist ik gelukkig meteen al een heel aardig meisje te strikken om me te helpen. Samen zadelden we Escape af, borgen we zijn zijn spullen op, spoelden we zijn (gelukkig alleen oppervlakkige!) wonden schoon en smeerden we er betadine op. Ik bracht hem naar zijn box, gaf hem wortels en ging alvast terug wandelen naar huis. In de tussentijd sms’de ik zijn eigenaar en de andere verzorgster, legde kort uit wat er gebeurd was en beloofde ze dat Jill hen ’s avonds op de hoogte zou brengen.

Toen belde ik Vlam en hij kwam me halverwege oppikken. Samen reden we terug naar de tandarts die inmiddels de laatste hand legde aan Jills nieuwe voortanden.

Hulde aan die tandarts. Echt hè? Hij had helemaal niet zo zijn best hoeven doen. Alleen de de boel schoonmaken en dicht plamuren had genoeg geweest. De rest is normaal gesproken werk voor de eigen tandarts. Maar deze man was zo lief en rustig en meelevend. Complimenten. Hij heeft de tanden niet supernetjes afgewerkt vertelde hij, en de kleur was ook nog niet goed. Maar hij wilde Jills gebit na die enorme smakkerd niet teveel belasten en hij stelde voor dat we voor het finetunen over 1-2 weken een afspraak bij onze eigen tandarts zouden maken.

Goddank zijn de zenuwen en de wortels nog in orde.

Komt goed met dat bekkie van haar.

Pak van ons hart…

56 thoughts on “Ongeval.

  1. Wat ontzettend k*t zeg. Ik wist het natuurlijk al maar nu ik het verhaal hier helemaal lees breekt mijn hart ook een klein beetje. Nogmaals een heleboel knuffels voor jullie allemaal.

  2. Pfff, dat is schrikken voor alle betrokkenen, voor jou ook wel een flash back naar je eigen val lijkt me.
    Jill heel veel sterkte, dat je weer snel de oude bent, gelukkig is je gebit nog te redden. Hans

  3. Dat is schrikken! Gelukkig komt het goed met Jills gebit. Wens haar sterkte toe. En zodra ze kan moet zij snel weer op het paard klimmen hoor! Anders blijf zij er misschien bang voor.

  4. Heel naar en vervelend. Mijn vader heeft mij ooit als klein kind uitgelegd dat je, als je valt, je je lichaam ontspannen moet houden, hoofd omhoog en handen voor mijn hoofd. Het gekke is, elke keer als ik een flinke smak maak, al vallende, flitst dit door me heen, op de een of andere manier heb ik geïnternaliseerd, en ik kom altijd goed terecht. Ook slechte vaders hebben hun goede kanten.

    1. Zere schouder, zere knie, verrekte enkelbanden, schaafwonden, blauwe plekken overal. Valt mee dus. Veel spierpijn gisteren, vandaag zal nog wel erger zijn en dan langzaam opknappen… Mazzel gehad!

  5. Jullie mogen trots zijn op een dochter die ondanks ongeluk en pijn niet in paniek raakt, maar precies de twee mensen belt waarvan ze weet dat ze op hun altijd kan rekenen. Wens haar het beste van mij.

  6. Dat is schrikken. Wat goed dat je dochter dan ondanks de schrik toch het hoofd koel genoeg houdt en jullie belt. Fijn dat de tandarts zo goed helpt. Beterschap en rust voor jullie alledrie. En voor het paard, die zal ook geschrokken zijn. En ik hoop dat Jill inderdaad weer kan genieten samen met Escape.

  7. Wat een schrik voor jullie en pijn voor je dochter. Wel heel adequaat door iedereen gehandeld met paard en tandarts en boodschappen want daar sta je dan ineens midden in een actie film. Alle goeds gewenst met pijn mentaal en fysiek en alles weer in orde brengen. Toitoi en groetjes , Dorothé

  8. Oh mijn god. Kan me voorstellen dat jullie je allemaal rot geschrokken zijn. Hoop dat t allemaal goed herstelt. Beterschap daar (en fijne kerstdagen)…

  9. Ohw kak zeg, zo’n val kan echt hard aankomen! Gelukkig kon ze en jullie nog bellen en ook t paard nog te pakken krijgen. Ik ben op t strand wel eens een paard tegengekomen met zadel, zonder berijder, ik kon het paard pakken aan de teugels maar voelde me zo naar omdat er echt in geen velden of wegen een mens te bekennen was, en dacht het ergste ervan.
    Sterkte met je dochter, en hopelijk komt t met dr tanden weer helemaal goed, wat een schrik he!

  10. Wat een heftig verhaal. Wat onwijs fijn dat jullie een hele fijne tandarts troffen.

    Ik moest wel weer grinniken om jouw situatie met je hooggehakte laarsjes die waarschijnlijk
    bij elke stap de modder inzakte.

    Gelukkig gaat het al een beetje beter met je spruiten verwen haar maar lekker want dat heeft ze verdient.

  11. Gaat het vandaag al wat beter met haar? En nogmaals, bij mijn zoon zie je er helemaal niets van. Kijk maar eens naar de foto’s op mijn blog.

  12. Ik dacht dat Jill tandpijn had ;( Nu pas weet ik wat er is gebeurt. Jezus, ik schrok me de kolere toen ik het las. Hoe erg moet jij/moeten jullie dan wel niet geschrokken zijn? Wat een schat van een tandarts. Precies wat jullie nodig hadden! Beterschap voor Jill en het paard. En jij een pleister op je ziel.
    Dikke pakkerd

  13. Oh, wat een drama, zeg! De zorgen die je op dat moment dan maakt. En het besef dat haar tanden zijn afgebroken 😦 Gelukkig kunnen ze daar tegenwoordig weer een mooi geheel van maken, maar zonde blijft het. Gelukkig is ze verder niet ernstig gewond en gaat het ook redelijk met het paard. Je moet er toch niet aan denken… Sterkte!

  14. Dat is schrikken. Dat met die tanden komt wel goed. Zoon 1 heeft ook 1 kwart voortand en een halve na een ongeval. De tandarts heeft dit keurig gerepareerd. Je ziet er niets meer van.

  15. Tjemig… lees ik nu pas… ellendig, nachtmerrie inderdaad o.O Blij dat de tandarts zo goed voor haar was. Nu gauw nog finetunen en hopelijk is ze dan gauw weer helemaal okay… Knuffels!!!

  16. Pingback: Levensvragen

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s