Zus.

Mijn zus is vandaag 40 geworden.

We hebben elkaar ongeveer 6 jaar geleden voor het laatst gezien. Na jarenlang getob en nogal botsende karakters hebben we na de zoveelste zware irritatie en miscommunicatie via de mail de wederzijdse beslissing gemaakt afstand te nemen van elkaar. Ik had niet eens meer de puf om een echt gesprek met haar aan te gaan. Ik was zo moe van alle negativiteit.

Alhoewel ik best regelmatig aan haar denk en me afvraag hoe het met haar gaat, mis ik haar niet.

Dat ik nu aan haar verjaardag denk, is niet omdat ik er zoveel mee bezig ben. Het is omdat ook op deze dag de vrouw van mijn baas en mijn oude oppas/paardrijjuf/vriendinnetje jarig zijn. Ik kan er dus niet níét aan denken.

In de afgelopen 3 jaar heb ik haar 3 keer een mail gestuurd. 2 maal op verzoek van Jill heb ik haar gevraagd of ze op haar verjaardag wilde komen. En een keer met Kerst, een paar jaar geleden, heb ik haar op Vlams “aandringen” uitgenodigd een avond bij ons te komen eten. Op alle 3 de mails, kreeg ik een ‘nee’ als antwoord. Ik had a) niet anders verwacht en b) is het goed zo, ik was geenszins gekwetst of teleurgesteld.

Naar Jill toe vind ik het allemaal nog steeds wel een beetje raar. Toen zus en ik de handdoeken in de ring gooiden, heb ik haar meerdere malen heel duidelijk laten weten dat Jill er wat mij betreft buiten stond. Zus had en heeft Jills telefoonnummer en e-mailadres en mocht altijd contact zoeken en haar desgewenst ook zien. Ook buiten mij om.

Dat heeft ze nooit meer gedaan.

De tante die altijd -in mijn beleving- enigszins theatraal deed over mijn kind, die haar de hemel in prees en haar op diverse hele hoge voetstukken plaatste, verdween zonder uitleg naar het meisje zelf toe, uit haar wereld.

Ik begrijp dat niet. Maar dat hoef ik ook niet. Verzinnen waarom ze deze keuze heeft gemaakt, dat stadium ben ik al voorbij.

Via mijn moeder en broertje hoor ik sporadisch wel eens wat over haar leven. En dat is goed zo, op de achtergrond een beetje op de hoogte blijven van haar reilen en zeilen. Ik heb begrepen dat ze eindelijk een fijne man in haar leven heeft, dat ze happy is en gaat samenwonen. Dat gun ik haar van harte. Dat we niet meer in elkaars leven zijn, betekent niet dat ik haar een gezwel toewens. Ik heb ook helemaal geen hekel aan haar. Het werkt gewoon niet tussen ons. Er zijn mensen die dat jammer voor me vinden, zo’n breuk in de familie. Ik heb dat ook ooit gevonden. Lichtjes dan. Weet je? Afscheid nemen van iemand die je niet over 1 nacht ijs. Daar gaat een heel verhaal aan vooraf en dat afscheid nemen doe je in stukjes en beetjes. Tot je zover bent.

En of die persoon nou stukjes DNA met je deelt of niet, mijns inziens maakt dat niet uit. Klaar is klaar.

Nou ja. Ik hoop dat ze een toffe verjaardag heeft en dat ze door al haar vrienden gruwelijk verwend wordt. Maar dat zal wel. Gelukkig heeft ze mensen zat in haar leven waar ze wél goed mee overweg kan.

 

23 thoughts on “Zus.

  1. Dat is wel herkenbaar. In zoverre een breuk en weten dat het nooit meer bij elkaar komt. Alleen komt het bij ons niet alleen uit botsende karakters, maar omdat zij meer stuk maakte dan drugs ooit goed kon maken. Haar kinderen daar in tegen, die zie ik af en toe wel. Via mijn moeder, die zijn ook gewoon welkom. Zij kunnen er niets aan doen.

    Love As Always
    Di Mario

  2. Herkenbaar, hier zijn de schoonouders sinds zes jaar uit beeld. Waren ook stapelgek volgens hun zeggen op onze zoon. Hij ontvangt sinds de breuk 2x per jaar een kaart…verder nooit meer wat van gehoord. Het is niet anders denk ik dan maar.

  3. Hier hetzelfde verhaal met dat verschil dat ik zus nog af en toe zie, maar er dagenlang ondersteboven van ben. Fijn om te lezen dat er meer mensen zijn die niet met eigen bloed overweg kunnen. Hoop voor mij dat ik eens ook sterk genoeg ben mijn eigen weg te gaan zonder de loden last van ‘haar’ erbij…dat ik voorgoed afstand durf te nemen. En Jill? Zoekt zij haar eigen weg hierin?

  4. Ook hier pijnlijk herkenbaar: ik heb een paar jaar geleden gebroken met mijn vader (en zijn vrouw, need I say more…).
    Daar waar mijn vader mijn jongens voorheen altijd de hemel inprees een zich bijna opdrong als een soort mentor voor hen, is de stilte sindsdien oorverdovend.
    De kinderen vragen hem een keer of twee per jaar of ze mogen langskomen, maar altijd is er wel een reden waarom het niet kan.
    Nochtans heb ik zowel hem als de jongens meermaals duidelijk gemaakt dat hij wat mij betreft evengoed hun opa blijft, en dat ik contact absoluut niet in de weg zal staan, maar blijkbaar is zijn rancune tov mij groter dan zijn gevoel naar de kinderen…

  5. Een bloedband geeft inderdaad geen enkele garantie voor een warme relatie het hele leven door. Mijn vader al 7 jaar niet gesproken, vindt het niet erg, het leven is beter zo, dan steeds met ruzie en gedoe. Mijn kinderen zien opa ong 1 keer per week. Vind ik prima, ík ben dan wel klaar met die man, het is wel hun opa en hij is goed voor ze. Weet wel: dit gaat mij later niet gebeuren! Ook al is het in dit geval beter zo, het hoort niet. Je deelt zoveel samen, zo zonde als het echt niet klikt. Hoop ook echt dat mijn jongens later onderling goed contact houden.
    Jeetje, je zus ook al weer 40 Moet ik je hier nu dan mee feliciteren?

  6. Ik heb geen broers en zussen. Soms vind ik dat wel eens jammer, vanwege de gezelligheid en de vriendschappelijke omgang die ik erom heen fantaseer. Vroeger als kind zag ik mijn vriendinnen ruzie maken met hun broertjes en/of zusjes en was ik altijd blij dat ik daar geen last van had. En nu denk ik dus best vaak, het zou leuk geweest zijn als ik een leuke zus of broer had gehad. Maarrrrrr… ik realiseer mij zeer zeker dat dat geen garantie is voor een goede omgang. Ik zie het bij mijn man, hij heeft een oudere zus en een oudere broer. Mijn zijn broer heeft hij altijd al een hele goede band gehad en hij heeft zelfs samen met hem al meer dan 25 jaar een bedrijf (met soms wel wat gehakketak…) maar zij hebben altijd een heel moeizame relatie gehad met hun oudere zus. Dat was geen fijne, als ik het mag geloven. Mijn man en zijn broer hebben een jaar of drie geleden definitief alle banden verbroken met hun oudste zus.

  7. Tja familie is helaas geen garantie voor succes, hier ook geen contact meer met een broer na erfenisperikelen. Laten we zeggen als iemand zoveel mogelijk moeite doet om van zijn andere broer en zussen te stelen, van de erfenis, door allerlei trucen dan gaat het licht bij mij wel uit ja. Ik vind het ook niet jammer want wat moet je met zo’n broer? Beter voor jezelf is dan om het te laten gaan.
    Wel gek dat jouw zus Jill niet meer wil zien. Zij is haar eigen persoon en heeft er niks mee te maken. Gelukkig zegt dat niks over Jill en alles over je zus.

  8. Klief, je raakt me! Na overlijden schoonmoeder nu echt contact verbroken met schoonzus ivm gekonkel en meer. Manlief steunde mij en heeft geen contact meer met haar. Zoonlief heeft weinig van zn lieve tantegehoord. Geloof niet dat hij daar veel om treurt. Voor manlief vind ik het wel erg omdat hij nog steeds wat voor haar voelt. Als ze ernstig ziek zou worden of zo,denk ik dat hij wel naar haar toe gaat. Dat beangstigd mij omdat ze zo gemeen achterbaks kan stoken. En voor manlief blijft het toch zn zus. Ik hoop dat ze gewoon weg blijft. In het verleden heb ik genoeg water bij de wijn gedaan en ingeleverd. Dat gaat niet meer gebeuren! Eigen (schoon)vlees en bloed zegt niets. Het belangrijkste is dat je je goed voelt met de mwnsen om je heen. En Jill merkt ook wie dat zijn,ook voor haar. Als je KLAAR met elkaar bent, dan is het zo! Toch een beetje sterkte op deze dag. Ingrid (SE)

  9. Ik heb sinds kort een betere relatie met mijn zus,….maar wat je hierboven schrijft had ook mijn verhaal kunnen zijn en heeft het ook bijna geweest als papa ons niet voor een voldongen feit zou gezet hebben,…..ze is mijn zus en als ze in nood is zal ik alles laten vallen,……maar een vriendin, mmm ik weet het niet,……daarvoor zijn we gewoon te verschillend!

  10. De zin die het het duidelijkst verwoord is: “…of die persoon nou stukjes DNA met je deelt of niet, mijns inziens maakt dat niet uit.” Zo is het. Het zijn altijd anderen die weer willen dat je contact opneemt “omdat het familie is.” Jammer dat ze Jill heeft laten vallen. Je zus weet niet wat ze mist.
    Kus!

  11. Jammer, maar goed dat je er prima mee om kunt gaan. Ik heb gelukkig een bijzonder fijne zus en kan er dus ook moeilijk in komen … maar aan de andere kant kun je vrienden gelukkig wel zelf uitzoeken.

  12. Mijn vriendin L. wast ik laatst over schreef heeft ook gebroken met haar zus en ouders. Ik kon niet anders zeggen dan dat ik het zó goed kon begrijpen, maar ik heb ook gezien hoe ze met haar omgingen thuis als puber. Ooit is het gewoon klaar.

  13. Herkenbaar, als je samen niet meer door een deur kunt, kun je beter een ander weg nemen.
    soms is het beter jezelf ook in bescherming te nemen. Hans

  14. Ha Klief,
    Soms is het beter zo! Wij hebben hetzelfde aan de hand in lief zijn familie. Broer en schoonzus sinds de begrafenis van Ma niet meer gezien, is wel lekker rustig want je had altijd het gevoel op eieren te lopen. Lief mist zijn broer bij tijd en wijle maar toenadering zoeken is keer op keer op niets uitgelopen. Wij zijn zeker niet perfect maar als je weet dat er aan schoonzus haar kant van de familie ook geen contact is kun je je afvragen aan wie het ligt.
    Groetjes,
    S

  15. Volgens mij is er in bijna elke familie wel ergens bonje. Ik heb een kleine familie en ben heel blij met de goede band die ik met mijn broertje heb. Ik begrijp wel goed dat als iets niet werkt en het alleen naar energie kost je er maar beter afstand van kan nemen 🙂

  16. Tja, zo gaat dat. Ik heb ook geen contact met mijn zusje. In het begin vond ik dat dramatisch. Ik heb ook meerdere pogingen gedaan om het te lijmen en die pogingen werden stug afgewezen. Net als jouw zus liet ze ook, zonder verder om te kijken, haar neefjes achter. Destijds heb ik daar heel veel verdriet van gehad, maar dat is nu echt weg. Ik ben harder geworden en nuchterder. Tijd heelt alle wonden en bij mij is het geheeld. Maar er is nu ook geen weg meer terug. Het is goed zo, zonder haar. En zo gaan we ook verder.

  17. Herkenbaar, zoals blijkbaar bij veel mensen. Zelfs al deel je de innigste familieband, het is geen garantie om blijvend contact te hebben. Ik heb ondertussen met mijn broer gebroken (of hij met mij, het is maar hoe je het bekijkt) en ik wil er geen energie meer in steken, want het lost niets op. Gelukkig woont hij ver, ver weg.

  18. Ohhh dat raakt me toch wel hoor…ik was 13 toen mn oudere zus stierf…sinds 2 maand weigert mn moeder alle contact met mij ( ze heeft met iedereen in de familie al ruzie, dus aan wie ligt het dan?)…maar niet fijn…gelukkig heb ik mn eigen man en drie kleine kids om dood te knuffelen en energie in te steken, maar bij mij geeft het toch zo n beetje een gevoel van ontheemding…vooral met devfeestdagzn ook, morgen verjaar ik ook! Wellicht slijt dat nogw
    Achja, ook een hoop minder gedoe zonder haar (mn moeder dan). Om mn zus terug te krijgen zou ik zowat al mn bezittingen willen weggeven :-/

  19. Ik ben enig kind en ben er niet treurig om. Bloedbanden zijn geen garantie voor liefde, gezelligheid en ander leuks. Ik zelf en sommige van mijn schoonfamilie, zeg maar mijn schoonzus, kunnen elkaars bloed drinken. Dit geeft wel een zware druk op de relatie met mijn vrouw. Persoonlijk zijn mijn schoonzus en enkele andere van de tak der familie lucht voor me. Goed om lezen dat ik de enige niet ben.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s