Zorgzaam.

Mijn laatste blog eindigde met een voorbeeld van hoe lief mijn Vlam is.

Tot ik hem “kreeg” was ik in de serieuze veronderstelling dat het gros van de mannen lullen was en dat de mannen die er mee door konden, nou ja, gewoon horkerige mannen waren die niet zorgzaam konden zijn.

Fout.

Ze bestaan wél.

Sterker nog.

Die van mij is stukken liever en zorgzamer dan ik.

Toen ik van de week thuis kwam en hij zag dat ik gehuild had, sprong ie overeind, hield me vast, troostte me, was oprecht enorm bezorgd en verzorgde mijn schaafwond.

Met vlagen, zoals gisteren dus, ben ik daar nog steeds echt enorm verbaasd over. Dat ie zo lief is. En dat iemand zo goed voor me zorgt.

Ik ben dat namelijk niet zo gewend, dat mensen voor me zorgen. Van kleins af aan heb ik het zelf moeten doen. Toen ik volwassen was kreeg ik relaties met onzorgzame lullen. En vervolgens kreeg ik alleen een baby, was er niemand op wie ik kon bouwen of vertrouwen of aan wie ik de zorgen kon toevertrouwen. En weer daarna verscheen er wederom zo’n zuigend, louter nemend en niets gevend exemplaar op mijn toneel. Een gave was het, ze zo uit te zoeken…

Ik ben in al die jaren om de voorbeelden uit de bovenstaande alinea nogal zelfbedruipend geworden. Ik was het totaal niet gewend dat er ook wel eens iemand voor mij kon zorgen. De teugels van me over kon nemen.

In het begin was dat op zijn minst eng.  Het druiste tegen alles in.

Mondjesmaat liet ik voor me zorgen. Stapje vooruit, stapje terug. Ik was potverdorie net een asielkat.

In 2011, toen Vlam en ik net samenwoonden, had ik een enorme terugval.

Hij trok bij Jill en mij in, we gingen op vakantie en hij kreeg vlak daarna een hernia. Hij was maanden thuis. Geen inkomen. Ziekenhuisbed in de woonkamer. Kon in het begin helemaal niks, had overal hulp bij nodig. Alles kwam op mijn schouders terecht.

Ik werd daar heel erg verdrietig van. Maar vooral ook boos.

Het bracht in mijn hoofd namelijk nogal wat teweeg. Ik voelde alsof ik terug naar af was. Dit was zó niet waarvoor ik gekozen had, waarvoor ik zo hard had geknokt. Ik wilde deze situatie niet. Ik voelde me hartstikke gebruikt.

Wat natuurlijk nergens op sloeg. Dat wist ik ook wel. Alsof iemand voor een hernia kiest. Maar krijg dat gapende gat tussen emotie en ratio maar eens overbrugd.

Er moesten zelfs een paar bezoeken aan mijn psychiater van na mijn scheiding aan te pas komen. Ik kreeg zelfstandig dat koleregevoel niet uit mijn systeem. Ik bleef steeds als een soort mantra tegen mezelf zeggen: “Dit is tijdelijk. Straks is alles weer zoals het was.” En ik deed echt mijn stinkende best mezelf te geloven. Wat belabberd lukte.

Gisteren moest ik er ineens weer aan denken, aan die herniaperiode. Beschamend vind ik het. Dat ik zo dacht en voelde. Bij zo’n man.

Gauw maar weer wegstoppen, die flashbacks.

34 thoughts on “Zorgzaam.

  1. Ratio en emotie….wel weten maar niet kunnen of durven door voelen, maar een man als jouw Vlam zal er voor zorgen dat je dat steeds beter lukt, voor je laten zorgen

  2. Oh, zooo herkenbaar. Ook hier er altijd alleen voor gestaan, vooral emotioneel.
    Tot Man op mijn pad kwam, kan nog steeds bij momenten zeer moeilijk geloven dat deze grote Liefde mij ‘gegund’ is.
    Hij heeft stukje bij stukje de scherven van mijn ziel bijeen geraakt en ze aaneen geplakt.
    En ook hier zware paniek toen hij tijdelijk ‘uit viel’.
    Dat ik ook mag krijgen ipv altijd maar te moeten geven, dat kan ik na al die jaren bij momenten nog altijd moeilijk geloven, en toch bewijst hij elke dag weer dat het zo is.
    Het heeft vind ik 1 groot voordeel: doordat ik zwart gezien heb, ken ik de waarde van wit. Ik zal hem nooisvanzeleven als vanzelfsprekend beschouwen.

  3. Ik heb ook direct de stekels rechtop staan als er ook maar een klein iets doet denken aan mijn gedomineerde verleden. Ik noem het zelfbescherming maar voor mijn lief moet dat niet altijd simpel zijn

  4. Heerlijk hè zo’n lieverd!!! Die van mij was ontsnapt uit een sprookje, kwam eruit gegaloppeerd op een wit paard 😉 Serieus, ik stond toentertijd ook te kijken van zoveel liefde, zorgzaamheid en nog veel meer positiefs. En dat is nog steeds zo! Ik doe mijn best om mijn zoon ook zo “af te leveren” 🙂

  5. Dat K ** verleden! Wat vormt dat een mens! Heel herkenbaar! En hoe moeilijk is het om NU te vertrouwen dat je een volwaardige relatie hebt met een man die zo veel van je houdt en zorgzaam is! En niet dat er weer wat achter zit….! Hopelijk kom jij ooit ook op dat punt dat je vertrouwen in die zorgzaamheid hebt en houdt! En ik ook 😉. Succes en geniet van die momenten dat je dat geloof al hebt. Ingrid (SE)

    1. Psies Ingrid. Er is al veel hersteld inmiddels, aangegroeid, maar ik ben er nog lang niet. Dat merk ik als zich bepaalde situaties voordoen. Je wordt dat toch weer getriggerd en vervalt heel makkelijk in oud gedrag. STOM!

  6. Fijn voor jou!! Ik weet hoe het voelt. Toevallig had ik deze week ook zo’n flasback van een pijnlijk verleden. En hoe fijn is het dan opgevangen te worden door een lieve man. Ja..ze bestaan echt!! Wij boffen maar!!

  7. “Maar krijg dat gapende gat tussen emotie en ratio maar eens overbrugd.” Mooi gezegd. Was die eerste maar net zo soepel en wendbaar als de tweede.

  8. Dus dat is fijn dat je nu eindelijk die zorgzame man hebt gevonden, en dat hij jou accepteert zoals je bent, ook met jouw problemen rond die hernia dus bijvoorbeeld. Heerlijk toch.

  9. Treffend, dat vergelijk met een asielkat. Zo voel ik t ook vaak. En altijd als er iets gebeurd toch weer bang dat je weggestuurd wordt..

    1. Klopt. Ik heb ook een enorme angst voor afwijzingen. Zelfs nog naar mijn eigen man toe. Denk ik dat er een kans bestaat dat ie ergens “nee” op zegt, dan begin ik er niet eens aan. Triest dat dat zo langzaam slijt.

  10. Ja die bestaan gelukkig. Nu is mijn vriend niet zo zorgzaam uit zichzelf, ik moet er altijd om vragen.
    Maar ik kan hem voor 200% vertrouwen en dat was met ex dus min 200%. Dat is ook even wennen.

  11. Natuurlijk bestaan we wel…. in sprookjes. En dan niet op het witte paard.. 😉 En heel af en toe komen sprookjes uit en dan komen ze in het echte leven. En dan kiezen ze een vrouw uit die het verdient…

    Love As Always
    Di Mario

  12. Wat beschrijf je je proces mooi en kwetsbaar, het raakt me. Ik kan me je voorzichtigheid voorstellen als je in het verleden alles alleen moest doen. Maar wat ben ik blij dat je Vlam hebt gevonden, dat heb je onderhand ook wel verdiend! 😘

  13. Zorgzaam zijn is niet zo moeilijk, je krijgt juist heel veel terug.
    Maar het is niet zo macho als sommige mannen graag willen uitstralen. Hans

  14. Vlam is een geluk bij ongeacht wat voor ongeluk. En hij kan nog fantastisch koken ook!
    Je hoofd en je hart, probeer die maar eens op één lijn te krijgen. Joris was de eerste bij wie ik me met m’n ogen dicht achterover durfde te laten vallen.
    Liefs Kakel

  15. Je hebt in ieder geval voldoende reflectie om je te realiseren dat die verwijten niet terecht waren. Daar zijn vrouwen best goed in namelijk (zo laat ik me door diverse vrienden vertellen): onterechte verwijten maken.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s