Teamoverleg.

Zo eens per maand hebben wij op de praktijk een heus teamoverleg.

Dat nergens op slaat.

We zijn met zijn drietjes en strubbelingen waar we tegenaan lopen, kunnen we mijns inziens het beste meteen aanpakken en oplossen. En dat gebeurt ook, is de ervaring.

Sommige dingen zijn niet op te lossen. Zoals de druk van de zorgverzekeraars, de wachtkamer die nooit leeg is, de miljoen verwijsbrieven die nog moeten worden geschreven,  het wisselende humeur van mijn werkgever en altijd dezelfde mensen die altijd wat te zeiken hebben.

We hebben ook nog twee maatschappelijk werkers in dient. Zij kunnen, omdat we een chronisch gebrek aan ruimte hebben, alleen op onze vrije donderdagmiddag de praktijk gebruiken. De rest van de week leggen ze huisbezoeken af.

Ik zie die mensen nooit.

Alleen met het teamoverleg.

Technisch gesproken zijn ze mijn collega’s.

Ik voel het echter iets anders.

En ik vind het van de zotte dat ik elke maand met twee mensen die niets, maar dan ook niets van de praktijk weten, moet gaan overleggen (in mijn vrije tijd!) over hoe we zaken beter kunnen aanpakken. Hoe zouden zij in vredesnaam moeten komen met oplossingen? Dat is net zoiets als dat je mij zou aannemen als trainer van een voetbalclub.

We bespreken om die reden dan ook altijd heel nietszeggende onderwerpen. Gaan we een nieuw kastje kopen voor in de kamer van Laura? En zo ja: welke kleur moet die zijn? Het is heel simpel: I don’t fucking care welke kleur hij is. En daarbij: er is in onze praktijk een chronisch geldtekort en het kastje komt dus eens in de zoveel tijd als een soort boemerang, weer terug op de vergaderlijst. Het wordt nooit aangeschaft ben ik bang. Idem dito wat de nieuwe wasbakken betreft en het plafond dat moet worden vernieuwd. We zitten vergadertechnisch in een loop. Plafond en wasbakken zijn tot in den treure al uitgekauwd en blijven een terugkerend onderwerp.

Ik vind die overleggen dus om te janken. Zó erg en zonde van mijn tijd.

Een week voor het overleg is, begin ik al weerstand te krijgen. Buikpijn, onrust, irritaties alom.

Ik denk dat ik serieus waar, allergisch ben voor vergaderen.

Voor morgen stond er ook weer eentje op. Zo’n fijn overleg. Tussen twaalf en één. Terwijl ik dus eigenlijk vanaf twaalf uur vakantie heb. En het liefste klokslag twaalf in een grote stofwolk de straat van de praktijk uit was gegaloppeerd.

Graag mijn zin krijgend en enigszins doordrukkend als ik ben, mailde ik mijn werkgever en één van de maatschappelijk werkers en opperde de vergadering bij (alweer!) gebrek aan nieuwe onderwerpen, het stranden in het zicht van de haven (lees: vakantie) en het algehele “op” zijn dat momenteel heerst op onze werkvloer, pas “weer” in maart te gaan laten plaatsvinden.

Beiden gingen akkoord.

Halleluja.

Ik ruik de vakantie al.

21 thoughts on “Teamoverleg.

  1. Als dit zo makkelijk ging kun je de volgende keer misschien wel alleen je (spreekwoordelijke! begrijp me niet verkeerd) snor drukken.

  2. Niks mis met vergaderen, maar dan moet het wel ergens over gaan. Vergaderen om het vergaderen is tijdverspilling.
    Je hebt het goed geregeld. Fijne vakantie!

  3. Als ik dit al lee van dat nutteloos vergaderen krijg ik al jeuk. Ik werk dan gelukkig op een vergadervrije/werkoverlegvrije afdeling, alles wat er geregeld moet worden, doen we tussendoor, desnoods via de whatsapp. Heerlijk!
    Wat dacht je van voortaan 1 x per kwartaal een zo’n werkoverleg?
    Maar eerst een heel fijne vakantie!

  4. Die twee “sociale collega’s” werken dus alleen op vrijdagmiddag in jullie praktijkruimte. Niet logisch hen mee te laten vergaderen.
    Maar nu: vakantie vieren jij. Wegwezen!
    Veel plezier, hè? Een pakkerd.

  5. Als ik mee in vergadering moet, moet ik me altijd inhouden, want het is de meest belachelijke bezigheidstherapie ever, het laatste dat ik meemaakte was dat ik een andere toepassing van verzenden moest gebruiken voor onze fabriek in Vietnam, zelfs de fiscalist zat erbij, alles was in kannen en kruiken tot het zover was dat ik diamanten moest sturen en ik nog even bevestiging vroeg ( ik ken Miami) en hij uit de lucht kwam gevallen ,….dus geniet van je VAKANTIE!!!

  6. Wij hadden een wekelijks overleg. Op de vraag ‘hoe kunnen wij efficiënter werken?’ antwoordde ik: ‘Minder vergaderen.’ Even was het stil en toen barstte het hoongelach uit. Ik voelde mij niet erg serieus genomen.

  7. Ik heb maandelijks een overleg waarbij iedereen vanaf een uur of tien binnen wandelt en we tot vaak einde middag zitten, ja echt! Ik gruwel er van, zeker ook omdat de groepssamenstelling gewijzigd is en dus zo ook de sfeer. Ik heb het opgegeven om ram-bam door alle punten heen te gaan en sluit tegenwoordig gewoon mijn laptop aan en op de momenten dat het overleg door de zoveelste binnenloper-met-vragen wordt onderbroken, doe ik mijn eigen ding … en zit ik mijn tijd (weliswaar betaald 😉 ) op die dag weer uit, maar zooo zinloos, niet effectief en niet productief! Maar blijkbaar wel héél erg nodig. De vlag ging deze week uit toen er een email kwam dat het volgende week niet door gaat en nieuwe datum volgt. Dat laatste denk ik niet, we schuiven gewoon door naar de geplande datum in maart … mooi een maand er vanaf, net als jij!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s