Verdriet.

Ik heb een paar patiënten, bij wie ik thuis de suiker en bloeddruk kom controleren, en bij wie ik altijd een uurtje blijf hangen. Gewoon, voor de gezelligheid. Of omdat ik weet dat zij zelf zo nu en dan even hun verhaal kwijt willen.

Eentje bezocht ik er gistermorgen.

Een dame van vierennegentig.

Lichamelijk mankeert ze inmiddels van alles, maar haar geest is nog zo scherp als wat. Het leuke aan haar is, is dat ze in tegenstelling tot andere mensen van (rond) haar leeftijd, niet alleen op zenden staat. Het is bij haar niet zo dat ik ga zitten met koffie en vervolgens een uur lang naar een monoloogje ga zitten luisteren. Nee, deze mevrouw heeft interesse in mij en wat er om haar heen gebeurt. Ik heb met haar hele leuke gesprekken. Ze weet hoe mijn man en kind heten en informeert naar ze. Ze complimenteert me altijd met mijn afnemende gewicht, een leuke blouse of een mooie kleur lippenstift terwijl ik weet dat ze me inmiddels amper meer kan zien.

Gisteren laste ik een extra bezoekje in zonder dokterstas. Ik heb de vrijheid gekregen van mijn werkgever om naar eigen inzicht, dus zonder zijn goedkeuring, mensen te bezoeken die het moeilijk hebben. Om een hart onder de riem te steken. Om hen even te kunnen laten ontluchten. Of gewoon om überhaupt even te kunnen praten. Ik ken mensen die soms dagen alleen thuis zijn en niemand zien. Die krakerige stemmen hebben van het niet-praten.

Het bezoek van gisteren was helaas naar aanleiding van heel verdrietige dingen.

Een maand geleden was deze mevrouw haar beste en oudste vriendin (van honderd!) verloren.

En toen ik haar vorige week even kort belde om wat te vragen over een receptje, kreeg ik haar huilend aan de telefoon. Ze had net het bericht ontvangen dat haar zus overleden was. Dement, gevallen, in bed terecht gekomen en binnen twee weken dood.

En dus móést ik even bij haar langs.

Ze was enorm blij met mijn bezoek, ik kreeg dikke zoenen op mijn wangen en we gingen zitten met koffie.

Voor me zat een intens verdrietige vrouw. Met rode ogen van het huilen, ogenschijnlijk kilo’s lichter en heel erg nerveus van de hak op de tak sprekend.

Een uur lang praatten we over van alles en nog wat. Er werd gelukkig nog een paar keer gelachen. Toen ik opstond om weer terug naar de praktijk te gaan, liet ze me op de valreep nog een foto van haar zus zien. En weer schoot ze vol bij de herinneringen. En ze was altijd zo vrolijk. En ze was zo lief. En ze stond altijd klaar voor anderen. En ze kon zo vreselijk mooi zingen. En op haar crematie werd het Ave Maria gespeeld. Het was net alsof zij het zelf zong. Zó mooi was het. De tranen stroomden over haar wangen.

Ik bukte bij haar stoel, nam haar heel professioneel (not) in mijn armen, streelde haar haar en hield haar een poosje vast.

Want wat moet je in vredesnaam nou zeggen op zulke momenten?

53 thoughts on “Verdriet.

  1. Vaak zijn er geen woorden nodig , een arm om de schouder, haar haar/ hoofd strelen. Doet en zegt zoveel meer.
    Ik hoop ook zo n iemand over de vloer te krijgen, die om mensen geeft. 👍

  2. Niets KIlief… woorden zeggen minder dan het gebaar.. Je mag trots zijn op je werkgever dat hij je deze ruimte geeft. (ondanks alles bij hem) En de mensen mogen blij zijn als je langs komt… gewoon het gebaar.

    Love As Always
    Di Mario

  3. Je hoeft dan niets te zeggen. Het feit dat je naar haar toe bent gegaan en hebt geluisterd en haar vast hebt gehouden, zegt meer dan duizend woorden. Je bent een lieverd!

  4. Je hoeft niets te zeggen, er alleen maar zijn en luisteren, daar gaat het om. Wel heel bijzonder dat je werkgever jou hier tijd voor geeft, doet hem weer een beetje in mijn aanzien stijgen :p.

  5. En op de weg terug huilde jij ook dikke tranen waarschijnlijk… Je hebt het juiste gedaan door haar als mens te omarmen en te troosten!!! Mijn hart breekt van zo’n verhaal. Xx

  6. Of beter gezegd: mogen bieden want wat zal het voor veel mensen in de zorg een grote frustratie zijn dat je dit soort leed ziet maar de tijd niet hebt om er iets mee te doen.

  7. Gaaf, dat je werkgever die soort bezoekjes oké vindt ! (ondanks de nurk die hij is)
    Ik kan het iedereen aanraden: zoek ergens vrijwilligerswerk en bezoek een oudere. Al is het maar één keer in de maand, een half uurtje, er is zoveel eenzaamheid onder de mensen.
    Kliefje: ik heb ook een aantal ‘monoloog-ouderen’. Dat zijn niet de gezelligste bezoekjes maar dan hebben ze hun verhaal maar weer eens gedaan, ook belangrijk. (én volgende maand weer hetzelfde verhaal :-)) Ook goed :-)

  8. Dit raakt me, zo oud en dan iedereen weg zien vallen om je heen, dan moet je wel positief in het leven staan om er nog iets van te maken. Zuinigaan schreef er vandaag toevallig ook een stukje over. Fijn dat je bij haar langs kan en haar nog een beetje kon troosten, zo lief van je.

  9. Ah Klief, wat een mooi verhaal!
    Alle minpunten van jouw werkgever vallen, wat mij betreft dan he, weg door deze geste, mensen kunnen/mogen bezoeken die het moeilijk hebben en eenzaam zijn. Jullie zijn uniek en heel waardevol. Volgens mij is dat de bedoeling van het leven, elkaar erdoor helpen. Alle lof en liefs!

  10. Heel ontroerend , dit zijn de mooie momenten in het bestaan , ondanks dat het nu om verdriet gaat.
    Zelf heb ik een vriendin van 90 jaar , die zwakker en zwakker wordt,
    Maar altijd ook interesse in de ander houdt , waardoor het echt contact is. Voor mij hele waardevolle uurtjes.

  11. Gewoon goed gedaan. En herkenbaar. Ik ga ook wel eens met lood in m’n schoenen naar een oudere persoon uit onze familie en vrienden kring. maar kom dan beschaamd weer thuis bij man en kinderen terwijl zij daar in hun uppie verder moeten. De ene keer hoor ik tien hetzelfde verhaal, de volgende keer is het totaal anders, maar eigenlijk altijd zijn mensen blij dat je komt en luistert en praat. Ga zo door!!

  12. Dikke pluim voor je werkgever dat hij je dit laat doen, en nog dikkere pluim voor jou dat je dit met veel liefde en geduld doet !

  13. Oja dat lijkt me super moeilijk inderdaad. De mevrouw die je beschrijft doet me aan mijn oma denken. 96 werd ze. Wel fijn dat je er dan even voor de mensen kunt zijn.

  14. Je doet prachtig werk! Vaak is alleen maar laten merken dat ook jij een mens bent voldoende om een ander te steunen. Iemand helpen kan ook moreel! En samen huilen is altijd goed. Net als knuffelen. Zelf ben ik ervan overtuigd dat nare mensen te weinig knuffelen. Tijd voor WereldKnuffeldag! En dat alle dagen van het jaar! x

  15. Ok, je raakt me….
    Had gisteren nog mijn “zus” aan de lijn, heeft haar oma van 95 naar een home moeten doen wegens onveilig alleen thuis. En nu gaat het ineens erg achteruit, ze zou er zo graag gewoon altijd bij blijven, gewoon voor warmte en contact, maar dat kan natuurlijk niet om praktische redenen. Mooi dat jij dit kan doen, onbaatzuchtig, zulk contact is levensnoodzakelijk en gebeurt veel te weinig!
    Respect!!

  16. Tja, als je zo oud wordt valt iedereen om je heen weg. Dat is dan wel een nadeel. Toch wel fijne werkgever heb je dan dat je zulke bezoeken mag doen. Ze had er duidelijk behoefte aan.

  17. Mooi verhaal, de tranen staan in mijn ogen. Ik heb een grote zwak voor oudere mensen. Ook 8 jaar in een verpleeghuis gewerkt. Vond het altijd zo fijn om er voor hen te zijn, zovelen hebben niemand. Echt ik vind het zo ontzettend lief van je dat je deze mensen zomaar gaat bezoeken. Daar wordt de wereld nu echt beter van.

  18. Hoe triest, maar wat fijn dat jij er voor haar kunt zijn. Mijn Oma vond het leven op een bepaald moment ook niet leuk meer want iedereen in haar omgeving ging dood. Ze zei altijd: als onze lieve heer mij komt halen dan ga ik gauw mee. En zij had toen nog best veel familie die zich op een of andere manier om haar bekommerde.
    Groetjes

  19. Ik denk dat je helemaal niets hoeft te zeggen op zo’n moment. Je hebt haar juist dat beetje aandacht gegeven, dat door al die weggevallen mensen om haar heen zo zeldzaam is geworden. Fijn dat jij deze moeite neemt, en jouw werkgever je daarvoor de ruimte geeft.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s