Ellende-moe.

Ik houd mijn blog graag vrij van actualiteiten. Omdat er op andere plekken al genoeg over geluld wordt en mijn mening niets toevoegt.

Tuurlijk schrok ik toen ik gisteren op mijn werk onder het genot van een kopje koffie en twee gekookte eieren (ja ja, rare combi. Maar ik heb nog steeds niets gevonden dat én koolhydraatarm is én goed samen gaat met een bakkie) de digitale krant opensloeg.

Ik ben wel vaker geschrokken in de tweeënveertig jaar dat ik nou leef.

Ik kan me niet heugen dat het écht leuk was in de wereld.

Ik ben opgegroeid met mensen die in en om de Gaza strook wonen en die elkaar afslachten.

Met de IRA en de ETA.

Met hongersnood in Ethiopië.

Met vrouwenbesnijdenis in Somalië.

Misbruikte kinderen in Thailand.

Bosnië en de massamoorden.

Walgelijke dictators.

De lijst is -helaas- eindeloos.

Op een gegeven moment was ik het zat en besloot ik geen nieuws meer te kijken op de televisie, las alleen nog maar de krant. Omdat ik ziek werd van het journaal. Ik wilde zelf kunnen beslissen wanneer en hoeveel ellende ik toeliet in mijn leven.

Helaas is met de komst van Vlam de televisie weer wel aan rond acht uur. Dus negen van de tien keer pak ik maar mijn paarse koptelefoon. Om het geweld buiten te kunnen houden.

Het is niet alleen zo dat ik geweld-moe ben. Ik ben ook media-moe en massa-emotie-moe.

Toen de MH17 neerstortte, zaten Vlam, Jill en ik op onze berg in Lloret. Geen tv, geen krant, geen Nederlanders. Alleen stilte en krekels. Gelukkig hebben wij die hele ellende en die hele hysterie niet meegemaakt. Iedereen kende wel iemand en was overstuur. Ik postte een foto van ons in ons zwembad en kreeg op mijn lazer van iemand. Want het mocht niet, NL was in rouw. Bizar. (Wie denkt nu nog aan al die slachtoffers trouwens? Behalve de familie?)

Misschien ga ik nu iets heel onaardigs schrijven, bent u in shock en gaat u me meteen ontvolgen. Of lelijke dingen zetten in de reacties onder dit blog. Want dat is hip tegenwoordig. Maar soit. Ik ben wie ik ben. Weet u wat het stiekem ook is? Mij raakt het niet echt meer. Noem het gewenning. Noem het bescherming van mezelf. Ik vind het vreselijk dat er zoveel mensen op deze wereld lijden. Maar ik ga niet meer mee-lijden.

Straks ben ik tweeëntachtig en ga ik dood. Mijn (ons) leven gaat gewoon door. Ik heb het druk genoeg met mijn eigen leven. Ik wil een kind een gelukkige jeugd geven en een zo stabiel en voorbereid als mogelijk straks loslaten in de grote boze wereld. Ik wil gelukkig oud worden met mijn man.

Mensen gaan toch wel door met elkaar dingen misgunnen en afslachten.

Er is niets, maar dan ook niets, dat u kunt doen om dat te veranderen.

40 thoughts on “Ellende-moe.

  1. Ik begrijp wel wat je bedoelt. Door tv 24 uur per dag, internet en social media is er teveel informatie over van alles en nog wat. Het komt in kleine porties, maar de hele dag door. Ik kijk ook geen journaal meer, ik lees het wel op de momenten dat het mij uitkomt.

    Love As Always
    Di Mario

  2. Hier net zo… Ik leef mee maar merk dat ik er steeds slechter tegen kan. Dus sluit mij ook meer af. Vroeger kon ik uren voor de tv zitten. Gisteren heb ik bewust TLC opgezet. Voelde me zelfs even schuldig. Maar dacht bijmezelf dat ik gewoon menselijk ben en dat mijn potje ook vol kan raken. Genoeg is genoeg.

  3. Moeilijk. Wij kenden meerdere mensen op MH17 en wanneer ik de school van mijn kinderen binnenloop wil de kwetsbaarheid van het leven nog wel eens door mijn hoofd gaan. Ik probeer te doen wat ik kan en daarbij mijn eigen leven in relatieve rust te leven. Ik misgun een ander het vermogen om te genieten terwijl er schokkende dingen gebeuren in de wereld zeker niet. Ik doe het zelf ook. Volgens mij is dat normaal en noodzakelijk: je zou de deur niet meer uitkunnen. Maar ook ik kijk bijna geen journaal meer. Ik kies wat en wanneer er zaken binnenkomen. En dus hou ik me nu bezig met voor anderen triviale zaken als ‘hoe kom ik thuis bij de wc met dit loden pootje’ en ‘hoe help ik mijn kinderen het fenomeen zieke mama te hanteren’. Tegen de achtergrond van steeds dichterbij komend geweld.

    Volgens mij heet dat gewoon leven.
    💋

  4. Helemaal mee eens. Ik kijk ook nauwelijks nieuws. Heel vaak komt mijn partner thuis met een opmerking als: “wat een zooitje weer hè, daar en daar, dat gaat niet goedkomen.” En dan ik heel domachtig: “wat is er dan gebeurd?” Of collega’s op mn werk hebben het ergens over…. Ik weet het nooit. Ik WIL het niet weten. Heb genoeg aan mijn eigen gezin en leven. Je kan toch geen flikker doen dan mee verdrietig zijn, volslagen sprakeloos zijn of je gal spuwen over alle shitzooi in de wereld. En daar pas ik al eventjes voor. Het zal allemaal wel. Op FB scroll ik vaak ook snel verder als er ellende geplaatst is. Ik wil het niet zien. Word ik verdrietig van en dat wil ik niet. Laat mij maar lekker gelukkig zijn in mn eigen kleine wereldje. Heb het nooit begrepen waarom mijn vader zo verschrikkelijk tekeer kon gaan over politiek e.d. Want wat kun je er aan doen?? Stemmen doe ik wel altijd trouw. Dat is dan mijn enige enigszins nuttige (?) inmenging. Vind het stiekem wel eng worden hier (in NL), al hebben we er bij de dorpen minder van in de gaten dan in de steden lijkt mij. Heb al een keer voorgesteld te verhuizen naar Canada, maar geloof niet dat dat doorgaat 😉

  5. De gewenning… dat klopt. Maar hoe dichter het komt, hoe meer je wordt geraakt. Gisteren op kantoor volgden we constant het nieuws, ook omdat we mensen kennen die daar werken, die op de luchthaven moesten zijn,… De broer van mijn vriendin zat in de luchthaven op het toilet toen de bom ontplofte. Vijf minuten eerder stond hij nog in te checken bij American Airlines. Dan krijg je het wel eventjes koud.
    De kinderen op school, zelf honderd kilometer weg van Brussel, moesten op school blijven, mochten pas om 14u naar buiten. Het komt veel te dicht. Dit is niet meer de ver-van-mijn-bed-show. Maar wat kunnen we doen? Niks. Wat moeten we doen? Niks. En vooral niet bang zijn. Vooral blijven leven. Vooral elkaar blijven graag zien.

  6. Ik denk dat je gelijk hebt, dat door de overvloed aan media, je ook bijna onverschillig wordt voor alle ellende/al het geweld in de wereld, omdat je erdoor overspoeld wordt; dagelijks.

  7. Gewoon druk bezig met alles kwam ik er pas gisteravond achter wat er gebeurd was omdat ik toen Facebook opende. Voor de krant had ik die dag geen tijd gehad. De ene ramp doet je meer dan de andere en dat kan om allerlei redenen zijn. Dat is ook zo met alle sores van iedereen in je omgeving. Volgens mij is het een soort zelfbescherming en als je het negatief bekijkt noem je het afstomping.

    Groetjes,

    Dorothé

    1. En toen opende ik het volgende blogbericht en dat was van een mevrouw wiens man gisteren in het vliegtuig zat op Zavetem – ongedeerd gelukkig- maar het kan verkeren dus. Zie eenvoudigleven.blogspot.nl

  8. Ik snap je wel hoor, we vierden gisteren een verjaardag en ik dacht kan dat wel. Maar het had niets veranderd als we m niet hadden gevierd. En op deze verjaardag speelden ze samen een potje voetbal, de miniversies van de volwassen die tegenover elkaar staan. En werden de kipnuggets naast de frikandellen gegeten zonder onvertogen woord. Daar houd ik mij dan maar aan vast, dat het ook anders kan.

  9. Ik denk er ongeveer net zo over. Jarenlang heb ik om die reden ook geen krant meer gehad, nu weer wel en ik zie nu weer 12 pagina’s alleen maar over Brussel. Gisteren had mijn krant een hele bijlage over de oorlog in Syrië… niet gelezen. Rampspoed relativeer ik altijd, 200 doden bij die vliegramp? gemiddeld sterven er in Nederland zo’n 600 mensen per dag…. 30 doden nu in Brussel, stelt eigenlijk niks voor (oei! mag je absoluut niet zeggen) in vergelijking met andere delen van de wereld. Dat we met zijn allen langzaam maar zeker naar een betere wereld toegaan geloof ik ook allang niet meer, typisch wishful thinking. Ik probeer zelf geen andere mensen te kwetsen (bewust deed ik dat sowieso al nooit, maar door onnadenkendheid af en toe wel), dat is mijn bijdrage aan de wereld.

  10. Ik ben ook moe van alle mensen die de emoties van anderen claimen, stille tochten organiseren, kaarsen aansteken en knuffels neerleggen.
    Get a life! denk ik vaak, maar zeg het niet.
    Gek genoeg irriteerden al die mensen langs de weg, toen de lijkwagens van de MH17 slachtoffers langsreden, mij ook, ze hadden nog net geen picknick mand mee. Massahysterie en lijkenpikkerij…vind ik dan he.
    En wat ben je slecht en gevoelloos als je niet meedoet.
    Ik had het er met mijn man over, natuurlijk, iedereen verwerkt verdriet op zijn/haar eigen manier maar als wij familie onder slachtoffers zouden hebben dan zouden wij niet graag onderdeel uit willen maken van een hype. Is geheel persoonlijk, natuurlijk. En ik werd al bij de eerste keer dat ik Frans Timmermans zag spreken onpasselijk.

    Mijn familie woont in Israel, daar zijn aanslagen aan de orde van de dag, zeg maar. Iedereen leeft zo goed en zo kwaad als het kan door.
    En mijn oude oom en tante gaan niet eens meer in de bomvrije ruimte in hun huis, die staat vol met van alles en nog wat…

    Er verandert niets als we collectief in tranen uitbarsten, er kan wel iets veranderen als we collectief wat meer liefde zouden verspreiden, maar dat is pas echt moeilijk…

    1. Stel dat ik dood ga omdat iemand me op straat mishandelt, dan wil ik per se geen stille tocht. Ik heb eea verteld aan Vlam en het staat ook in mijn wensenlijst wbt mijn dood en crematie. Ik zou me omdraaien in mijn graf als ik er wél eentje zou krijgen.

  11. Het went nog steeds niet bij mij die beelden. Ik volg het wel en blijf me verbazen over alles wat je ziet.

    Zo’n foto van de 3 mannen doet me afvragen hoe ze zich zouden voelen -of juist niets voelen- op zo’n moment dat ze hun plannen gaan uitvoeren. Onbegrijpelijk die onbewogen gezichten.

  12. Ik heb gisteren wel de halve dag voor tv gezeten, ik wil het nieuws dan toch zien, net als bij de MH17 en andere grote rampen. Ik ben niet echt bang (als het je tijd is ga je toch wel zegt mijn moeder altijd :-)) en de uitzending DWDD-university met Beatrice de Graaf heeft me ook wel enigszins gerustgesteld. Terrorisme is van alle dag. Ik ben eerlijk gezegd wel vluchtelingen/asielzoekers moe. Vooral na die toestanden hier in mijn ‘tokkiedorp’. Als er weer het volgende filmpje op tv langskomt met zielige kinderen die in de modder tussen haveloze tenten spelen zet ik hem op een andere zender. Het spijt me echt maar ik kan geen asielzoeker meer zien.

  13. Ellende-moe; ik snap wat je wil zeggen.
    Het ligt er maar aan hoe dichtbij het komt; en ik vraag me af hoe je zou reageren als je, net als ik gisteren, geen nieuws hebt van je kinderen die in Brussel werken en wonen?
    Hoe zou jij reageren als je kind ‘s-avond om 22.00u. huilend belt en zegt : “ik ga maar naar het Beursplein om een kaarsje te branden want ik word gek van het thuis zitten “. ?
    Ik hoop voor je dat je met je dochter nooit in zo’n situatie komt. Ellende-moe ja, maar een beetje genuanceerder mag ook 🙂

    1. Dat is heftig idd en kut voor je. Sterkte.
      Ik kan daar niet over oordelen gelukkig, noch me voorstellen wat het met me zou doen. Maar tot die tijd ga ik ook niet pretenderen dat ik wél voel wat andere mensen voelen.

  14. Het raakt me nog wel, maar ik merk wel dat ik het eigenlijk allemaal niet meer wil zien en horen. Die beelden van mensen die in de metro zaten op dat moment bijvoorbeeld. Ik zet de tv uit op zo’n moment. En voelde me gister daarom eigenlijk een beetje egoïstisch en naïef onder. Maar eigenlijk is het gewoon bescherming van mezelf denk ik nu

  15. Ik wil net als jij er niets meer van weten. Het nieuws dat dan begint met ‘goedenavond’ en dat er dan allerlei ellende over me word uitgestort waardoor ik ga denken ‘Goedenavond? Waar dan???’
    De laatste keer dat ik in paniek het nieuws zag, was op een zondag in 2014.. het drama met de Monstertruck in Hardenberg…. Ik wist dat mijn jongste zoon daar zou zijn….. binnen 1 minuut hing ik aan de telefoon…. maar ze waren er niet heen geweest, ze waren lekker gaan zwemmen…… En 2 weken later was mijn Jongste evengoed dood… hier thuis… in de badkamer…..

    Ik heb genoeg aan mijn hoofd, wat de rest van de wereld doet, moet de rest van de wereld maar weten. Al die zogenoemde blijken van medeleven op facebook, al die mensen die er een mening over hebben… ramptoeristen…
    En dat is precies wat mij ook stoort…. ‘ik voel precies wat je bedoelt, ik voel wat jij voelt’ …. zout op zeg, je hebt geen idee hoe ik me voel en wees maar blij dat je dat niet weet, dat betekent dat jouw kinderen allemaal nog leven.

    Ik ben het hartgrondig met je eens Kliefje, ik kan er helemaal niks mee, al die kaarsjes, bloemen, tegeltjeswijsheden, mensen die elkaar bijkans de hersens inslaan om maar te laten zien hoe ze meeleven…..

    Ik ga me maar weer eens op mijn eigen leven storten, daar heb ik mijn handen al meer dan vol aan.

    Dikke zoen!

    1. Psies. En jij kunt denk ik (helaas) héél goed inschatten hoe kut het is als mensen denken dat ze weten hoe jij je voelt. Houd op zeg! Dikke kus terug lieverd.

    2. Ik heb heel veel respect voor wat jij zegt, er is teveel ellende op de wereld en ieder heeft dan ook nog zijn eigen ellende. Waar was de “wereld” toen ik 2 jaar geleden mijn man moest reanimeren? Of toen ik mijn mama moest zien sterven aan kanker?
      Maar wat ik niet begrijp is dat je dan geen enkele blijk van medeleven kan tolereren?? Sommige mensen weten wél hoe jij je voelt en willen mss alleen hun medeleven laten zien…
      Ik heb ook niks met facebookprofielen en vlaggetjes en marsen, maar ik denk wel dat het voor slachtoffers mss iets kan betekenen.
      Ik heb leren nuanceren, heb met schade en schande ondervonden dat er slechte mensen zijn, ik vind mijn eigen gezin het allerbelangrijkste, maar wil mijn ogen niet sluiten voor dingen die fout lopen, ook al kan ik de wereld niet redden.

  16. Ik snap het helemaal. Van jou wel te verstaan, van de wereld begrijp ik niet zoveel meer! Door het MH17 drama kreeg ik het verdrietige label van ‘nabestaande’. In alle hectiek en verdriet van die periode had ik soms moeite met het massa verdriet. Dat ik als nabestaande ergens wat van ‘moest vinden’. Terwijl het niet te bevatten is. Het enige wat ik vind is dat we op micro niveau onze verantwoordelijkheid moeten nemen voor een vreedzame samenleving. 🍀

  17. Ik kijk al tijden geen nieuws/journaal meer omdat ik er ook helemaal naar van wordt en aan al die ellende van tegenwoordig (helaas) niets kan veranderen. Ik word er bijkans depressief van. Ik hoorde het gisterochtend op de radio in de auto naar mijn werk en heb daarna heel even op de krant gekeken om op de hoogte te zijn. Al die filmpjes en foto´s die vervolgens op de krant of op social media staan bekijk ik pertinent niet. Ik hoef niet te zien hoe de paniek is in de metrostations of op het vliegveld. Ik hoef een andermans ellende, verdriet en verwondingen niet te bekijken via het zoveelste filmpje. Ik kan me zonder die beelden ook al levendig inbeelden wat een enorm drama het is.

  18. mens wat ben ik het weer met je eens. Over een paar dagen gaat ieder weer zijn gangetje en zich druk maken over de pasen of weet ik veel wat. Het is HEEEEL anders als je iemand kent. Verder maakt het geen fluit uit of ik wel of niet het nieuws kijk of wel of niet huil. Zodra het wel iets uitmaakt ga ik t zeker doen.

  19. Herken wel wat je schrijft, de tijd dat nieuws vertraagd tot ons kwam is allang voorbij, het zit nu 24/7 in de lucht.
    Dus een gezonde zelf bescherming is wel verstandig, door te kijken, door je affectie te uiten zal het niet oplossen.
    Wat vandaag gebeurd hoe erg ook is men na een paardagen weeg vergeten. Hans

  20. Selectieve ellende-moe. Dat ben ik. Waarom is dichtbij erger dan verder weg? Hoeveel mensen gaan er elke dag niet dood in oorlogsgebieden of door aanslagen van de Boko Haram. Waarom komt dat niet uitgebreid in het nieuws?Zijn die mensenlevens minder waard? Of zijn de onze meer waard?
    En net zoals Sylvia kan ik ook niet zo veel met die vlaggetjes.

    Aan de andere kant snap ik dat er veel mensen zijn die naar verbondenheid zoeken en dat door vlaggetjes en stille tochten toen.
    Ik alleen niet.

  21. En als het nu nog maar alleen nieuws was!
    Maar dat gekouw van allerlei deskundigen en politici die er ook weer een plasje over moeten doen….
    Ik zet de tv uit en lees geen kranten

  22. Ik ben het helemaal met je eens .Zeker vind ik het heel erg wat er gebeurd maar ik word niet goed van de stille tochten ,het bloemen beertjes en kaarsjes gebeuren .Het veranderd niets en het voegt niets toe ! Degenen die het hardst meeleven en ach en wee roepen weten soms niet eens wie hun eigen buren zijn en zijn dan verbaasd als buur 2 of 3 weken dood in huis ligt en dan denk ik let maar eens meer op wat er om je heen gebeurd .Sorry als ik hard klink maar ik word niet goed van het massa verdriet !

  23. Volledig met je eens; Hier hebben we ook de knop omgedraaid na het zoveelste item over die aanslag. Hoe erg het ook is, soms wordt het me teveel. Ik hoop van harte nooit in zo’n situatie terecht te komen en hoop het ook voor iedereen.

  24. Ja met je eens. Ik kijk nooit journaal, maar soms check ik wel even nos of nu.nl of eltiempo om te kijken wat er gaande is. Zoals gister dus. Ik maak me op zo’n moment vooral zorgen om mijn familie, want ja zo ver weg heb ik echt geen idee wat er zich precies afspeelt. Er is zo extreem veel nieuws en tweets en weet ik wat dat ik op zo een moment door de bomen het bos niet meer zie. Ik was dus lichtelijk in paniek omdat ik geen idee had waar mijn familie uithing. Maar toen bleek dat ze niet in een trein, op Schiphol of waar dan ook waren was het weer goed 🙂

  25. Heel vel mensen zijn geweld-moe, ik ook. Dat je geweld nieuws niet raakt, kan ik snappen. Jij bent waarschijnlijk nooit in de vergelijkbare situatie geweest en jij kan niet weten hoe dat voelt.
    Ik kijk nooit journaal, maar regelmatig check ik wel even nu.nl. Ik heb Bosnië oorloog meegemaakt en zulke nieuws raken mij meer dat ik dat zou willen.
    Dat heel veel mensen niets meer van geweld nieuws willen weten, herken ik. Zo was ik ook jaren geleden. Maar voordat ik wist was oorlog tot mijn voordeur gekomen.

    1. Heftig voor je… Er zijn daar gruwelijke dingen gebeurd. Kan me voorstellen dat het je enorm raakt nog. Ik heb dat met andere dingen die impact hebben gehad bij mij. Blijven pijnpunten. Daar kom je nooit meer vanaf.

  26. Dat het je niet meer raakt lijkt me een prima vorm van zelfbescherming. Natuurlijk vind je het erg, maar het gaat niet (meer) jouw leven beheersen omdat je je daarvoor afschermt.

  27. Ik kijk ook niet meer want ik kan er niks mee. Ik vind het erg maar ga niet in zak en as. Het is helaas van alle tijden en het al ook altijd blijven alle stille tochten, teddyberen en bewapening tot de tanden toe ten spijt. Ik betrapte mezelf gisteren wel op de gedachte maar even weg te blijven van stations en grote evenementen, terwijl ik me verder eigenlijk niet angstig voel. Niet houdbaar dat weet ik en volgende week denk ik daar vast weer anders over, maar het flitste toch even door mijn hoofd.

  28. Hoe erg, hoe vreselijk ook….Vroeger waren er ook aanslagen en bedreiging (IRA, ETA RAF) maar de berichtgeving via radio en TV is enorm veranderd. Ieder station, krant, land, zender stuurt een verslaggever om er hijgerig in de weg te staan. En nog meer ooggetuigen, meningen……om gek van te worden. Ik laat dit soort dagen radio, TV voor wat het is en lees alleen selectief mijn genuanceerde krant met achtergrond info als ik er behoefte aan heb. Ik ben het zóóo met je eens.

  29. Ik ben spontaan alle Passion liederen van de afgelopen jaren op y tube gaan luisteren……….. Ik kan me al verheugen op Passion 2016 vanavond. Laten mensen die boodschap is ter harte nemen. En ja, ik ben ook Ellende-moe. Verder geen commentaar.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s