Strak.

Pas geleden -op zoek naar de versieringen voor in de paastak- stuitte ik in de kast op de overloop waar ik dus maar één keer per jaar kom, op oude fotoalbums en dan móét je even bladeren. Zo werkt dat.

In één van de albums kwam ik een foto tegen van mijzelf toen ik vijfentwintig was. Ik werkte toen in een restaurant en daar is die foto ook gemaakt. Wij van de bediening liepen allemaal strak in (mantel)pak. Bloesje, rokje, jasje en pumps. Alleen als de mussen dood van het dak vielen van de hitte, mochten we ons jasje uitdoen. En dan nog hield ik ‘m het allerliefste aan. Waarom? Ik vond mezelf te dik en voelde me doodongelukkig met dat bloesje in mijn rok. Want dan kon iedereen zien hoe lelijk mijn buik was. Ik zat doorlopend te plukken aan mijn kleding en voelde me heel erg onzeker.

Uitkleden in het bijzijn van vriendjes en naakt rondlopen was toen ook een heikel puntje. Kwestie van uit bed of bad stappen, buik inhouden en als een razende Roeland een handdoek omslaan. Idem dito wat betreft op het strand rondlopen. Ik dacht dat iedereen naar me keek.

Als ik daar nu over nadenk, vraag ik me af of ik een gaatje in mijn hoofd had. Ik was PVD superslank en hartstikke mooi!

Heden ten dage weeg ik tien kilo meer en is mijn lichaam óók nog eens onderhevig geworden aan de zwaartekracht. Mijn borsten kunnen de befaamde potloodtest niet meer doorstaan. Mijn buik is door mijn zwangerschap én het totale gemis aan buikspieroefeningen enigszins blubberend en mijn onderkin lijkt elk jaar wel een stukje groter te worden.

Het idiote is -en ik denk dat het gros daarover mee kan praten- dat met het klimmen der jaren, je zelfvertrouwen evenredig mee omhoog gaat.

Wat is dat toch voor een debiel fenomeen? En ook zo doodzonde, al die onzinnige onzekerheid.

Tegenwoordig zit mijn zelfvertrouwen op een prima level. En ik heb er op zijn oud Hollands schijt aan, wat men van me vindt. Ik zou nog steeds geen bloesje in mijn rok doen, want ik vind wél dat dat schijt-hebben-aan binnen de grenzen moet vallen van wat je goed staat en wat niet. Zo zou ik ook nooit met een mouwloos topje over straat gaan. Mijn buik en bovenarmen zijn niet mijn sterkste punten.

Maar mijn kleding is strakker en korter dan toen ik vijfentwintig was.

Me uitkleden is ook geen issue meer. Ik zou het zelfs nog doen als er vier bouwlampen op me gericht zouden staan. In een spiegelkamer. Met een draaiende camera en heel veel publiek. Het zal me jeuken wat men van me vindt. Echt.

Als ik nu weer vijfentwintig was, dan zou ik het wel weten. Niks verhullende jasjes en grote truien. Dan had ik waarschijnlijk de hele dag in een loeistrakke catsuit rondgelopen.

31 thoughts on “Strak.

  1. Ik kan het niet meer met je eens zijn! Als ik foto s van mezelf zie in al die verhullende kleding vroeger denk ik…wat zonde van mijzelf om mij zo te verstoppen. Ik zou met dat lijf van vroeger een mega strakke spijkerbroek met knetterhoge pumps dragen en de hele dag flaneren langs de boulevard ipv zielig te sniffen over een kilootje teveel😊

  2. Inderdaad, ik kwam een foto tegen van toen ik nog op de Mavo zat. Ik was in die tijd ook vreselijk onzeker over mezelf. Als ik daar nu met een blik van een buitenstaander naar kijk, was ik mooier dan de vriendinnen waar ik zo tegenop keek. Maar ja die konden beter gymen dan ik en hadden geen flaporen… (Die je helemaal niet zag door mijn lange haar….) Toen ik 21 was oren recht laten zetten, wat al een hele verbetering was maar toen was ik natuurlijk nog te dik (not) vond ik. Zo jammer dat ik daar toen niet meer van genoten heb dat ik gewoon een leuk meisje was om te zien. Nu denk ik dan maar: laat ik er dan nu maar van genieten hoe ik eruit zie, anders kijk ik straks met spijt om als ik 70 ben. 😆

  3. Over mijn lijf was ik een beetje onzeker want ik was als kind wat steviger dan gemiddeld. Maar als puber werd ik juist slanker en na de kinderen nog slanker. Ik heb jaren een prima lijf gehad met zandloperfiguur. Ik was daar heel blij mee en vind het nu juist moeilijker om te zien dat mijn lijf er ouder uit gaat zien. Vanwege mijn chronische vermoeidheid die al meer dan dertig jaar duurt (Pfeiffer en dat is nooit meer helemaal goed gekomen en de combinatie met nog wat dingen) heb ik niet echt ‘jong’ kunnen zijn. Het was altijd binnen beperkingen.
    Die potloodtest lukt alleen met kleine borsten en ik was altijd blij met mijn wat vollere cup boven de slanke taille.
    Ik was vroeger vooral onzeker door mijn dikke brillenglazen. Wat was ik blij met mijn contactlenzen die ik op mijn achttiende verjaardag kreeg!
    De afgelopen jaren draag ik trouwens weer een bril vanwege droge ogen en met mijn sterkte zijn zachte lenzen niet geschikt. Ik zorg wel dat ik een bril heb met klein montuur en nu verdoezelen ze de wallen en de kringen onder mijn ogen. Gelukkig heb ik nogal grote ogen, met kleine ogen en -10 blijft er niet veel over ;-)

  4. Zo jammer dat je omgeving je niet vertelde dat je prachtig was.Bekend fenomeen. Nederlanders denken doe maar gewoon dan doe je….
    Jammer kan zoveel ellende en onzekerheid schelen 1ding lieve Klief ,Denk dat we er allemaal mee te maken hadden en hebben Want al heb ik duizenden veren in mijn dochter haar ….. gestoken Ook zij werd onzeker. Zit een beetje in de mens denk ik.

  5. Gisteren nog over gehad met een groep leuk vrouwen. Allemaal hetzelfde. Wat had ik een prachtig figuur. Ik dus echt he. deed aan ballet.
    Ben nu zeker niet tevreden maar voel me zoveel slanker dan toen.
    Jammer van die onzekerheid maar wat heerlijk dat dat nu zoveel beter is.
    Dat van die bouwlampen enz, zou ik zeker nie zo gauwt doen maar in de sauna interesseert het me geen bal, dan ben ik eigenlijk nog best goed vergeleken met sommigen.

  6. Ik had al snel een (misschien te hoog, maar dat vond ik zelf niet) hoog zelfvertrouwen over mezelf. En natuurlijk waren er evengoed dingen die ik niet deed. Met een blote bovenkant lopen over straat, dat heb ik nooit gedaan. En nu denk ik.. nee het hoort ook niet. Verder schaamde ik me nergens voor. Trok alles aan wat ik zelf wilde.

    Love As Always
    Di Mario

  7. Ik heb helemaal hetzelfde gevoel en ik wou dat ik wat van mijn zelfvertrouwen aan mijn zestienjarige in huis kon doorgeven. Zo super onzeker als haar over mijn uiterlijk ben ik gelukkig nooit geweest. Als mama moet je ook niet zeggen tegen een puber dat ze er goed uitziet, want dat is een gekleurd oordeel en is toch niet waar …

  8. Een blouse, een rokje, een jasje én pumps als bedrijfskleding?! Mij niet gezien!
    Zijn je voeten nooit afgestorven op pumps? Stomme vraag, waarschijnlijk niet! Jij liep vast en zeker toen je 4 jaar was al op hakken.

    Ik ben heel gelukkig bij mijn strandtent waar ik in shirt, korte broek en op slippers mag werken.

  9. Oh jaaa zo waar! ! En inderdaad een vreemd fenomeen. De middelbare school zou weer er heel anders uitzien als er meer zelfvertrouwen zou zijn. Ik was ook erg onzeker 10 jaar geleden. Is nu gelukkig veel beter!

  10. Ik ben nooit dik geweest, eerder aan de stakerige dunne kant. En mooi……..Nee, maar ja wat is mooi. Modellen mooi (Doutzen) dat zijn er maar weinig. Samen met mijn vriendin waren we een leuk ‘duo’; Juffrouw spillebeen en juffrouw ooievaar. Mijn vriendin had behoorlijk lange benen. En ach ja, het is allemaal goed gekomen, we zijn beide aan de man. Voor manlief vasthouden heb ik steeds langere armen nodig en bij mij begint het ‘foekvel’, en het boeit met totaal niet. Ik hoop dat ik gezond blijf een een leuk oud wijf mag worden. ;-) eeuh blijven.

  11. Vergeet ook niet de mode. Ik ben ruim (kuch) 10 jaar ouder dan jij. Begin jaren 70 waren de hotpants in de mode en 10 jaar later was alles meer oversized. Maar de onzekerheden waren er, ook al liep ik in hotpants.
    Groetjes Tineke

  12. Ach ja…als tiener en twintiger was ook ik erg onzeker. Nu als dertiger valt dat onzeker zijn weg, maar 3 kinderen, waaronder twee autisten en een baby elke morgen klaar toveren en dan is er erg weinig tijd om mezelf in een strak catsuit te hijsen ;-) borstvoeding zorgt ervoor dat zo een strak pak trouwens helemaal niet comfortabel is ;-) mijn buik, borsten en billen hebben de drie bevallingen en al die jaren borstvoeding met vlag en wimpel doorstaan, met mijn maatje 36 op 34 jarige leeftijd, daar mag ik echt blij mee zijn, dat besef ik echt. En ik doorsta de potloodtest direct, ook omdat ik een bescheiden cupmaat heb :-) Nu nog smorgens de energie vinden om eens iets anders dan de standaard jeansbroek met trui aan te doen
    Nona

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s