Sorry!

Afgelopen week was het weer zover.

Bonje met de werkgever.

Wij hebben een patiënte die in een vechtscheiding ligt met haar bijna ex.

Die man woont aan de andere kant van het land en vraagt per mail verslagen van bezoeken aan ons, de waarnemer of de huisartsenpost, als hun zoon weer eens iets mankeert. En dat is vaak. (Niet zo gek denk ik als je onder hoogspanning staat. Kinderen zijn niet gek.)

Ze zijn nog niet officieel gescheiden, dus er is wat betreft de voogdij en zeggenschap over hun zoon ook niets beslist nog.

Vader heeft dus te allen tijden recht op inzage in het dossier van zijn zoon.

Moeder wil dat per se niet.

Jammer voor haar.

En dus mail ik vader -als hij daarom vraagt- een kopie van het dossier. Mijn werkgever heeft overigens ook zijn akkoord gegeven.

Moeder belde van de week hysterisch op en wilde mijn werkgever voor de rechter slepen wegens het schenden van de privacy.

Hij kwam gefrustreerd zijn spreekkamer uit en drie keer raden wie de volle laag kreeg? Ik had één en ander nooit mogen doorbrieven. Het was mijn schuld. Et cetera.

Voor ik wat kon zeggen, was hij alweer verdwenen.

Ik opende een e-mail, kopieerde de betreffende passages uit het dossier waarin Peter zijn toestemming gaf om de vader op de hoogte te houden, zette eronder dat ik niet wenste dat hij zijn frustraties op mijn botvierde en dat ik naar huis ging. “Ik zit hier PVD een verslag in elkaar te flansen om een slordige 9000 euro bij elkaar te harken voor de praktijk, heb een blaasontsteking en dan behandel je me zó? Ik ga naar huis.”

En weg was ik. Woest. Met een bloeddruk van -eh- hoog.

Collega Laura in verbazing en bezorgd achterlatend.

Ik was nog niet thuis of ik had al twee mails van hem. Met daarin een soort van excuus. In ieder geval uitleg.

De volgende dag ben ik maar weer gewoon gaan werken. Hij kwam meteen naar me toe. Ik vertelde hem nogmaals dat ik begreep dat hij gefrustreerd was, maar dat ik niet wenste dat hij één en ander op mij af reageerde. Daar was ik niet van gediend. Hij vond het allemaal wel meevallen. Ik zei dat ik dat vooral niet vond.

Hij stiekem dus ook want hij was weer poeslief tegen me. Ik ken ‘m al tien jaar en weet dat hij zich zo gedraagt als hij vindt van zichzelf dat hij fout zat. Misschien moest ik mijn urine toch maar op kweek laten zetten? Ik moest geen risico nemen hoor. Ging het wel weer een beetje met me? En wat jammer dat de bakker niet meer bij ons in de straat zat, het was eigenlijk wel een mooi moment voor een gebakje.

Ik vond het persoonlijk meer een mooi moment voor een dikke, vette sorry.

Maar die kan ik op mijn (inmiddels -gelukkig- genezen) buik schrijven. Dat kan hij niet.

AARRGGH!

Mánnen!

29 thoughts on “Sorry!

  1. Goed van je dat het je meteen duidelijk maakt waar jouw grens ligt. Je zit niet op je werk om als een hond behandeld te worden.

  2. Lijkt wel wat op een echtelijke twist zoals die hier gaat. Sorry komt er niet uit maar wel in veel andere dingen voel ik zijn excuses en liefde en er worden plotseling heel wat extra klusjes gedaan waar ik al weken over “zeur”.

  3. Goeiemorgen, in de volksmond ben je dan de pispaal op z’n moment, in het verleden moest ik een klus opknappen na de opening van een nieuwe Komar in Zwijndrecht (schilderenwerk) vanuit de Komar Laakweg in Den Haag daar ook een verbouwing gaande was ik er naar toe ging.
    Tijdens mijn werkzaamheden stonden collega’s ,timmerman, loodgieter en meer zijdelings te praten ofwel te ouwehoeren van , wat wordt het mooi.
    Dit schouwspel werd gezien en gade geslagen door de betreffende chef v d winkel , hij nam de tijd op van het groepje incl mijn persoon en belde naar het hoofdkantoor vandaar werd de hoofduitvoerder in gelicht over het niets doen aldaar.
    Terugkomend vanuit Zwijndrecht ging ik weer te werk op de Laakweg , had nog geen kwast gestreken of de uitvoerder stond naast mij met allemaal valse beschuldigen te uiten van oa en weet je wel wat de kosten zijn enze, enze,(ik kon met de uitvoerder altijd verschrikkelijk goed op schieten) ik was en werd zo kwaad dat ik de boel de boel lied en ook huiswaarts keerde , andere dag kwam hij lachend naar mij toe met de woorden , het was een test om in mijn kwaadheid de namen te vernemen van de collega’s die ik niet genoemd heb.

  4. Yep. Ik heb ook werkgever van het type botte boer. Als hem iets frustreert dan merken we het meteen, tikje kort af wordt hij dan, zeg maar.
    Als hij het erg bont maakt handelen collega en ik als volgt, midden in zijn tirade zijn kamer uitlopen. Meteen weer binnenkomen en zeggen zullen we even opnieuw beginnen. En dit werkt meestal heel goed (als ik tenminste zelf kalm kan blijven)

  5. Weet je, ik denk eigenlijk dat hij je hartstikke hard nodig heeft. Als über-betrokken huisarts kan hij ontladen bij iemand die het kan hebben én die tegenwicht biedt waardoor hij niet snel overspannen zal raken. Jouw voordeel bij deze deal mot ik nog effe bedenken – oh ja, flexibiliteit en iemand op wie je je grenzen-stellen vaardigheden kan bijslapen. En voer voor blogjes natuurlijk.

    Zonder gekheid: goed gedaan en groot gelijk.

  6. Ik heb ook een man die ik al meer dan 25 jaar probeer ‘sorry’ te laten zeggen.
    Nog nooit gelukt zonder dat hij ‘maar’ achter sorry gezegd heeft, om te krijsen.

  7. Nee niet mannen, maar een werkgever die niet goed zijn zaken op een rijtje heeft.
    Eerst toestemming geven en van slag raken als een patiënt, klant wat tegen wind geeft. Hans

  8. Iemand die geen sorry kan zeggen, dat is zo irritant! Je hebt groot gelijk dat je hem laat voelen wanneer hij over de schreef gaat, zo’n zaken hoef je niet te pikken.

  9. Toen ik nog op een poli in het zkh werkte, riep een arts een keer in een volle wachtkamer: Wat voor mongolen werken hier? (Ik was toen vrij.) Toen m’n collega dit de volgende dag tegen me vertelde nam ik me voor om dit soort onbeschoftheden nooit te accepteren. Dus toen die arts later dacht me uit te kunnen schelden , heb ik m’n tas gepakt, heb m’n leidinggevende ingelicht en ben naar huis gegaan en heb hem met z’n middagspreekuur laten zitten. Ik was toen net aan het leren om m’n grenzen aan te geven. 😂😂 Nou, da’s wel gelukt, volgens mij..
    Dus je hebt het goed gedaan, is ie nou helemaal van de pot gerukt??

  10. Soms vraag ik me af hoelang je het nog bij die baas zal uithouden.
    Met zo’n man als baas zou ik ongelukken begaan.
    Gelukkig alleen in gedachten ander zat ik vroeg of laat in de gevangenis.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s