Tokkievervolg.

Blogloze Loesje vroeg me naar aanleiding van mijn hulpvraag voor onderwerpen waar ik (weer) eens over kon schrijven: zijn de Tokkies naast je al aan het verhuisdozen vullen?

Nee.

Helaas.

Grrrrr.

Vorige week leek het erop dat ze ein-de-lijk zouden vertrekken. Op de stoep stonden ineens politiemannen, een deurwaarder en een slotenmaker. Ik werd daar op geattendeerd door een buurman, die me belde om het heugelijke nieuws te melden.

De champagne werd meteen al koud gelegd door ons.

Diverse buurmannen- en vrouwen stonden bijkans te juichen op hun balkons. Niemand zal er rouwig om zijn als Epie en Lepsie vertrekken.

Het slot werd eruit geboord nadat de politie zich kenbaar had gemaakt en er geen gehoor kwam. Verder heb ik het niet gezien of bekeken, want om nou hetzelfde gedrag te gaan vertonen als de buurvrouw zelf door onbeschaamd te gluren door de gordijnen? Dat ging me te ver.

Ze kwamen, overzagen en gingen weer weg. Met achterlating van een brief van het deurwaarderskantoor.

Een uurtje later hoorde ik helaas alweer de snerpende stem van de buurvrouw. Gevolgd door een tirade over de telefoon waar de hele buurt van mee kon genieten. Want uiteraard moet je zulke gesprekken op het balkon voeren, zodat iedereen het kan horen. Ze spreekt heel slecht Nederlands met een zwaar Bulgaars accent. (Ik dacht altijd dat ze uit Hongarije kwam, tot ik de buurman haar vieze Bulgaarse kankerhoer hoorde noemen. Aha! Bulgarije dus.) Het ging in ieder geval over kankerburen, een rechtszaak en sloten vervangen. Voor alle zelfstandige naamwoorden wordt overigens sowieso het woord kanker gezet. Het is bijna komisch te noemen. Als het niet zo triest was.

Overigens houden ze zich de laatste maanden redelijk rustig. De buurman en ik zijn gestopt met het zeggen van gedag. Waarom sociaal wenselijk gedrag vertonen als je elkaar toch niet aardig vindt? Vlam is er helemaal klaar mee en wil nog wel eens iets onaardigs tegen ze zeggen. Ik vind het zo prima, als ze me maar met rust laten.

Ze hebben nog zeer regelmatig ruzie, zelfs dwars door een portiek heen kan ik ze nog horen krijsen en gillen. Als ik aan de andere kant, naast ze had gewoond, was ik allang vertrokken. Die stem van haar kan glas doen breken.

Ze roken zich nog steeds wezenloos. Hun Sint Bernard (wie neemt nou in vredesnaam zo’n kalf als je driehoog woont en een zestig vierkante meter woonoppervlak hebt?) en kat moeten inmiddels ook wel COPD hebben. Kan niet anders.

Over die hond gesproken: de vaste schoonmaker van ons gebouw heeft kenbaar gemaakt ons portiek niet langer meer schoon te willen maken. Het is bij de beesten af volgens hem. En daar ben ik het mee eens. Van het hondenhaar dat je van één trap afhaalt, kun je met gemak een nieuwe Sint Bernard breien.

“Ik heb astma” kreet hij vorige week. ”Ik ga half dood in jullie portiek” werd er nog dramatisch aan toegevoegd. Vanachter zijn mondkapje.

Arme man.

Arme wij.

Arm buurjongetje.

26 thoughts on “Tokkievervolg.

  1. Hebben ze ook nog een kind?? Dat meen je niet Wat vreselijk om zo op tegroeien..Arm kind arme jullie Verhuizen zit er voor jullie niet in? Sterkte.

    1. Yep. Die tussen al die ruzies zit. En doorlopend in de sigarettenrook. Lief mannetje is het. Erg beleefd altijd tegen mij. Houd deuren open, wenst me goedenavond. Sneu :(((

      1. Wat erg voor dat kind. Jullie kunnen nog hopen dat ze zo snel mogelijk moeten vertrekken, hun zoon is voorlopig nog niet van ze af.

    1. De afgelopen weken stond ons huis in de steigers en kwam de kat van de buren elke keer op ons balkon, hij was lekker aan de wandel. Ik heb ‘m nog ingefluisterd weg te lopen, maar helaas, heeft ie niet gedaan 😦

  2. Zit je log te lezen tijdens de opname en moet hard lachen om je opmerking “Aha! Bulgarije dus”.
    Staat de microfoon nog open.
    Wel buren die de boel in spanning houden. Hans

  3. En ik ben al zwaar geïrriteerd als de buren op een zomerse dag weer eens de hele buurt laten meegenieten van hun veel te hard staande radio. Maar het kan dus nog veel erger…

  4. Oh my wat een horror! Al moest ik ook wel erg lachen om hoe je dit brengt hoor, ik bedoel: een nieuwe Sint Bernard breien van die haren hahaha 😛 Arme hond en kat. En de buren.. pff hoop dat ze snel vertrekken.

  5. Pfff. Lekker. Ik zou me er kapot aan ergeren. Maar dat doe jij geloof ik ook, haha.

    Het is wel een typisch iets ja, om zo’n giga hond te nemen in een flat. Compensatie?!

  6. Je zal ze maar hebben zo een buren … Dan ben ik maar blij met mijn buurman die me enkel maar begluurt vanop de trap van zijn duiventil (de haag is ondertussen hoog genoeg dat hij dat vanaf de grond niet meer kan)
    Binnenshuis hebben wij van niemand last.

  7. fijn zulke buren. Wij hebben gelukkig vrijwel alleen maar leuke buren, alleen onze buren die uit het westen naar het oosten zijn verhuisd voor de rust zijn wat minder. Die kunnen nogal pietluttig zijn over dingen en tja als je in een rijtjes woning woont en kleine tuintjes hebt dan hoor je elkaar wel eens. leven en laten leven denk ik dan, zei soms niet helaas…

  8. Wat mij raakt is dat , wat je helaas dagelijks hoort, overal het woord kanker voor gezet wordt.. Sinds ik zelf de diagnose borstkanker heb gekregen komt dat nog dubbel zo hard aan. Iedereen die op die manier meent te moeten schelden is zo ongelooflijk sneu.
    groeten
    Roelien

  9. Politie en deurwaarder aan de deur geeft toch wel hoop, dat zal vast een reden en vervolg hebben. Het gaat wel erg langzaam, helaas.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s