Stress.

De afgelopen dagen hadden we best wel wat stress.

Ineens was Misty ziek.

Ik kwam woensdag uit mijn werk en het hele huis lag vol gal en maagsap. Echt overal waar ik keek. Bizar. Mijn Beau Monde kon ongelezen de prullenbak in. Het droop van de dekenkist af. Het lag op de bank. Op de eettafel. Ik ging erin staan met mijn sokken.

Hoera.

Misty was iets down, maar het ging nog wel. Ze is een enorme stresskip dus kattenkots is ons niet vreemd. Zetten we een stoel anders? Kotsen. Stofzuigen? Kotsen. Te snel eten? Drie keer raden.

Toen ik donderdag uit mijn werk kwam, troffen we een zielig hoopje kat. Apathisch. Nergens op reagerend. Het kotsen was overigens al een halve dag gestopt.

20160519_122614

We belden de dierenarts en konden meteen komen.

Wat zou het zijn? Wat wilden we laten onderzoeken? We stemden in met een klein bloedonderzoek dat ze ter plekke konden afnemen en inzetten. Tien minuten laten hadden we de uitslag; nierfunctie, schildklier en suiker oké. Haar buik voelde goed. Ze had geen koorts. Ze kreeg een spuit tegen het braken en de misselijkheid en we mochten haar mee naar huis nemen. Maar ze mocht niet meer kotsen. En ze móést zelf gaan eten en drinken.

Dat deed ze dus niet.

En dus gingen we weer retour. Ze legden een infuus aan met vocht. En elke twee uur spoten ze met een spuitje vloeibaar voedsel naar binnen.

’s Avonds mochten we haar weer op komen halen.

Nog steeds geen koorts, geen afwijkende buik. Wat zou het kunnen zijn? Haar alvleesklier misschien? Daarvoor moesten ze weer bloed afnemen, maar dat konden ze niet ter plekke onderzoeken en moest opgestuurd worden naar een lab. Duur? Twee werkdagen. In het weekend heeft dat dus weinig zin.

We kregen haar mee naar huis, maar moesten elke twee uur een spuit met eten naar binnen frommelen. Je eigen kat als een soort gans vol spuiten met voer is niet leuk. Understatement.

Zaterdagmorgen leek ze een tikkie helderder. Ze sprong van de bank en liep met een dronken gang naar de kattenbak. Waar ze op ging. Ze reageerde op vogels die voorbij kwamen vliegen. Ze keek omhoog naar de eettafel waar Jill en ik aan zaten. Ik tilde haar op en nam haar in mijn armen. Ze spinde. Ik huilde voor de verandering nog maar eens een keertje haar vacht vol.

Zaterdagmiddag zaten/lagen/hingen we met zijn drietjes op de bank. Vlam, Misty en ik. Ineens stond mevrouw op en ging op Vlam’s zij liggen. Toen was het Vlam’s beurt, om te huilen.

6969de11-267d-4a5a-aa50-d0c62ecae41e

’s Avond gingen we eten bij mijn nicht en toen we thuis kwamen, zat mevrouw ons op te wachten in de gang. Zoals vanouds.

Inmiddels eet ze weer zelf, ze wast zich, drentelt door het huis, gaat op de bak, ze praat weer tegen ons.

Ze is nog iets zwak, is behoorlijk afgevallen en ziet er haartechnisch niet uit! Kale plekken van het bloed afnemen en infuus. We hebben wat vervilte stukken uit haar vacht moeten knippen.

Maar hé: boeien. Ze is er weer en we zijn happy as Larry. We waren alle drie compleet van slag. Het idee dat Pluis nu al uit onze levens zou verdwijnen, was té verdrietig. We willen nog minstens acht jaar van haar genieten.

29 thoughts on “Stress.

  1. Gelukkig dat het weer beter gaat!! Hier vorige week nog een spoedbezoek dierenarts door een verstopte blaas bij Chuck. Stress alom, maar goed gekomen. Je zou als baasje toch spontaan grijze haren krijgen van onze hartige monsters ;) Geef d’r maar een dikke knuffel van me!

  2. Ben blij voor jullie en natuurlijk voor Misty ,ik kan me de stress voortellen want ik sla op hol als ik denk dat er iets is met onze Mikki .Zo lief die foto van die twee op de bank .geef haar van mij ook maar een knuff
    Gr Elisabeth

  3. Oh bah, wat een naar verhaal! Zó herkenbaar, hier ook twee Maine Coon-katers met één waarvan we ons regelmatig zorgen maken. Fijn dat het weer goed gaat met Pluis.

    1. Ellende om dat steeds mee te moeten maken. Ze heet Misty hoor. Pluis is een koosnaampje. Is mijn schoonvader ooit mee begonnen. Uit te spreken op zijn Haags ;)

  4. Woooooohoooo joepie!! Raar verhaal natuurlijk maar soms heb je dit wel eens met katten, dan zijn ze ineens ziek, zoals wij mensen soms ook griep of wat dan ook krijgen. Alleen wij kunnen het zeggen en katten niet en dan voel je je als baasjes behoorlijk machteloos. Heb het zelf ook wel eens gehad vroeger met mijn katten, dágen op zolder verstopt, geen teken van leven, niet komen eten en drinken, van de aardbodem verdwenen leek het. Om vervolgens een paar dagen later doodleuk en kiplekker weer beneden te komen…

  5. Net als met kinderen moet er aan je dieren ook niks mankeren. Hier zijn de nodige druppels ook al gevallen vanwege de oudste kat wiens nieren niet meer goed werken en dus op een nierdieet zit. Zn zusje heb ik 4 jr geleden in moeten laten slapen vanwege acuut nierfalen. Ze zijn hier alle 4 al aardig op leeftijd maar hoop dat ze heul lang mee gaan. Beterschap voor jullie pluizebolleke
    Fijne avond
    Lieve groet Brigitte en een aai voor Pluis

  6. Ik heb eens twee weken lang vier maal daags mijn konijn gedwangvoerd. Na twee weken heb ik het opgegeven omdat zij het toen opgaf. Gelukkig begint Misty weer praatjes te krijgen!
    Dikke knuffel

  7. Ja, als je huisvriendin Misty wat mankeert ben je er allemaal ziek van.
    Gelukkig is ze weer op de goede weg, de schat. Hans

  8. mijn buurpoes heet echt pluis en is al ± 17 jaar. Misschien zelfs ouder. Heeft een ingewikkelde geschiedenis waardoor we het niet weten. Ze komt graag bij me buurten om te knuffelen. Ik stel me soms wel eens voor dat ze er niet meer is en dan moet ik bijna huilen, laat staan als het echt zover is……

  9. O ik wil het niet meemaken die ellende. Was paar weken terug al helemaal over de zeik dat ik mn mormel niet kon vinden. Wens jullie een spinnende week toe.

  10. Wat naar, een zieke Misty en de baasjes ziek van de schrik :-( gelukkig is het tij gekeerd, nu dan weer genieten. Onze dame miauwde, maar er kwam geen geluid meer uit, wat een lachwekkend gezicht (naast dat we erg schrokken), dierenarts bezocht, spuitjes gezet, poedertjes en pilletjes mee naar huis, nogmaals een bezoek aan de dierenarts en nu is ze weer kwiek, op een ding na: wij hebben nu een ‘kikkerpoes’….juist, zij miauwt en maakt daarbij het geluid van een kikker :-)

  11. Kan me je verdriet helemaal voorstellen. Huisdieren zijn zo echt een onderdeel van het gezin. Zo fijn dat het weer beter gaat. :)

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s