Eigen puberteit.

Zo met het stukje dat ik deze week schreef over Jills puberteit, kon het gewoon niet anders dan dat ik over mijn eigen puberperiode nadacht.

Die was heftig.

Zonder verwijtend te doen (want iets met ouwe koeien) naar mijn moeder en Hans aka mijn vader, ook wel LapHans genoemd én mijn zuipende/meppende stiefvader, wijt ik één en ander wél aan gebrek aan structuur, opvang, warmte, sugar and spice and all things nice.

Er was niemand.

Iedereen had het te druk met zichzelf.

En dus konden mijn zus, mijn broer en ik doen waar we zin in hadden.

Veel spijbelen bijvoorbeeld. In de hal van de Rijksscholengemeenschap waar ik geacht was les te volgen, hing een groot schoolbord. Bovenin rechts stonden de namen van de mensen die zich bij de rector moesten melden wegens overtredingen. Ze hadden mijn naam er beter gewoon op kunnen schilderen, want ik was altijd de Sjaak. Gelukkig was daar ook een hele lieve conciërge, die begrip had voor de situatie thuis en die een zwak had voor mij. Moest ik weer eens nablijven tot vijf uur, dan fluisterde hij me in dat ik om een uurtje of drie “stiekem” weg mocht gaan. Hij zat dan nét met zijn rug naar de deur namelijk en had zogenaamd niets gezien.

Ik begon in havo/atheneum één, toen twee, toen terug naar havo drie en in de vierde ben ik twee keer blijven zitten. Ik kon vertrekken. Ik heb een jaar een mbo opleiding gedaan en ben toen fulltime gaan werken in de horeca. Op volwassen leeftijd heb ik er nog een mbo en hbo uit weten te persen, tussen luiers en scheiding door.

Mijn werkgever heeft wel eens gezegd dat ik capaciteiten genoeg heb, ik zou met gemak een afdeling in een ziekenhuis hebben kunnen runnen.

Helaas. Met een beetje sturing en stimulatie was het misschien ook wel zo gegaan. Achteraf kijk je een koe in zijn kont.

Roken deed ik ook. En ik blowde me suf. Tot de rest van het groepje overging op pillen, LSD, cocaïne en wat dies meer zij. Dat was voor mij een stapje te ver en ik distantieerde me van “mijn vrienden”. Gelukkig maar dat ik toen al die ruggengraat had, want veel van die mensen zijn slecht terecht gekomen. Twee zijn er zelfs overleden aan HIV. Omdat ze op een gegeven moment gingen tippelen voor geld.

Ik heb heel veel gedronken.

Ik heb veel dingen gedaan die niet de schoonheidsprijs verdienen.

Ik heb mensen behandeld op een manier die ondenkbaar voor me is, zoals ik nu ben.

Ik heb dingen gezegd waar ik me nu, ruim twintig jaar later, nóg voor kan schamen.

Heel lang heb ik gedacht dat het mijn eigen schuld was dat dingen niet zo zijn gegaan en geworden zoals het had gemoeten. Je bent toch zelf verantwoordelijk voor de keuzes die je maakt? Het was mijn psychiater die me ooit heeft gezegd dat ik niet zo hard moest zijn voor mezelf. Kinderen (en pubers) zijn niet in staat geheel zelfstandig keuzes te maken, die overzien geen groter geheel.

Schrale troost.

50 thoughts on “Eigen puberteit.

  1. Knap dat je dit durft te delen. Ik geloof ook dat we als onbeschreven blad ter wereld komen en daar als ouders vooral zelf veel aan kunnen verkloten…
    De keuzes die je wel kon maken waren uit het wereldje stappen, je eigen weg kiezen en iets moois van je leven maken.
    Dat dat is gelukt, diep respect!

    Liefs

  2. Nu vind ik je nog een mooier mens Wat een ellende wat een eenzaamheid.
    Heftig allemaal.
    Hoe kan je dit als ouder?
    Hier noemen we dat kind met badwater weggooien . Jij mag wel heel trots op jezelf zijn .Dikke knuf ….😢

  3. Dat is een heftige puberteit! Respect hoe je daar uit bent gekomen!
    Ik had juist ouders die teveel op me letten en voortdurend (was goedbedoeld, maar ik functioneer beter op complimenten) kritiek gaven, mijn oudste broer kon enorm treiteren. Mijn ouders waren toen nog heel traditioneel en ik was een ontdekker. Ik had het gevoel niet in het gezin te passen waarin ik opgroeide. Gelukkig heb ik ook veel goede herinneringen, maar ik wilde destijds maar een ding VRIJHEID. Ruimer kunnen nadenken, niet meer al die traditionele katholieke tradities, andere culturen, emigreren. Helaas werkte mijn gezondheid toen ook al niet mee en na een heftige Pfeiffer werd ik nog onzekerder en vermoeider. Ik heb op acht scholen gezeten vanaf kleuterschool tot slagen op de Havo. Dit kwam door verhuizingen en verkeerde schoolkeuzes, ik was te braaf om van school gestuurd te worden 🙂 Maar ik hechtte me nergens.
    Ik kende mijn man al vanaf mijn 16e en ben eigenlijk een huwelijk ingevlucht dat goddank goed heeft uitgepakt. Ik heb later nog opleidingen gedaan voor medisch secretaresse, Turks, voedingsleer, bachbloesemtherapeut. Ik ben niet meer aan het werk gekomen buitenshuis. Ik besef heel goed dat wanneer mijn gezondheid goed was geweest dat ik een heel ander leven had gehad. Van binnen zit een soort Floortje Dessing. Maar met mijn drie supermannen ben ik superblij en zo is het ook goed. Al blijf ik qua gezondheid gewoon doorgaan met zoeken en verbeteren. Ik schreef over mijn nieuwe manuer van eten ‘The starch solution’. Niet alleen flink afgevallen, maar mijn astma is rustig en dat zonder medicatie. Daar ben ik echt heel blij mee 🙂

  4. Dat van die scholen…. ja, herkenbaar, dat was om de k.nt tegen de krib te gooien want mijn moeder vooral was heel gristelijk en zij had veel moeite met mijn vrijheidsdrang maar twee keer per zondag een beetje ‘schijn’heilig zitten wezen, daar paste ik voor.

  5. Heftig verhaal.
    Ik kom uit een liefdevol 50-er jaren gezin met alle oma’s en opa’s om me heen. Ik nam en kreeg alle vrijheid om te ontdekken en een heftige puber ben ik niet echt geweest.
    School interesseerde me niet, was ook niet zo goed en ging met 16 al op kantoor werken.

    Omdat we alle weekenden en vakanties met veel andere op het water waren gingen we als kinderen ook groep spelen, zeilen en later naar de kroeg in de haven.
    Een maal fout vriendje gehad en een nacht van huis weggelopen omdat mijn ouders kritiek hadden, maar dat voelde niet goed, dus weg vriendje.

    Roken en drinken deden we ook veel, maar binge drinken was nog niet uitgevonden, dat viel dus wel mee. Van drugs heb ik me verre gehouden, ik denk dat ik me bewust was dat ik verslavingsgevoelig ben.

  6. Mijn petje af , dat je zo eerlijk durft te schrijven. Zoals iemand al schreef , het heeft je wel gemaakt tot wie je nu bent . Daardoor heb jij nu zo’n goede band met Jill.

  7. Oef Klief, dit is heftig. Ik denk laatste tijd ook veel na over mijn eigen jeugd. Ik had een fijne maar was nooit zo aardig voor mezelf. Ik herken nu al veel in mijn dochter vanmezelf en zou graag willen dat zij dat anders doet. Gelukkig laat je goed zien wat een liefdevolle plek met een kind doet. Kijk naar Jill. Wat jij hebt mee gemaakt is een nachtmerrie voor een ouder toch? Dat gun je niemand. Ik vind het zo pijnlijk triest de verhalen van man te horen over een groot deel van de pubers in zijn klas, dan bedenk ik me maar dat ik ook niet altijd een perfecte moeder ben maar ze nog wel heel veel liefde te bieden heb en hoop ze een hoop aan shit te kunnen besparen.

  8. Moeilijk. Een puber heeft juist steun liefde en structuur nodig. Daarnaast is het ook maar hoe je lichaam het doet, met al die hormonen. Misschien je zus en je broer wel minder/meer last van puberhormonen. En vrije keuze en vrije wil, dat is in het algemeen een boeiende discussie. Denk dat dat maar tot op zekere hoogte bestaat.

    1. Nee, die hebben net zulke gekke dingen gedaan. Ik denk idd dat je je opvoeding moet aanpassen aan het individu. Neemt niet weg dat ik van mening ben dat er sowieso een basis moet zijn, dat kinderen het gevoel moeten hebben dat ze altijd bij iemand terecht kunnen.

  9. Inderdaad petje af dat je dit hebt kunnen schrijven. Ik had een heel verhaal over mijn jeugd en opvoeding geschreven maar wil dat toch niet op het www hebben staan.close vrienden weten vaag dat het geen fijne jeugd was. Heel soms vertel ik er wat over. Wat is het toch een geweldig gevoel dat uit zo’n rotte jeugd toch zo’n waardevol mens is gekomen, bij jou, bij mij, bij velen hier, ook al durven we dat vaak niet hardop te zeggen.

  10. Ja…. knap dat je het zo kunt/durft neer te zetten…Natuurlijk heb je sturing nodig… anders werd je wel zonder ouders geboren… en super dat je er zo goed doorgekomen bent… maar het was niet altijd nodig geweest. Was fijn geweest dat dingen vanaf het begin goed lopen.. je een goede start maakt en eerder een stabiel leven kunt leiden… tenminste… zo voel ik het bij mezelf. Ben het soms zo zat om alles als “geweldige “levenservaring te zien… had ook wel gewoon huisje, beestje, boompje willen hebben.. zonder alle struggles

  11. Mooi dat je dit met ons wilt en kunt delen, je bent er uiteindelijk heel sterk uit gekomen maar dat is vooral je eigen verdienste. Ook knap dat je niet in dezelfde valkuil bent getrapt als je ouders en Jill wel een fijne steunende opvoeding kunt geven. Hoeveel mensen gaan niet hetzelfde pad op en doen, ondanks alles, hun kinderen dezelfde ellende als hun eigen jeugd aan? Natuurlijk had je anders kunnen zijn als je jeugd beter was geweest, maar dat wil niet zeggen dat je dan ook beter geeindigd was toch? Volgens mij kun jij ook heel goed je zegeningen tellen en kijken naar wat er nu wel is, ivp wat had kunnen zijn. 🙂

    1. Dat klopt, het is niet gezegd dat ik beter was geëindigd en ik ben ook geen terugkijker (meer.) Neemt niet weg dat ik wbt mijn werk wel eens baal. Ik heb een leuk beroep, maar zit wél tegen mijn zelfgecreëerde plafond aan. En op momenten zoals van de week met het slagen van Jill, aan de ene kant blij ben voor de situatie nu. Maar aan de andere kant geeft het ook een melancholisch gevoel.

  12. Dag Kliefje,

    Respect, dat je zo open durft te zijn!

    Kan me voorstellen dat je het niet makkelijk hebt gehad, thuis. Des te knapper is het hoe je je leven op orde hebt weten te krijgen.

    Mensen maken fouten, je ouders, jij, mijn ouders en ik. Heb er vele gemaakt, net als jij. Wanneer je op mij fb kijkt naar de foto van mijn zoon en een paar dagen eerder een document leest die ik gepost heb, zie je bij mij ook de nodige trauma”s. Sommige kun je wat aan doen, andere niet. Soms ben je de dupe van de omstandigheden waar je in zit.

    Het leven is een harde leermeester.

    Annette P

  13. Je moet maar denken dat je het leven in al zijn facetten hebt gezien, Kliefje, dus geen spijt of schuldgevoel zal daar iets aan veranderen. In mijn ogen heb je gewonnen. Winnaars doen dingen waar verliezers niet aan toe komen.

  14. Hi Kliefje,

    Heel lang heb ik gedacht dat een/mijn lastige jeugd een nadeel was totdat ik ergens las…. de shit uit je verleden is de mest voor je toekomst. Het gaat erom hoe je ermee dealt. Veel respect voor je dame!

    Groetjes,

    Dorothé

  15. Het heeft je gemaakt tot wat je nu bent: een sterk mens dat weet wat ze wel en niet wil. En je bent een supermoeder voor Jill. Dat is knap, want meestal geef je de opvoeding door die je zelf gekregen hebt. Even terugkijkend naar je vorige blog kan ik met een gerust hart zeggen dat je een wijf met ballen bent (-:

  16. Het deel van je schooltijd, dat bord op de gang en de conciërge herken ik en roept bij mij mooie herinneringen op, ondanks een verkloot jaar in havo 4. Ach soms loopt het zoals het loopt. Uiteindelijk prima terecht gekomen toch? En gemiste kansen houd je altijd.

  17. Zo heftige tijd heb jij gehad! Je ziet wel duidelijk in het verhaal dat jij meer in je had dan er toen uitkwam. Die capaciteiten heb je toch maar mooi allemaal zelf weten te ontwikkelen!

  18. Dat is geen leuke jeugd, die je hebt gehad. Elk kind zou een warm nest moeten hebben. Dan heb ik niet zoveel te klagen. Het enige wat ik geweigerd heb, is op catechisatie gaan.
    Solliciteer naar zo’n baan als afdelingshoofd als je de capaciteiten toch hebt!

  19. Lijkt op mijn jeugd en schoolcarrière. Waar ik altijd troost aan ontleen is dat het me wel lukt om mijn eigen kinderen een goede jeugd en dus perspectieven te bieden. Voordat ik kinderen had was ik stiekem bang dat ik een waardeloze moeder zou zijn omdat ik nooit het goede voorbeeld heb gehad. Dat is gelukkig niet het geval. En jij doet het ook fantastisch met Jill. Al zo en zo ben je er heel goed bovenop gekomen 🙂 Mag je trots op zijn!
    (PS, tekening komt eraan. Deze week ben ik, voor de tweede keer op een rij, geveld door een virusje. Of het vorige was niet geheel weg, kan ook. In ieder geval ben ik minder productief geweest dan anders. Maar komt goed! 🙂

  20. Wat ben jij opgegroeid en uitgegroeid tot een bijzonder mens. Dat je zo kunt verwoorden hoe jouw ontwikkeling van een beschadigd kind naar een volwassene met geheelde littekens is verlopen. En gevoel voor humor en talent voor schrijven. En dat je geen arts bent? Wie weet wat voor een deur je nog open weet te gooien!

  21. Bij mij kwamen ze er na ander half schooljaar erachter dat ik zelf briefje school bij absentie. Ik vond dat namelijk makkelijker dan bellen en dan mijn moeders stem nadoen 😉

    Love As Always
    Di mario

  22. Ik vind de zin vóór schrale troost toch wel erg belangrijk. Zien onze pubers het echt niet? Ik denk dat wij met onze zoon het ‘ergste’ hebben gehad toen hij koos voor een mbo opleiding en afzag van Havo. Hij zit goed in zijn vel, werkt hard. Hij komt er wel. En als hij straks tevreden is, zijn wij dat ook.

    1. Tuurlijk wel, sommige zaken wel. Maar dat bedoelde ze niet met die ene zin natuurlijk. Het gaat om het grote geheel. En dat kinderen sturing nodig hebben, en een basis.

  23. Je bent een topper. Enne…afdelingshoofd in de medische sector is echt niet leuker dan jouw baan. Verder weg van waar het echt om gaat (de patienten en de zorg) en ook te ver van de Top (raden van bestuur) die van alles verzinnen waar de afdelingshoofden uitvoering aan moeten geven (en dus vertalen naar medewerkers om ze gemotiveerd te krijgen voor onzinnige maatregelen). Dat geeft veel stress . Je mag eigenlijk helemaal niet meedenken en mee beslissen…..(ik spreek uit ervaring). Gelukkig geniet jij van het hier en nu.

  24. Schrale troost… die woorden blijven een beetje bij mij haken. Daar zou je nog lang over door kunnen bomen. Het was een heftige tijd en strijd voor je, waar je ontzettend op zoek was naar wie je nu eigenlijk was en dus ook naar je grenzen. De psychiater heeft daar een pleister op willen plakken, maar er blijft wel pijn onder zitten. Maar ik schat wel in dat je mede door deze heftige ervaringen ook ‘de zuster’ bent die oog heeft voor de storm waarin de mensen met wie je werkt kunnen verkeren. Daar zit vaak ook een verhaal achter. Het is misschien een kromme stok, die kun je niet recht buigen, maar je hebt er een rechte stok naast kunnen leggen.

    1. Mooi verwoord Henk, van die stokken. En het is ook wel zo wat je schrijft, ik voel feilloos aan bij mensen waar de pijnlijke plek zit. Ieder nadeel heb ze voordeel idd.
      Neemt nier weg dat er momenten zijn (zoals met het slagen van Jill) dat ik het jammer vind dat ik zelf niet zo gezellig en stimulerend ben opgegroeid. Snappie?

  25. Ja, deuken en blutsen in je leven blijven altijd littekens die op allerlei momenten pijn kunnen doen. Zelfs de beste behandeling poetst dat niet weg. En het opgroeien van (je) kinderen kan dan opeens weer allerlei van die herinneringen (en gemiste mogelijkheden) naar boven halen. Mijn moeder noemde een keer in mijn puberteit (al meer dan een halve eeuw geleden…) hoe confronterend het was dat ik kon gaan en staan waar ik wilde en zij op die leeftijd altijd bang was voor razzia’s waarbij familieleden konden worden opgepakt. Dat kwam boven omdat haar kinderen (niet allemaal tegelijk, het waren er zes) in de puberteit terecht kwamen.
    En toen tegen de 60 was weer herinneringen: “Op jouw leeftijd werd vader ziek, hij kon niks meer…”

    Begrijpelijk dat juist op die leeftijd van haar kinderen deze herinneringen boven kwamen: je ziet in je kind ook een stukje eigen levensverhaal terug. En soms is het daarmee meteen ook weer een stukje verwerking… (‘schrale troost’)

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s