In het zicht van de haven.

Ik heb op dit moment regelmatig de balen van mijn leven dat verdacht veel lijkt op Groundhog Day.

Het begint elke maandag weer hetzelfde. De wekker gaat op een Godsonmogelijk vroeg tijdstip af en ik loop de trap af met een duffe harses en een frisse dosis tegenzin.

Fijn weer een week van heel veel van hetzelfde! Joepie.

Ik betrap mezelf regelmatig erop dat ik aan mijn maandagmorgenontbijt zit en alvorens de eerste werkdag begonnen is, alweer zit af te tellen tot aan het weekend.

Net als op alle werkdagen van de afgelopen ruime tien jaar fiets ik dagelijks hetzelfde suffe stuk naar mijn werk. Bijna iedere morgen sta ik voor de brug te wachten en komt de Reinod III uit Hardinxveld Giessendam voorbij gevaren. En ik kom elke keer weer dezelfde mensen tegen. De donkere mevrouw met de grote voorgevel die lijkt op Edsilia Rombley. Het chagrijnige meisje met het paardengebit. De man met snor bij wie ik sterk het vermoeden heb dat hij ambtenaar is en in zijn vrije tijd heel veel porno kijkt. De ene keer tref ik hem ter hoogte van de haven, de andere keer bij de benzinepomp. Maar hij is er, elke morgen. Net als ik natuurlijk.

Mijn werk lijkt op dit moment ook weer veel van hetzelfde. De gesprekken gaan over he-le-maal niets. Klaagzangen over de verpleging die er nooit is als je ze nodig hebt. En uiteraard nergens tijd voor heeft. Pijntjes. Gezeik over de buurt waarin mensen wonen. Het weer. Uiteraard. Het rare is dat je op zulke momenten in een soort tijdlus terecht lijkt gekomen waar de gevoelstijd heel veel langzamer gaat. Kent u dat verschijnsel?

In mijn lunchpauze doe ik altijd even boodschappen bij Lidl. Dralend. Géén enkel idee hebbend wat nú weer eens op tafel te zetten. Ik vind het een klus hoor, vijf dagen in de week afwisselend koken.

Na mijn werk fiets ik weer datzelfde stuk terug naar huis. Ik kook, ruim wat op, draai nog een wasje. Dan eten we, ruimen en wassen we af en drinken we koffie. Vlam vertrekt naar de bank, Jill naar boven, Misty naar haar mandje. En ik? Ik staar de laatste tijd eindeloos naar mijn beeldscherm, totaal inspiratieloos. Het is maar goed dat we einde van deze week bij HVD overgaan op de zomermodus. Want ik ben echt even uit verzonnen.

Om een uur of tien gaan we naar bed. Vlam zet de wekker om half en ik om kwart over zes. We gaan liggen, kletsen nog wat, draaien ons tot lepeltje-lepeltje, friemelen nog wat aan elkaars haar en handen, draaien ons om op de andere zij en vallen in slaap.

Ik heb geen hekel aan mijn werk, noch aan mijn leven, -au contraire- maar soms ben ik het wel eens een pietsje zat.

Ik snak momenteel naar een klein sabbaticaltje. Lekker een jaar doen waar ik zin in heb.

Ik geloof dat ik zwaar aan het stranden ben in het zicht van de vakantie haven.

42 thoughts on “In het zicht van de haven.

  1. Dat herken ik uit mijn werkende leven,soms hoorde ik wel eens het liedje uit mijn jeugd in mijn hoofd ” is dit alles ” . Ik denk dat we allemaal op een bepaald punt in ons leven dit gevoel hebben.

  2. Heel herkenbaar, alleen hier ook omgekeerd, maandag een volle week voor je en voor je er erg in hebt is het vrijdag en dan weer maandag😭 Nog 14 werkdagen en dan vakantie.

  3. Herkenbaar,dat zijn de dagen dat ik zoiets heb van “we verkopen de meuk,kopen een camper ervan en gaan rondreizen enkomen noooooit meer terug” maar ja 3 bloedjes van kinderen en hoe moet t met de katten… 😕

  4. Ha, inspiratie! Schrijf een blog over wát je zou gaan doen als je dat sabbatical had…

    Nog even en dan is het vakantie (mini-sabbatical).

    Eten? Zucht… ik weet het ook nooit. Zou willen dat ik een kok had die elek dag iets lekkers en gezond en natuurlijk helemaal zelf gemaakts voor me neerzet.

  5. Ik vind twee keer in de week al wat verzinnen een drama. En dan ook nog omdat ik op die dagen geen zeeën van tijd heb omdat ik echt moet spelen met de kinderen. Bijna vakantie, nog anderhalve week en dan ben ik weg.

    Love As alwyas
    Di Mario

  6. Ik ben sinds vandaag weer uit mijn donkere hormonenhol gekropen en zie weer een beetje licht aan het eind van de tunnel. Afgelopen dagen een énorme baal van alles, alles, alles. Eten, mensen, bloggen, boodschappen, koken, werken. Bleeegh… Dus ik voel je…

  7. Tripje naar Colombia boeken? 😛 Nee maar inderdaad: herkenbaar. Gelukkig komen er in juli en augustus leuke reisjes aan. Als mijn lichaam nu ook eens mee zou werken… loop alleen mijn bij de dokter tegenwoordig.

  8. Herkenbaar maar als ik het heb dan ga ik mijn zegeningen tellen. Heel ouderwets maar het helpt. Zoals er is een winkel, er is keuze en ik heb geld om eten te kopen en zo…. Als ik het tot me laat doordringen dan verandert er toch wat.

    Groetjes en toitoi,

    Dorothé

  9. Hier nog vier weken voordat de vakantie in zicht is en ik zweet nu al peentjes hoe ik mijn werk zo gepland krijgt dat ik niet bij terugkomst overspannen wordt van het werk wat is blijven liggen. Maar m’n hersens laten me grandioos in de steek, ze willen nu vakantie en niet over vier weken.
    Dus bijt ik m’n tanden op elkaar en ga maar aan de slag.
    Hou vol Kliefje, die vakantie die komt echt!!!

  10. Herkenbaar tot en met. Ik had vanochtend ook weer zo’n momentje bij het afgaan van de wekker…. Maar goed ik tel gewoon de werkdagen af tot het moment daar is…

  11. De pre vakantie blues… Ik heb er geen last van. En naar een andere huisartsenpraktijk wil je natuurlijk ook niet. Andere route, andere mensen, andere gesprekken. Dat geeft al een vakantiegevoel. Maar dan ga Je Peter nog missen.
    Sterkte Kliefje, het komt wel weer goed.

    1. Overal kom je uiteindelijk in die sleur. De eerste maanden zijn afwisselend en spannend en leuk, daarna doe je datzelfde kunstje alleen is de locatie anders.

      1. Dat bedoelde ik ook met “wil je natuurlijk ook niet “. Ik heb zelf nooit last gehad van sleur. Ik ga al vanaf mijn zeventiende naar kantoor, met een uitstapje naar HCR, intern. Mijn kantoorleven: bruisend, hard werken, veel humor.

  12. Had mijn blog kunnen zijn! Ik werk al vanaf mijn 19e en ben nu 55 en geen kinderen, dus er ook nooit ‘uit’ geweest en ben het pietsie meer dan zat. Ik heb mezelf nu voorgenomen te stoppen met werken op 65, terwijl ik tot 67 + 9 mnd moet, maar ik heb het gewoon echt gehad. Dus voor mij in feite iets meer dan een sabattical. Lijkt mij overigens ook wel heerlijk: een jaar lang even alleen doen waar je zelf zin in hebt….
    Sterkte met de blues….

  13. Iets over je laatste zin. Grappig dat het werkwoord ‘stranden’ als iets negatiefs klinkt en het zelfstandige naamwoord ‘stranden’ iets heel positiefs. Denk maar aan het tweede zou ik zeggen. Een prettige maandag nog.

  14. Je klinkt zwaar overbelast. Een combinatie van sleur en te weinig energie.
    En houd op over je zegeningen tellen. Als ik ergens dwars van word, is het dáár van.
    Straks gaat de zon weer schijnen (zou ik denken?) en dat is het laatste duwtje wat je nodig hebt om je vakantie te halen. Je redt het!
    Dikke knuffel

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s