Oprechte excuses.

Van de week, op HVD, blogde ik een stukje over bevolkingsonderzoeken en dat wij vrouwen in vergelijking tot mannen, wel heel veel het haas zijn.

Uiteraard was daar iemand die reageerde met: “Gezeik. Wees blij dat die onderzoeken er zijn”. Ik vroeg haar of ze wel eens van cynisme had gehoord en zij schreef dat ze baarmoederhalskanker heeft (gehad?) en dat ze al honderd van die uitstrijkjes heeft moeten ondergaan.

Uiteraard heel vervelend voor haar. Understatement.

Uiteraard twee ben ik ook blij dat die onderzoeken er zijn.

Rond Vaderdag was er iemand tussen mijn vrienden die op Facebook openlijk haar excuses aanbood voor het feit dat ze zo’n fijne band heeft met haar vader. Ze vond het lullig voor alle mensen die vaderloos door het leven gingen. Wilde hen niet de ogen uitsteken met haar blije bericht.

Ik vond het schrijnend.

Zijn we met zijn allen nou zó ver gezakt en houden we zó belachelijk veel rekening met andermans gevoelens dat we zelf niet eens meer blij mogen zijn met iets of iemand? Of dat we er niet af en toe de draak mee mogen steken?

Vlam en ik waren de afgelopen weken erg geïnteresseerd in een huisje. Na een gesprek met de boekhouder hebben we besloten dat de tijd er financieel niet rijp voor was. Misschien over een jaar? Ongeveer tegelijkertijd las ik op FB dat iemand een nogal tof huis heeft gekocht. Voelde ik jaloezie? Misgunde ik het haar? Was ik boos of teleurgesteld dat zij wél een huis kan kopen en wij niet? Nee. Ik was superblij voor haar en feliciteerde haar met de aankoop.

Sowieso is mijn credo al jaren: ik neem verantwoording voor wat ik schrijf. Niet voor wat u leest. Dat blijft van kracht.

En bij deze bied ik bij voorbaat en voor al mijn toekomstige stukjes mijn excuses aan.

Ik ben hartstikke gelukkig met Vlam. Sorry mensen die in scheiding liggen, die een kutrelatie hebben, die de ware maar niet kunnen vinden en die zich op dit moment afvragen of ze wel oud willen worden met hun man/vrouw.

Ik heb een hele lieve dochter met wie ik een fijne relatie heb. Mijn nederige excuses aan alle mensen die ongewild kinderloos zijn gebleven. Die kinderen hebben verloren. Die geen contact meer hebben met hun kroost. Die een waardeloze sfeer thuis hebben vanwege gepuber. Sorry mensen wiens kinderen aan de drank en drugs zijn. Sorry vrouwen zonder baarmoeder en/of eierstokken en die misschien wel vervroegd in de overgang zijn.

Ik ben niet ziek. Ik mankeer behoudens een heup die af en toe dwarsligt he-le-maal niets. Het zal vast wel moeilijk zijn voor u als chronisch zieke om te lezen dat ik niets onder de leden heb en me prima voel. Dan spijt me dat. Oprecht. Ik zal proberen er rekening mee te houden.

Echt.

Not.

61 thoughts on “Oprechte excuses.

  1. Weet je wat ik wel moeilijk vind, dat ik dezelfde houding heb als jij maar dat ik daar wel op afgerekend word, net als jij in je stukje over de uitstrijkjes. Dat als ik enthousiast vertel over iets leuks in mijn leven ik vaak te horen krijgen, ja jij wel. Ik vind leven en laten leven maar dat is tegenwoordig geen normaal goed meer heb ik het idee.

  2. Ja dat dus. Goed verwoord. Precies hetzelfde als er wel iets is. Dat mensen gaan roepen dat het wel meevalt of erger kan. Nou en. Dat betekent toch niet dat ander gevoel er niet mag zijn. We zijn zo snel aangebrand met zijn allen…

  3. Whahahaha – weet je dat ik juist daarom geen link naar het adres op funda had geplaatst? Vanwege de ‘ja, jullie…’ reacties die ik dan had gekregen. Net zoals ik niet zoveel meer meld over de voet – ‘is het nu nog niet over, niet zo klagen etc’
    Pijnlijk eigenlijk.

    Wel jammer van dat huis. Ik gun het jullie van harte!!

  4. Nou pfieuw ik ben het volkomen geheel met je eens! En die zin ik ben verantwoordelijk voor wat ik schrijf niet voor wat u leest die ga ik even proberen te onthouden!

  5. Wat een rare maatschappij zijn we hier aan het worden. Ik blijf lekker plaatsen wat ik wil en als iemand daar moeite mee heeft, zegt dat meer over hem/haar dan over mij. En als je het niet bevalt: met één klik op de knop heb je me ontvriend. Ook weer geregeld.

  6. Gelukkig geenzins van dat soort mensen om me heen die zo reageren. Jemig. En mijn kinderen leren ook jaloezie te voelen maar ook iemand iets te gunnen. Goed geschreven heur. :)

  7. Geweldige blog!

    Ik maak soms de andere kant mee. In mijn omgeving weten een paar mensen van mijn penibele financiële situatie. En die mensen proberen me weleens te ontzien, gaan voor mij invullen dat ze beter niet kunnen vertellen dat ze iets leuks en duurs hebben gekocht of luxe op vakantie gaan. Want dat is zo sneu voor mij. Ik heb proberen uit te leggen dat ze daarmee het signaal afgeven dat ze mij niet voor vol aanzien als ze zich om mij inhouden en dat ik dat heel vervelend vind. Ik vind het namelijk gewoon heel leuk wanneer mensen doen wat ze willen en kunnen en gun het iedereen van harte. Tuurlijk voel ik weleens een steekje van jaloezie maar dat komt vooral doordat dan die knop ‘Je hebt er zelf zo’n puinzooi van gemaakt, Polly’, even stevig wordt ingedrukt. Dat is helemaal mijn eigen verantwoordelijkheid en niet die van iemand anders. (En mijn tijd komt wel weer, ’t is nu weer te overzien.)

  8. Tja, andermans gras is altijd groener en als je de zon niet in het water kunt zien schijnen….. Eeuhh, ik wil met niemand ruilen! En jij Klief ook niet, zoals ik lees. Houden zo! Verontschuldig je voor niemand. Ga lekker door met schrijven. Ik lees je blog nog steeds met plezier! En of ik het wel of niet eens ben met standpunten van je: dat doet niet ter zake. Wij leven in een vrij land…

  9. Sorry dat ik besta :D
    Wat een flauwekul, dat steeds verontschuldigen. Ik maak het trouwens niet vaak mee, maar zit meer tussen kerels dan tussen vrouwen. Misschien dat dat scheelt.

  10. Wat een zalige blog weer! Ik heb nog nooit de indruk gehad dat ik me voor iets moest excuseren. En doe dat ook niet. Kreeg vroeger nog wel eens commentaar op mijn blogs (van mijn vader nota bene) en dat voelde wel rot en vaak paste ik mijn toon dan ook aan. Op Facebook ben ik wel voorzichtig. Zeker collega’s en werkrelaties zien niet alles wat ik post en van mijn blog weet vrijwel niemand (dat gaat ze ook niet aan).
    Ik kan heel blij zijn voor anderen, maar heb ik ook dat het mij niets kan schelen. En dan kan ik ook niet net doen alsof. En dat laatste wordt mij vaak kwalijk genomen, zeker op mijn werk…

  11. Hihi, heerlijke post. Ik lees hier vaker maar reageer zelden. Maar ik word op mijn eigen blog ook soms zo schijtziek van al die mensen die menen me te mogen affakkelen op grond van wat ik schrijf. Ik ben wel chronisch ziek (me/cvs), en hoe vaak ik wel niet quasi goed bedoelde tips krijg waaruit blijkt dat de reageerde zonder kennis van zaken vooralsnog van mening is dat ik gewoon dit of dat moet doen en dan word ik beter.
    Pfff. En soms word ik daardoor voorzichtiger in wat en hoe ik schrijf. Want schrijf je dat je als persoon met een onzichtbare aandoening wel eens stiekem fantaseert over een zichtbaar gebrek omdat mensen dan in ieder geval misschien iets meer rekening met je houden,in de hoop op iets meer begrip, krijg ik meteen een razende mail van iemand met een bochel die gek wordt van alle starende blikken…..
    Dus mooi motto ik neem verantwoording voor wat ik schrijf naar niet voor wat u leest. Die ga ik onthouden ;-)

  12. De spijker op zijn kop.
    Je kan toch echt niet met iedereen rekenig houden Pfff daar heb je een dagtaak aan om na te kijken of je iemand kwetst. We zijn een zeikerig volkje geworden .. of kwetst ik daar nou iemand mee. JAMMER DAN

  13. In dat geval van Vaderdag (er is niet veel nodig om te concluderen dat dat stukje in je blog over mij gaat) vond ik wel dat ik daar rekening mee mocht houden ja. Als de vader van een van je beste vriendinnen nog maar kort geleden overleden is, vind ik het simpelweg niet passend om dat te doen. Die begrafenis heeft ook erg veel indruk op me gemaakt. Dat is mijn persoonlijke mening. Zo zijn er momenteel op dat gebied meer voorbeelden in mijn directe omgeving te noemen, dus schreef ik dat bewuste stukje in plaats van een happy Vaderdag blogpost, die ik al in bosjes op andere blogs voorbij zag komen. Zowel omdat ik sta achter wat ik schreef, maar ook als een soort tegenhanger tegen de standaard berichten en foto’s. Ook ik weet echt wel dat je niet met ieders gevoelens rekening kunt houden. Dat kan niet en hoeft ook niet. Toch denk ik dat iedereen zo wel zijn kwesties heeft waarbij dat meer een rol speelt, in mijn geval dus bij Vaderdag. En hoewel ik je stuk snap en achter je credo “Ik neem verantwoording voor wat ik schrijf. Niet voor wat u leest” sta, vind ik het toch jammer dat je nou net die Vaderdag-kwestie als voorbeeld gebruikt. Vooral omdat het met de beste bedoelingen is geschreven.

    1. Lieve S. Je was niet de enige die het deed. Jouw stukje viel me op, maar er waren er (veel!) meer. (Ook met Moederdag.) Ik heb het als één voorbeeld gebruikt. Ik snap jouw beredenering erachter heel goed. Echt. En eea is ook niet kwetsend bedoeld. Je moet doen waar je je lekker bij voelt en wat je nodig acht. Dat is ook goed. Het is lief van je dat je rekening wilde houden met haar.
      Het enige dat ik bedoel met dit stukje is dat er steeds meer mensen met lange tenen lijken rond te lopen die zich enorm gekwetst voelen terwijl “de schuld” vaak bij henzelf ligt, niet bij degene die iets post of deelt. Haal die pijn weg bij jezelf ipv kritiek te uiten. Ga met iets aan de slag als het je zo enorm triggert.
      Mijn stukken zijn nooit bedoeld om mensen te kwetsen. Vaak zijn ze met een enorme knipoog geschreven en erg overtrokken en het is bijzonder dat veel mensen cynisme niet lijken te snappen.

  14. Haha sorry even lachen hoor. Ik heb je andere stukje ook gelezen. Ben het hier volledig mee eens. Als ik één ding hier in Colombia niet mis aan Nederland, is dat Nederlanders zo ontzettend kunnen klagen en zeuren over werkelijk alles. Ik herken die gevoelens ook helemaal niet die anderen schijnbaar wel hebben. Wees gewoon blij voor elkaar, daar word je zelf ook stukken gelukkiger van :)

  15. Hi Kliefje,

    Vaak gebeurt het me dat ik een blog ‘verkeerd’ lees/interpreteer en ik merk dat veel mensen dat andersom ook bij mij wel doen. Let maar eens op. De meeste reacties komen op de dingen die onderaan in je blog staan. Ook worden er veel reacties herhaald of beaamd terwijl die soms niet eens ingaan op de essentie van het blog.

    Is dit erg? Nee hoor… we halen eruit wat we willen. Jij verkondigt wat velen niet hardop durven zeggen/schrijven en hebt een hele leuke manier en to the point manier van schrijven. Jij hebt lak aan alles en dat zouden we allemaal van tijd tot tijd graag hebben. Ik hoor tot de gevoelige types met een dunne huid waar woorden soms hard aankomen. Dat heeft ook zo zijn voorgeschiedenis. Op grond daarvan denk ik anders over schrijven/delen/zeggen wat je denkt. Maar tegen jou weet ik dat ik het allemaal wel kan zeggen.

    Groetjes,

    Dorothé

    1. Dat eruit halen wat we willen herken ik idd. Dat klopt. Blogs lezen gebeurt gekleurd. Op basis van emoties die je hebt, of herinneringen. Daarom ook dat credo. Want vaak bedenken mensen iets dat ik écht niet bedoeld had met mijn verhaal.
      Lieve D, ik snap alleen jouw zin niet: Op grond daarvan denk ik anders over schrijven/delen/zeggen wat je denkt.
      Leg eens uit?
      En ja: je kunt alles tegen me zeggen. Graag zelfs. Dan is het maar duidelijk.

      1. Ik zeg veel dingen niet omdat …… everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always…..
        en ook ……. Before you speak, let your words pass through 3 gates. At the first gate ask yourself is it true? At the second: Is it necessary? At the third gate ask: Is it kind?

        Ik flap er wel eens wat uit maar meestal denk ik eerst en weeg ik af zoals hierboven omschreven. Tegen mij zijn veel woorden gezegd die gaten hebben geslagen, die van vroegen zijn inmiddels wel geheeld maar je bent je er meer bewust van dat dat dus kan.

        Je hoeft geen sorry dat ik zo blij ben met te zeggen op Facebook, maar het louter on line zetten van succes/bezit kan erg aanmatigend zijn en/of het moment van het delen kan soms misplaatst zijn. Ik wacht wel een dag met mijn blog als er net een aanslag is gepleegd bijv. En ook dat genuanceerde vaderdagsverhaal begrijp ik dus volkomen.

  16. Hahahaha……geweldige blog! Ik, in het ‘gelukkige’ bezit van twee chronische ziektes kan me juist enorm optrekken aan jouw verhalen. Maar ja, ik heb dan ook mijn eigen Vlam en superzoon….dus dat weggestreept tegen elkaar, heb ik niet zoveel te klagen eigenlijk. Dus dat doe ik dan ook maar niet!

  17. Het blijft altijd spitsroeden lopen, ik herken het maar al te goed.
    Zelf trek ik mij niet snel iets aan wat iemand (een vreemde) o ver mij schrijft of vindt maar ik probeer altijd wel rekening te houden met gevoelens van anderen. Dat je daar ongelooflijk op afgerekend kunt worden bleek uit de felle reactie van een ‘vriendin’ toen zij eens klaagde dat de boodschappen zo duur waren. Ik beaamde dat volmondig en zei dat mijn bankafschriften vooral de naam van de plaatselijke supermarkt vermeldden, met nog twee thuiswonende kinderen en aanhang was dat een aardige kostenpost.
    Ze schoot fel uit haar slof en wees met vuurspuwende ogen naar mij: o nee, van jou wil ik geen klacht horen, jij hebt niks te klagen, jij hebt geld genoeg en zo tierde zij maar door. Ik heb niets meer gezegd, geheel verbijsterd…maar vroeg mij later af wat had ik dan moeten zeggen? Nou ik heb daar geen last van, ik heb geld genoeg? Zeg het maar…

  18. Als je niets positiefs kan schrijven over wat je bij iemand leest, laat dan alleen een groet achter. Of houd gewoon je bek pardon je mond. In denken en doen ben ik vrij direct. Eén op één in gesprek gaat dat prima. Schriftelijk kan het heel anders uitpakken. Ik laat het steeds makkelijker van me afglijden. Zal de leeftijd wel zijn. Je hebt dus nog iets om naar uit te kijken (-:
    Ik ben trouwens een chronisch zieke maar heb je mij horen zeiken?
    Kus

  19. Wat krijg jij altijd gruwelijk veel reacties op en likes voor je blogs. Ik vind dat ronduit kwetsend. Misschien zou je daar rekening mee moeten houden en eens wat slechter en vooral minder humoristisch moeten gaan schrijven. Dit kan echt niet, sorry.

  20. Wat zit je nou te zeiken over mensen die zeiken? Die mensen hebben het gewoon moeilijk met zichzélf. Als je dat beseft maakt het niet meer uit. En ik kan het weten want ik zeik ook weleens! Die nieuwe avater van jou, is dat je dochter die daarop staat? Wat een trotse moeder ben je toch ;)

    1. Psies, dat schreef ik ook ergens. Haal die pijnplek weg als iets je zó triggert. Ga er mee aan de slag. Nee grapjas, dat ben ik zelf. Leuk niet? Heeft @tinatekent voor me gemaakt :)

  21. Rekening houden met de medemensch is een jofel streven, maar er zijn grenzen…….. al die lange tenen die zich altijd aangesproken voelen…..
    Ik heb overigens het idee dat dit vooral een vrouwenaangelegenheid is. Die (de meesten dan he, wij zijn natuurlijk niet zo :-) )zoeken overal iets achter, betrekken alles op zichzelf en kunnen gezonde kritiek niet van ‘ afgeplas’ (ik houd het netjes haha) onderscheiden. Mannen nemen iets voor kennisgeving aan of hebben ergens commentaar op en gaan over tot de orde van de dag.
    Wat mij betreft, schrijf je lekker op wat op dat moment in je opkomt, ik stoor me er niet aan. Honderd mensen, honderd meningen, kun je de hele dag wel in de pen klimmen en is er altijd wel iets dat niet in jouw eigen straatje past.

  22. Ik zie dat je log aardig wat reacties heeft los gemaakt. Maar de meeste zijn het toch wel met je eens. Mensen hoeven ook niet te lezen.. Geniet jij nou maar van je mooie leven… van mij mag je.

    Love As Always
    di Mario

  23. In cursussen die ik geef (over opvoeding) merk ik dat ik soms teveel neig naar dingen maar niet noemen, want je weet maar nooit of er iemand is die op zo’n gebied pedagogisch schade heeft opgelopen. Maar als ik dat altijd maar doe kan ik dus niets meer zeggen. Bijvoorbeeld, dan gaat het over hechting bij baby’s en dan denk ik: en de mensen die kinderloos zijn: hoe heftig is mijn les dan voor hen? Achteraf denk ik dat ik teveel heb ingevuld voor anderen en dat ik meer NIVEA had moeten doen (Niet Invullen Voor Een Ander). Oftewel: Stop met op eieren lopen.
    Wat ik wel van tevoren kader is dat ik bij zo’n onderwerp zeg dat er sterk emotionele aspecten aanzitten omdat iedereen in de loop van zijn leven deuken en blutsen oploopt. Dus: soms kan het iemand stevig raken (daar houd ik wel rekening mee), maar bepaalde dingen moeten gezegd worden, anders kan er niets meer gezegd worden.
    Geldt natuurlijk ook voor het schrijven. Je blog is zeer herkenbaar als thema voor mijzelf.

    1. Psies, dan leren mensen ook niks meer. Soms moeten er dingen gezegd worden die even niet zo leuk zijn. Daardoor komen mensen ook tot andere inzichten. Nooit “gecorrigeerd” worden leidt tot nare mensen om mee om te gaan is mijn ervaring. NIVEA ga ik onthouden.

  24. Ik geniet altijd van een sterk geformuleerd, scherp geschreven blog. Wat sarcasme doe een mens goed op zijn tijd, als het maar niet hatelijk en kwetsend wordt, en dat vind ik bij jou nooit. Je bent pittig en dat mag, ik lees dat graag. Als iemand hier meeleest en nog niet door heeft dat je een mens met een warm hart bent moet maar ergens anders gaan lezen en zich ergeren, meelezen hoeft tenslotte niet. Sommigen zijn zo snel op hun teentjes getrapt en voelen het als een persoonlijke aanval of denken je de les te moeten lezen, dat hou je toch als je een blog schrijft.

    Dus blijf maar komen met die snedige, gekruide blogjes. Ik lust er nog wel een paar. :D

  25. Je logje raakt mij. Ik ben een gevoelsmens en gooi volgens Hubbie teveel het internet op. Maar ik schrijf graag dingen van mij af. Mensen houden altijd altijd een mening. Mijn blog, mijn schrijfsels! Belachelijk eigenlijk om je te verontschuldigen wat je schrijft. dan leest men het toch niet|?
    Ik lees altijd met veel plezier je blog. Je schrijft geweldig.

    Liefs Frederique

  26. Soms merk ik dat ik ook rekening hou met andermans gevoelens, soms te veel. Maar over mijn blog hoor ik ook van bekenden ‘dat je dat allemaal deelt op je weblog’. Ja, dat deel ik. Waarom? Omdat ik dit ben en ik ben nogal graag mezelf ook op mijn blog. Dat ik een ook gewoon een mens ben met mijn ups en downs.
    Maar delen van dingen waar je blij van bent terwijl een ander misschien iets niet heeft, lekker doen! Mógen we tenminste ook nog dat delen waar we gelukkig van worden?! Daar hoef je een ander toch niet mee voor het hoofd te stoten?

  27. Heerlijk, al die excuses. Moet heel leuk geweest zijn om die te verzinnen. En ik geniet weer énorm van je taalgebruik. En inhoudelijk ben ik het helemaal met je eens.

  28. Ik heb hier in het geheel geen ervaring mee. En gelukkig maar, als ik dat allemaal zo lees. Het onderwerp kwam in de opvoeding bij mijn ouders wel ter sprake. Uitdrukkingen als: de zon in het water zien schijnen, elkaar het licht in de ogen gunnen, kijken naar mensen die het minder hebben, niet naar die meer hebben, dan waardeer je wat je hebt. Misschien moeten deze oude volkswijsheden weer van stal worden gehaald. Ze zijn immers niet voor niets ontstaan.
    Met dat kijken naar mensen die het minder hebben, was ik het trouwens niet eens, je mag best je eigen wensen en dromen hebben en daar naartoe werken.

  29. Ik zou willen dat ik het durfde om zulke blogjes te schrijven.
    Blijf lekker je leuke blogjes schrijven en voor de zeikers, zoek een hobby

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s