Besluiteloosheid.

Superlief, al die reacties op mijn vorige blog. Ik ken de meeste van jullie natuurlijk niet, maar ik waardeer al dat meedenken en al die wensen echt enorm. Dat u dat even weet!

Er wordt hier nog steeds natuurlijk dagelijks heel veel gepraat over wat wijsheid is. We neigen op dit moment naar tóch “gewoon” gaan.

Vlam heeft gisteren geluncht met zijn ouders en broer en daar zijn ook even de praktische zaken betreffende de crematie doorgenomen.

Een jaar geleden, toen het nieuws van de vlekken op lever en beide nieren bekend geworden was, heeft Vlam zijn vader een mooie mail gestuurd met daarin wat hij nog kwijt wilde. Naar aanleiding daarvan is eigenlijk alles al gezegd tussen die twee. Vlam wilde dat zijn vader bepaalde dingen nog zou weten. Hij had en heeft geen zin om tegenover een zaaltje vol mensen te moeten praten over zijn band met zijn vader. Dat deed hij liever mét hem. Slim. Het voordeel van een ziekbed is dat je nog de tijd hebt zulke dingen af te ronden.

Het nadeel is, zoals bekend, hóé lang gaat het duren? SchoRo leeft al maanden in reservetijd. Nu ineens lijkt het erop alsof er een kentering is gekomen in die stabiele situatie. Maar kanker is een raar iets. En mij is na jaren gezondheidszorg gebleken, dat mensen met wilskracht heel ver kunnen komen. Verder dan welke statistieken en voorspellingen dan ook. SchoRo heeft vroeger voor zijn werk veel in Brazilië gezeten en wil per se de Olympische spelen van dit jaar meemaken. Hij verheugt zich op de beelden uit dat land. Wie weet gaat het hem dat lukken?

Gisteren zaten Vlam en ik samen op het balkon Chinees te fonduen. En toen kwamen er toch weer voorzichtig uitspraken zoals: “Zullen de de fonduepan meenemen naar Mimizan? Dat moet toch geweldig zijn om daar met zicht op het strand straks te zitten eten?”

Ik maakte het laatste restant huur over naar Frankrijk en mailde met de eigenaresse van het huisje. Ze was erg meelevend en is uiteraard bereid voor een annuleringsverzekering een brief op te stellen. Mocht het nodig zijn.

En vandaag hebben we voor Misty alles in huis gehaald, nat- en droogvoer, snoepjes en kattenbakvulling. Ze kan zó naar de benedenbuurman als het moet. Daar hoeven we ons geen zorgen meer om te maken.

Van de week kocht ik met gemengde gevoelens alle zonnebrandcrèmes en bestelde ik bij de apotheek alles dat Jill nodig kan hebben tijdens haar vakantie.

We legden Jill alvast wat keuzes voor. Wat ze wil ten aanzien van een eventuele crematie tijdens haar vakantie. Wil ze naar NL komen of liever in Spanje blijven? Wat wil ze zelf wat betreft haar tijd bij de ouders van haar BFF? Twee weken blijven in plaats van één of op een gegeven moment terugvliegen vanaf Girona? Ze mag ook drie weken met ze mee. Maar trekt ze dat? Antwoorden hoeft niet meteen, ze mag er even over nadenken.

En nadenken is iets dat er momenteel sowieso heel erg veel gebeurt. De rook komt nog nét niet uit mijn oren…

23 thoughts on “Besluiteloosheid.

  1. Piekeren doen jullie toch. Maar of je nou piekert op je balkon of met uitzicht op het strand achter een Chinese fondue ;). Heel veel sterkte met alles wat nog komen gaat.

  2. Wat ik het belangrijkste vond is, dat Vlam de zaken die er nog “lagen” uitgesproken heeft, al was het dan per mail. Hopelijk geen resterende zaken meer die nog uitgesproken moeten worden. Verder denk ik, dat jullie “gewoon” moeten gaan naar Mimizan. Goed dat je met ieders gevoelens rekening houdt en daar naar vraagt. Meer kun je niet doen. Nogmaals sterkte gewenst!

  3. Volgens mij heb je ” het besluit” al genomen! Zolang je een goede reis en repatrierings verzekering hebt komen jullie en je spullen wel thuis. Moest vandaag voor het vak met douchecremes nog aan je denken, mocht je onverhoopt zelf je voorraad niet aan kunnen vullen stuur je maar je lijstje.

  4. Hier ook het advies “gaan!” Mimizan is niet Australië. En probeer te relaxen, ik weet het, makkelijker gezegd dan gedaan. Sterkte!

  5. Dat klinkt de goede richting op 🙂 En inderdaad wat je zegt: ikzelf heb 8 jaar in een verpleegtehuis gewerkt en zag daar ook dat mensen die niet willen of juist iets nog wel willen dat gebeurt ook vaak. Of dat iemand pas overlijdt als de hele familie er bij is. Precies op dat moment. Veel sterkte en fijne vakantie!

  6. Mooi om te lezen hoe jullie door dit proces gaan. En dan kom je er achter dat de tijd ook antwoorden kan geven.
    Ik hoop voor iedereen dat SchoRo de Olympische Spelen nog kan zien, wat zou dat fijn zijn. 😘

  7. Het moeilijkst lijkt me de beslissing wat betreft Jill. Wat zij wil en voor hoe lang. Haar zelf laten terugvliegen vanaf Girona… Maar jullie komen wel steeds een stapje verder én dichter bij Mimisan.
    Ik hoop zeker dat SchoRo de OS kan zien!
    Dikke knuffel

  8. Lees beide posts net. Wat een lastige situatie, kan me je twijfels voorstellen. Jullie gaan toch met eigen vervoer, dan is eerder teruggaan wel snel te regelen. Het wordt dan wel minder ontspannen dan andere jaren, maar niet gaan lijkt me ook zo frustrerend. In eigen omgeving pieker je waarschijnlijk meer dan op een fijne vakantieplek.

  9. Ik zou die keuze ook zo enorm moeilijk vinden….kan me ook zo goed voorstellen dat jullie wel aan wat vakantie toe zijn ook…..doe vooral dat waar jullie je allemaal goed bij voelen, idd ben je op zich zo weer terug.
    Maarja helemaal zorgeloosvrij ben je dan idd toch ook weer niet waarschijnlijk, moeilijk, moeilijk, moeilijk, wens jullie veel sterkte .

  10. Maak ervan wat er van te maken is…..Komt tijd , komt raad. en zo kan ik meer “plattituden”opnoemen uit het vocabulaire van mijn Oma. En die had altijd gelijk! Dus….ik hoop dat jullie kunnen gaan en kunnen genieten! Ik zeg gewoon: Goeie reis!

  11. Hoe moeilijk het is, toch gaan. Ook jullie hebben de vakantie welverdiend na een jaar werken. Terugkomen kan binnen 1 dag.

  12. Goed dat er een annuleringsverzekering is afgesloten, dan kom je niet voor een financiële verrassing te staan.
    Verder is het afwachten, je kunt altijd terug komen. Hans

    Ot. Je verzoekje ligt op de Bank voor de volgende show.
    De shows staan allemaal op: http://logbankje.nl

  13. Ik hoop heel hard voor jullie dat de tijd in Mimizan toch nog komt en SchoRo van de Olympische Spelen nog zal kunnen genieten. Ik duim gewoon maar. (((((((((((((((((((( jullie ))))))))))))))))))) <- knuf!!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s