Vrij = vrij.

Gistermiddag ging ik naar de plaatselijke drogist om nog even wat laatste dingetjes te kopen voor Jill, die zaterdag op vakantie gaat met haar BFF en haar ouders.

Ik spotte meteen al, ter hoogte van de douchegel, twee patiënten.

Hoezee.

Het is zo namelijk, dat op een zeer zeldzaam geval na, ze me állemaal dingen vragen over mijn werk.

Sta ik in de rij voor de kassa gilt er iemand achter me “Klivia, is mijn lab al binnen?”

Loop ik in de stad met Vlam, vragen ze me of ik een verwijzing voor de oogarts in orde kan maken.

Zit ik ergens op een terras koffie te drinken, lopen ze naar me toe en laten ze me een plekje op hun arm zien. “Heb jij een idee wat het is?”

Gisteren was niet anders. Nummer één vertelde me zo moe te zijn de laatste tijd en of ik wat tips voor haar had. Nummer twee wilde me de extended version geven van de breuk van haar onderarm. Ik kapte beide gesprekken vriendelijk edoch resoluut af en verwees ze naar het spreekuur van de dokter. “Bel Laura even!” riep ik nog, terwijl ik achter het schap met maandverband dook.

We hebben ruim drieëntwintighonderd patiënten. Er komt elke dag een enorme berg (elektronische) post binnen. Ik verwerk elke dag tientallen labuitslagen. Die bekijk ik vluchtig, koppel ze aan de juiste aandoening en noteer degene die serieus afwijken om even te overleggen met mijn werkgever. Die met zaken die ik zelf kan en mag behandelen en of adviseren, werk ik af.

Tuurlijk kan ik vanuit die rij voor de kassa terug gillen. “Uw PSA is wat verhoogd meneer de Vries. De dokter wil graag dat u één dezer dagen even langskomt voor een rectaal toucher!”. Maar meestal is het -en dat klinkt misschien heel raar- dat ik géén flauw idee heb of dat lab al binnen is. Laat staan dat ik de waardes uit mijn hoofd heb geleerd.

Ik vraag me altijd af wat die mensen denken? Hoe ze denken.

Ik kom ook wel eens in het wild mensen tegen die ik ken van bijvoorbeeld een winkel, of vanuit de apotheek, of de tandarts.

Geen haar op mijn hoofd die er over nadenkt dat ik ze, als ze overduidelijk vrij zijn, ga confronteren met hun werk.

Tegenwoordig heb ik een standaardzin als ik vrij zijnde attackt word. Als een patiënt op me afkomt en vraagt of zhij me wat mag vragen.

Met een glimlach antwoord ik dan gewoon: dat hangt er eerlijk gezegd vanaf. Als het een werkgerelateerde vraag is, dan liever niet. Ik ben op dit moment namelijk vrij. U bent van harte welkom om mijn spreekuur, of stuur me even een mailtje. Dan kijk ik er maandag naar. Oké?

Op een enkele volhardende aandringert, druipen ze dan wel af.

Gezellig even een praatje pot als ik patiënten tegenkom, helemaal leuk en prima. Maar wérk als ik vrij ben? Neh.

38 thoughts on “Vrij = vrij.

  1. Ik denk dat patiënten geen flauw idee hebben hoe groot zo’n praktijk is en daarom maar veronderstellen dat jij de “alwetende” bent omdat je maar een paar uitslagen (kuch) per dag krijgt en iedere patiënt persoonlijk kent (tuurlijk) 🙂 Maar tijdens het boodschappen doen jou aanspreken met doktersvragen blijf ik wel bizar vinden.

  2. Zo herkenbaar. Tijdens het boodschappen bij de ah ouders die vragen naar de toetsresultaten van hun kind. Of erger, het ergens niet mee eens zijn.

  3. Wat brutaal eigenlijk,,,heb het andersom meegemaakt mijn huisarts was op een receptie ik kon die man buiten zijn spreekkamer niet plaatsen was blij dat hij weg ging.!

  4. Ik heb het andersom. Kom ik in het wild een of ander hulpverlener tegen dan vind ik het genant om ze aan te spreken. Ook niet over het weer of zo. Vraag me ook af of ze mij dan wel kennen en willen herkennen… Niet dat ik zo vervelend ben, maar juist omdat ze overal klantjes tegenkomen in deze buurt.

    1. Oja, en laatst sprak de zwemleraar van zoon me aan in de HEMA waar hij werkte 🙂 Dat zoon het zo goed deed en mocht afzwemmen> Haha. Ik had even geen idéé wie hij was!

  5. Mijn oom had vroeger een huisartspraktijk op het platteland. Als mijn tante in dat dorp ging winkelen dan kwam ze uiteraard elke keer patiënten tegen: ‘Vrouw Dokter, heb Dokter al d’uutslag uut zaikenhoes?’ Sommige dingen veranderen nooit…. Gelukkig kunnen ze gewoon de praktijk bellen als jij vrij bent 😉

  6. Haha, wat ontzettend herkenbaar. Eerst toen ik in het ziekenhuis werkte, maar ook later in het kinderdagverblijf. Echt een nadeel als je in de buurt van je werkt woont.

  7. Dat is in veel sectoren zo vrees ik 😦
    Mr B laat zijn haar knippen bij een klant van mij, hij wordt daar steevast onderworpen aan vragen over zijn bankzaken, moeilijk hoor!
    Groot gelijk dat je afblokt!

  8. Brutale patiënten in jullie praktijk.
    Als mij op een feestje naar m’n beroep werd gevraagd gaf ik vaak een ander beroep op. Scheelde veel vragen en commentaar.

      1. Toen kon je nog zeggen dat je in een verpleeghuis of bejaardenhuis werkte, dus dat werd het dan. Nu zou ik dat ook niet meer willen noemen, voor je het weet wordt dan een gezellige avond verziekt door gesprekken over de uitholling van de zorg en de hoge kosten.

  9. Vreselijk. Het voordeel van jarenlang een wit uniform gedragen te hebben, is dat patiënten je in het wild (eigen kleding) niet herkenden! Maar goed dat jij lekker assertief bent, afkappen die handel.

  10. Mijn lief heeft jaren les gegeven op een basisschool in ons dorp en ook ik als “vrouw van” ontkwam niet aan commentaar in de supermarkt etc. Men vroeg mij bijv. Of ik wist hoe de formatie voor komend schooljaar was😳 Het toppunt was echter dat ik ouders tegen elkaar hoorde vertellen hoe erg het was dat de dochter van de meester een niertransplantatie moest ondergaan ( ze was nierpatiënt maar van dialyseren laat staan transplanteren is nooit sprake geweest). Deze ouders kende ik niet en toen ik zei blij was te weten wat mijn kind mankeerde wisten ze niet waar ze kijken moesten. Mijn man werkt ondertussen al 18 jaar in ” de stad” maar er zijn nog steeds mensen die aan mij vragen hoe het op zijn nieuwe school is.

  11. Zou niet in me opkomen om iemand van onze praktijk “in het wild” iets te vragen. Zou het niet eens durven denk ik, wat raar! En dat dat zo vaak gebeurt, de meeste normaal denkende mensen doen dit toch niet, of ben ik nou gek.

  12. Je moet wel flink door de ratten besnuffeld zijn om iemand buiten de praktijk ergens om te vragen. Kunnen die mensen zich niet inleven in een ander?

  13. ook mij overkomt dat vaak. En wij hebben ongeveer 5.500 patiënten. In de buurt van de praktijk vind ik het niet zo erg, maar als ik eenmaal over de brug gefietst ben vind ik mezelf weer uit funktie. Overigens denk ik niet dat ik het zelf op die manier doe met de mensen die bij mijn eigen huisarts werken. Overigens vind ik het vaak ook wel weer leuk om op de gekste plaatsen mensen tegen te komen die ik toch een beetje ken (en zij mij allemaal).

  14. Bizar.. je zou toch zelf als patiënt ook niet moeten willen dat je besproken wordt buiten de praktijk. Tja… Ik vind dat altijd zo grappig met de kinderen van mijn school.. als je ze buiten school tegen komt zijn ze heel blij en enthousiast.. maar ook verbaasd.. Ze denken namelijk dat wij op school wonen hahaha

  15. Hier ook heel herkenbaar vanuit het basisonderwijs. Altijd blij dat ik in een ander dorp werkte dan woonde! Voor ieder leerjaar 25 kinderen plus 50 ouders die me in het wild, ook jaaaren later, nog aanspraken.. En ik ben bar slecht met namen en gezichten, dus wie was u ook alweer? Ben nooit zo assertief als jij geweest, had wel gescheeld denk ik.

  16. Gelijk heb je! Hoewel… zij de pot die ooit een ketel verweet… Ik ben deze vakantie af en toe met mijn werk bezig. In het geheim. En dat roept direct weer vragen op, maar… ik kan echt niets vertellen!!! *hellup*

  17. Kiné hier, en dat ben je blijkbaar 24/7… Er is altijd wel iemand die een pijntje dringend moet bespreken. Maar één van onze beste vrienden is garagist en zelfs die heeft er last van

  18. Er valt meer dan genoeg te reageren.
    Eéntje dan: vragen over het werk in de vrije tijd.
    Ik ben een slechte begrenzer en werk en vrije tijd lopen gemakkelijk door elkaar heen/
    Maar deze vind ik van mezelf nog wel aardig gevonden:
    Ja – u mag me wat vragen
    Nee- niet nu
    Ja – maandag om 7 uur bent u de eerste (tijd naar believen in te vullen, maar een vroege tijd blijkt nogal eens verhelderend te werken: zó vroeg, nee, maar zo urgent is het ook weer niet…)

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s