De één zijn dood…

Vanmorgen om kwart voor zeven zat ik nietsvermoedend aan de eettafel met poes, thee en de krant, toen ik een appje kreeg van mijn collega Laura.

“Sorry collegaat”, schreef ze, “maar ik ben al de hele nacht plus morgen aan het overgeven. Heb me net ziek gemeld bij de vrouw van Peter”.

Ik appte ook naar de vrouw van Peter en vroeg haar of ze me even een paar uur kon komen helpen. Ik ben best heel handig, maar én vier uur aan de telefoon zitten, én alle administratie doen, én alle patiënten tussendoor uitstrijken, injecteren, verbinden en wat dies meer zij, én alle mails beantwoorden en dan ook nog even in mijn uppie een wrattenspreekuur te draaien, is zelfs voor mij iets te gortig.

Ik kreeg terug dat het toeval wilde dat óók Peter geveld was. Door een linke mossel zoals het leek.

De praktijk bleef dicht.

Ik maakte me op, hees me in makkelijke kleding, rende naar beneden en fietste een persoonlijk record naar de praktijk toe.

Het is namelijk handig om met dit soort calamiteiten vroeg aanwezig te zijn, vanaf ongeveer half acht stromen de mensen binnen. We werken ‘s morgens met een inloopspreekuur en het is altijd de grote vraag wat de dag zal gaan brengen.

In ieder geval: eenmaal in het gebouw trok ik mijn kogelwerende vest aan, hing een stel granaten aan mijn riem, laadde mijn stengun en stapte dapper de wachtkamer binnen.

“Dames en heren, goedemorgen. Ik heb een vervelende mededeling. De dokter is ziek, hij is er vandaag dus niet”.

Het daarop onmiddellijk volgende gezucht, gesteun en gekreun was niet van de lucht. Ook de Godvers en wat dies meer zij vlogen in het rond. Gelukkig werd er dit keer niet op me geschoten, noch werd ik bedreigd of gestenigd. Meevallertje.

Fijn altijd dat begrip van mensen.

Ik meldde dat ik zelf alleen tussen acht en negen aanwezig zou zijn, voor medisch-technische handelingen. En ik liep terug naar de plek van Laura waar ik wachtte op mijn eerste slachtoffer.

Er kwam een groepje pensionado’s aan dat elkaar bijkans de hersens insloeg al discussiërend over wie er nou als eerste aan de beurt was.

Ik trok de voorste bejaarde aan zijn jas naar voren en maande de rest tot stilte.

“Zowel de dokter als mijn collega zijn ziek. Ik ben alleen. Ik kan me niet in tweeën delen, noch kan ik door muren kijken. Ik heb dus ook niet gezien wie er van u vanmorgen als eerste binnen was. Ik begin met meneer van Wensveen. Mijn deur doe ik even dicht. Als ik straks klaar ben met meneer van Wensveen, ga ik er vanuit dat u eruit bent wat betreft de volgorde? Ik heb geen zin en tijd om politieagentje te moeten spelen namelijk.”. En ik kwakte de deur dicht.

De rest van de morgen verliep -Goddank- rustig.

Na een uurtje sloot ik mijn deur, hing overal briefjes op dat we noodgedwongen niet aanwezig waren en ik stortte me op de nieuwe kasten. Daar had ik nu mooi tijd voor.

Om kwart voor twaalf was ik klaar met alles.

Lullig voor Peter, maar ik ben blij dat ie ziek is 🙂

20160831_114334
Táda! Ze zijn af 🙂
20160831_114342
Peter heeft wat te doen morgen. Hiervan moet minstens de helft in de papiercontainer als het aan mij ligt.
20160831_114358
En de oude kast is afgevoerd en wordt morgen opgehaald. Ook geregeld. Weg = weg.

22 thoughts on “De één zijn dood…

    1. Tuurlijk wel! Bijna alle huisartsen zitten in een groep die voor elkaar waarneemt bij afwezigheid. Tot dat wat maximaal is afgesproken, daarna dienen ze zelf, op hun eigen plek, voor waarneming te zorgen.

  1. Oh die doc, komt hij morgen net niet meer kotsend terug, kan hij niet eens rustig opstarten maar moet gaan uit sorteren … ik zou er uitgebreid voor gaan zitten om toe te kijken Klief als een genietmoment 😉

  2. Zo’n ‘gelukje’ heb ik als er in het land, waar mijn manager en veel van mijn collega’s gevestigd zijn, een nationale vrije dag is. Heerlijk! Dan ik rustig werken, zonder vier vergaderingen en dertig telefoontjes.

  3. Man en ik hebben heerlijk kunnen lachen , we hadden je gemist ,ik zag je staan bij een andere blogger.
    Dus al het achterstallige bij gelezen.
    Ik heb in geen avonden zo gelachen als vanavond , goed voor mijn gemoed.
    Dank je wel.

  4. Oef… Dapper!

    Een kleine praktijk heeft zo zijn voor- en nadelen, om in te werken. Onze flinke praktijk is nooit dicht op de vaste uren en er is altijd vervanging. Aan de andere kant mis je als medewerker wel de vrijheden en verantwoordelijkheden die jij hebt.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s