Ja hoor, dáár was ie weer!

Bekenden op dit blog weten dat mijn werkgever al jaren probeert me ook voor de vrijdag te strikken.

Ik werk momenteel (en ook al jaren) op de maan- en dinsdag de hele dag, de woensdag werk ik de ene week een hele, de andere week een halve dag en op donderdag ben ik er tot twaalf uur.

Een dikke zes jaar geleden inmiddels alweer, toen Laura bij ons kwam werken, opperde ik wel heel erg graag wat uurtjes minder te willen werken. In goed overleg is toen gekozen voor de vrijdag.

Hoe luxe is dat? Elke week een extra lang weekend. Ik geniet er ook nog steeds enorm van. Er is niets zo zalig als het huis voor jezelf hebben. Geen energie van anderen. Geen vragen. Geen tv, sowieso geen geluiden. De geurdiffuser aan met een lekker olietje, een grote beker thee. Lekker schrijven. Tussendoor een wasje ophangen. Op het gemakkie onder de douche. Soms ga ik even alleen naar Rotterdam, doe ik een rondje Bijenkorf, drink ergens koffie en ga weer naar huis. Eens in de zoveel tijd lunch ik op die dag met en vriendin. Kortom: die vrijdagen zijn mijn oplaaddagen. Ik houd van man plus kind, maar in een druk leven waarin werk en gezin een grote rol spelen, ben je zelden alleen. Ik heb alleen zijn nodig. Van kinds af aan al. Kan ik niet even alleen zijn, dan word ik binnen de kortste keren een bitch. Dan gaat alles me irriteren. Geluiden. Dingen die niet snel genoeg naar mijn zin gedaan worden. Spullen die niet op hun plek staan. En dan ga ik onaardige dingen zeggen, snauwen.

Vanmorgen, vlak voor ik naar huis ging, vlak voor mijn weekend zou gaan beginnen, ging mijn werkgever naast me zitten. “Klivia, zou je niet nog eens in overweging willen nemen om de vrijdag erbij te pakken? Ik wil toch graag gaan starten met dat en dat project namelijk”.

In mijn hoofd voelde ik bijna wat knappen. In de afgelopen zes jaar heb ik namelijk, schat ik, al zo’n 3 miljoen keer gezegd dat de vrijdag me heilig is. Dat ik per se één dag in de week voor mezelf wil hebben. Ik vóélde mijn bloeddruk als een gek omhoog schieten. Ik kreeg een rode waas voor mijn ogen. Mijn handen gingen zweten.

Wéér die vraag? Was die man PVD niet goed ofzo? Heeft ie een plaatstalen bord voor zijn hoofd?

Het koste me echt al mijn zelfbeheersing om rustig te blijven en rustig te vertellen dat ik echt niet wilde. Peter, ik heb die dag nódig. Ik kan niet meer werken. Ik moet een moment voor mezelf hebben om op te laden. Wanneer ga je dat nou eens snappen? Of op zijn minst respecteren? Alsjeblieft? (Dat laatste kwam er echt heel dramatisch en emotioneel smekend uit.)

Hij droop af.

Met hangende schouders.

En mompelde iets over “iemand anders proberen te vinden voor die ene dag”…

Zucht. Hele diepe zucht.

Op naar de volgende keer.

Die bewuste vraag is namelijk als een boomerang. Hij blijft G&^%$#@ terugkomen.

boomerang2
Bron: http://www.downunder.nl

27 thoughts on “Ja hoor, dáár was ie weer!

  1. Ik heb eens in de 14 dagen de vrijdag vrij. Dat is zooo genieten. Alles wat je opnoemt, gewoon het heerlijke alleen zijn. Ik zou het niet kunnen missen.

  2. Laat het hem maar vragen. Zolang je gewoon elke keer nee blijft zeggen is het prima toch. Dat is jouw uitdaging, ja tegen jezelf en nee tegen hem.

    En natuurlijk is het daarnaast bloed irritant 😅

  3. Hardleers typje, die Peter. Jij blijft ondertussen nee zeggen, wie weet zakt het er bij hem dan in dat ie inderdaad iemand voor de vrijdag erbij moet zoeken. En ondertussen ga jij morgen heerlijk genieten en je bloeddruk weer naar de normaalwaarde laten zakken.

  4. pfff je zou hem. Ik heb op woensdag vrij en als zoals de laatste tijd het dan vakantie is en Zoon is ook op woensdag thuis keer op keer. Dan mis ik het enorm. Ik werk zo af en toe wel op woensdagochtend, maar altijd uit mijn eigen keuze nooit op verzoek van de werkgever. Maar daar staat dan wel tegenover dat hij makkelijk is als ik een keer op een ander moment later ben of vrij wil. Hij weet dat ik er indien nodig ben, dus laat hij me ook gemakkelijk gaan gelukkig. Succes met je boemerang. Je moet een soort van bandje opnemen en afspelen als de vraag voorbij komt.

  5. Ik dacht juist: je baas vindt je zó goed in je werk, dat hij ook graag wil dat je op vrijdag komt werken (liefst ook op zaterdag). Maar ik geef je wel gelijk met die vrije vrijdag! Daar ben ik pas na 38 jaar mee begonnen en dat was wat aan de late kant… (ook voor mannen is het niet slecht).

  6. Toen ik nog werkte, werkte ik drie dagen met duopartner. Ik had een gezin drie kleine kinderen man etc etc, als mijn duopartner ziek was kon ik er de klok op gelijk zetten dat ik dan werd gevraagd in te vallen. Allerlei (emotionele) argumenten kwamen dan op tafel. Ik vond dat vreselijk, waarom niet gewoon respecteren wat de ander zijn keuze is.

  7. Hoi Kliefje, ik lees je graag en wil nu je een hart onder de riem steken. Supergoed dat je niet bent bezweken voor zijn manipulerende teleustelling! Lijkt mij heel zwaar te werken voor iemand die zo alleen maar vanuit zichzelf denkt.

    Groetjes van Jacqueline

    1. Dank je wel. Nee, ik wil per se niet meer werken. Heb hem wel net gemaild om samen een oplossing te zoeken. Miss met een paar veranderingen dat het wel zou moeten kunnen. Ik wil eea best doen, is absoluut geen onwil, maar wil die vrijdag houden én ik wil niet een nog grotere belasting op de uren die ik nu werk… Kan nl niet.

  8. Oh wat betreft botheid is jouw Peter vast een broer van mijn leidinggevende. Maar houd je poot stijf, jij hebt die vrije vrijdag hard nodig. Maar ja die baas van jou is toch echt een apart geval.

  9. Op vrijdag wel werken en dan de maandag vrijaf is geen optie? Dan behoud jij je lang weekend en krijgt hij zijn zin?

    En o wat snap ik je goed wat betreft je vrije dag.
    Ik heb ook zo’n grote behoefte aan allenigheid.
    Wij hebben het ‘geluk’ een NSG te hebben, waarbij alle kinderen elk tweede weekend bij hun andere gezin zijn.
    Ik schop op zo’n weekend af en toe man een dag buiten, hij gaat socializen en ik geniet van een dagje ongestoord alleen zijn, zijn we beiden weer helemaal opgeladen na zo’n dag 😀

  10. Nee zeggen is gelukkig snel gedaan. Maar bloedirritant is het wel zeg 😵
    Volgende keer gewoon zeggen ‘de vorige keer heb ik nee gezegd. Dat is nu ook het geval en dit blijft zo. Dus je hoeft de vraag niet meer te stellen voortaan’. Ik zou zeker niet meer redenen aanvoeren waarom. Nee is nee en dat is voldoende.

  11. Met twee benen gestrekt het gesprek ingaan. Als hij op vrijdag graag een extra kracht wil, vraagt hij zijn vrouw maar om te assisteren. En jij gewoon “NEE!” blijven zeggen.

  12. Ik krijg nu al zeven jaar te horen dat ik niet flexibel ben, want de maandag en woensdag die zijn me heilig, dan zijn de dagen met de kinderen. Dat ik regelmatig overuren maak. Ineens koopavond draai omdat een collega ziek is. Dat ik een dag alleen sta omdat een andere collega toch vrij wil.. daar hoor je ze niet over. Altijd prettig dat ze altijd naar hun eigen belang kijken.

    Love As Always
    Di Mario

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s