En hoe het verder ging.

Goed.

We gaan je drie keer bellen en als je dan niet opgenomen hebt, melden we de storing af.

Ik werd daar dus bloednerveus van.

Ik ben de vrouw die bellen verafschuwt. Die belontwijkend gedrag vertoont. Die als ze naar een helpdesk moet bellen of iets moet oversluiten of opzeggen, daar soms wéken mee wacht. Want de beldrempel is echt torenhoog.

Juist om die mannen die ik vorige week aan de lijn had. Ik haat flauwekulpraatjes. Ik heb een schurfthekel aan monoloogjes. Ik ben iemand van hup, hup en dan moet de boodschap duidelijk zijn en moet er actie op volgen.

Op mijn werk ben ik er zeer goed in, in luisteren naar lulpraat. Ik gun de meeste mensen dat ze even hun hart kunnen luchten. Er zijn veel mensen die op een dag amper praten. Die soms krakende stemmen hebben omdat ze zelden iemand over de vloer hebben. Brandt dus maar los bij mij. Prima. Ik luister wel. Kan ik goed.

Er zijn mensen die ik juist niet laat uitpraten. Die stel ik dus geen open vragen. Ik begin al met “hoe gaat het met u? Longtechnisch?” Als ik vraag naar de algehele staat van zijn, komt er een waterval aan flauwekul. Van de zorg die zo duur is, tot aan pijn in de grote teen, tot aan ruzie met de buren. Geen zin in. Maar ook geen tijd voor.

Privé kan ik, waarschijnlijk door mijn werk, niet zo goed tegen praten om het praten. De telefoon werd al jarenlang louter en alleen gebruikt om boodschappen door te geven. Korte, bondige stukjes informatie. We eten om zes uur. Ik ben onderweg. Dat.

Maar Goddank, was daar ooit iemand die de sms uitvond. En toen een licht dat WhatsApp ontwikkelde. Ik houd van die mensen. Nooit meer bellen! De beste uitvindingen sinds de beugel-bh.

Maar ik wijk weer eens gigantisch af. Voor iemand die zegt niet te houden van kletsen, kan ik met woorden aardig uit de voeten.

We gaan u drie keer bellen.

We gingen die dag naar een vriendin in Zierikzee. Daar zat ik dan, met mijn foon op schoot. Geluid aan. (Voor het eerst sinds ik dat ding heb.) Te turen naar mijn schermpje. Want mijn telefoon is niet gewend geluid te maken en ik zou de ringtone niet eens herkennen waarschijnlijk.

We reden door een tunnel.

Toen we er doorheen waren, had ik een gemiste oproep. Van een privénummer.

AARRGGGHH!

Dat was één.

Ik werd haast gek.

De hele weg van huis naar Zierikzee heb ik mijn telefoon niet meer uit het zicht gelaten. Toen we bij onze vriendin kwamen, legde ik hem -geheel tegen mijn principes, want wat haat ik het als mensen op die manier vastgekleefd zitten aan- op tafel, tussen thee en taart.

Maar de telefoongoden waren me die dag gelukkig gunstig gezind.

De KPN belde, toen we net een paar minuten gearriveerd waren. De telefoon kon weer op stil en terug in de tas.

Vanmiddag komen ze.

Zal mij benieuwen. Of dat een beetje vlotjes en op tijd gaat. En of die monteur zijn bek kan houden.

24 thoughts on “En hoe het verder ging.

  1. Zit hier nog steeds mijn data op tegebruiken Knappen koppen hebben zich er over gebogen Maar niks lukt.
    Hoop dat het bij jou goedkomt vandaag.
    En bij mij ook als het kan Heb nu zo’n langzaam internet Dat ik de boodschap ondanks kreupele knie beter zelf kan brengen .

  2. Zo, medewerker van de KPN komt dus ook de hele dag bij mensen thuis. En heeft meestal geen zin in lulverhalen, want die krijgen ze genoeg over hun hoof uitgestort.
    Vaak zijn het jonge jongens met een technische opleiding, die alles boven de 40 jaar oud vinden.

  3. Hahaha ik ben net zo!!!! Als ik kan schrijven dan doe ik dat. Laat me ook altijd overrompelen aan de telefoon, kan geen nee zeggen en word doodmoe van dat geklets. Leve whatsapp 😀
    Succes met kpn. Hopelijk valt die medewerker mee 🙂

  4. Hahahhahahhaha, die laatste zin. Geweldig Ik herken wel dingen bij je. Maar ik bel wel meer.. vaak even tijdens het fietsen de dag doornemen met Dinnetje. Dan hebben we daarna tenminste een rustige avond.. want praten om geluid in huis te moeten hebben is nutteloos.

    Love as always
    Di Mario

  5. Wat een gekke manier van met je klanten omgaan, dat van dat drie keer bellen…. Waarom kun je niet gewoon normaal ergens een afspraak maken door te mailen of zelf te bellen? De arogantie van de grootbedrijven waarvan je afhankelijk bent. Dat maakt me zo vreselijk giftig.

    Ik heb zo’n arrogante apotheker bij mij in de buurt. Die gedraagt zich alsof wij er voor haar zijn ipv andersom, superklantonvriendelijk en niet bereid om mee te denken. Ze hebben het nu zelf gepresteerd medicijnen bij mijn zorgverzekering in rekening te brengen die ik nooit afgehaald heb, omdat ik niet wist dat ze er lagen. (De huisarts had per ongeluk het recept digitaal aan hem doorgezet, maar ik kom altijd een recepje ophalen aan de balie) Ik ben nu klant bij een superhandige internetapotheek waarbij alles vlekkeloos gaat en alles via post en mail. Ideaal. 🙂

  6. Gisteren had ik een bel-afspraak met de huisarts. Eerste oproep thuis gemist. 06 achtergelaten bij assistente en met Rosa de polder in. Geluid en trilfunctie aan. Telefoon in m’n broekzak. Heb ik anders nooit! Liep ik langs een machine die balen hooi inpakt in plastic. Een partij herrie En uitgerekend daar miste ik dus de tweede oproep. Het is handig, een telefoon, maar ik heb er vaker last dan gemak van.
    Die monteur kun jij best aan!

  7. Waarschijnlijk beginnen ze over de kabels in huis te zeuren dat die het nier aankunnen of iets anders maar het ligt nooit aan de provider.

    Sterkte, groetjes,

    Dorothé die graag belt maar niet met helpdesks etc.

      1. Helaas en jij moet weer bellen. Tegenwoordig laat ik het mijn man regelen. Maar zelfs dat helpt niet altijd maar dan kost het mij minder energie. Ik heb persoonlijk het idee dat Netflix etc. zo’n belasting is voor het hele internet dat de providers gewoon de capaciteit niet kunnen leveren. Overdag heb ik nl. veel minder problemen met internet. Hier heeft een versterker nog wel wat geholpen.

  8. Haha, leuk geschreven. Ik heb ook een hekel aan telefoongesprekken naar helpdesken, enz. Maar nietszeggende, stomme gesprekjes op zich? Die vind ik juist geweldig. Er is namelijk al genoeg ellende op de wereld. Ik kan er meestal wel van genieten wanneer ik in de supermarkt een vreemd gesprek voer met iemand over knulligheden met iemand die ik niet ken. Het enige waar ik een beetje op afknap zijn de medische kwaaltjes. Dan ga ik op slaapstand 🙂

  9. Gisteren een longtest onder gaan bij jou Kliefje de test is goed verlopen en op vakkundige wijze alle handelingen doorlopen van, in 1 x sterkst uitademen herhaald tot 3x toe ook de andere opdrachten met een voldoende afgewerkt .
    Tussen de pauzes een babbel van mijn kant en een weder woord van jou maar werd een paar maal woordelijk op mijn vingers getik van opschieten nog 10 min en er staat hier een ander patiënt nou komt hij ,ik praat nu eenmaal graag met jou je bent als we op dreef zijn voor mij een gezellige klets.
    Mijn longen zijn stabiel zoals vorig jaar moet 52 wachten voor weer een gezellig testuurtje met jou.

  10. Telefoon terreur, daar doet me het aan denken, mensen die je bellen en het liefst een uur bezig houden.
    Nou daar ben ik ook niet happy mee. Hans

  11. Wat ontzettend herkenbaar, ik haat, HAAT, bellen. Ik doe ongeveer alles om het niet te moeten doen, zelfs 50 km rijden om iemand op te zoeken ipv gewoon eens te bellen…

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s