Ah nee hè?

De afgelopen week heeft mijn collega Laura heerlijk over (onder andere) mij heen zitten hoesten en proesten en snotteren.

Overtuigd van de kracht mijn doorgaans zeer sterke lichaam, was er geen haar op mijn hoofd die dacht dat ik wel eens aangestoken kon worden. Ik? Die met die geweldige weerstand? Há!

Helaas.

Edoch.

Ik ben geveld door een naar virus.

Het begon met keelpijn. En toen een stekende hoofdpijn en algehele malaise. Overal spierpijn. Ik had het gevoel alsof ik een hele avond enorm had zitten doorhalen. Wat echt zuur is, want afgelopen zaterdag was juist voor het eerst sinds maanden dat ik in het weekend niets heb gedronken. Vlam was de hort op. Jill en ik hebben een bioscoopmarathon gedaan. Na afloop zijn we een klein uurtje even bij Vlam en zijn vrienden aangesloten die een herfstbok biertocht hadden in de stad en heb ik één vaasje bier op. Meer niet. En dan zo’n gevoel. Niet eerlijk.

Ibuprofen in flinke doses deed de truc. De hoofdpijn verdween naar de achtergrond.

Ik heb nog wel even zitten twijfelen of ik mee moest gaan om voor de tigste keer afscheid te nemen van Heintje Davids SchoRo, maar ben toch maar meegegaan. Ik denk niet dat mijn virus datgene is dat hem eindelijk gaat vellen. Tegen de tijd dat die zijn werk gaan doen, hoop ik dat hij is gaan hemelen. (Overigens kan SchoRo er zelf ook om lachen. Hij is minstens zo cynisch als ik. Hij vroeg zich gisteren af waar die koleretunnel nou bleef. Hij had nog geen sprankje licht gezien.)

Halverwege de dag kreeg ik overal spierpijn en had ik het kóúd!

Toen zo tegen zeven uur ’s avonds zelfs mijn tandvlees zeer ging doen, gaf ik het op. Half acht lag ik plat. Met joggingbroek en extra dekbedje. Gewapend met neusspray en een paar pakjes zakdoeken.

Nu is het wel weer wat beter.

In de gezondheidszorg blijft het een lastig iets vind ik. Ik vond me vanmorgen niet rot genoeg om me te ziek te melden, maar is het handig om te gaan werken zo met al die smerige beesten die mij omringen?

Aan de andere kant, als ik zo hoor welke héérlijke geluiden er uit de wachtkamer komen, terwijl ik dit typ, kan mijn virusje er ook nog wel bij…

Hoera.

De herfst is begonnen.

24 thoughts on “Ah nee hè?

  1. Hier van hetzelfde. ’t Was al even geleden dat ik snotverkouden c.q. grieperig was maar nu kon ik het dus niet meer tegenhouden.

    Beterschap!

  2. Gelijk mijn vitaminepil genomen die ik vergeten was. Maar jouw weerstandsverhaal deed het licht aan gaan. Sterkte. Het is ook tijd voor de griepspuit toch?

    Groetjes,

    Dorothé

  3. En de schoonvader is er nog altijd. Te bedenken dat je bijna thuis bleef van vakantie…
    Sterkte met het ziek zijn, en mocht SchoRo toch het pand verlaten, hou je liefste dan goed vast!

  4. Vervelend! Gelukkig gaat het weer beter. Ik had hetzelfde een paar weken terug. Vind dat altijd zo apart: ondanks dat er geen verandering is van seizoenen is er toch altijd een soort van griepgolf in Bogotá. En ik ben altijd de klos haha

  5. Lever je ook nog een griepprik?
    Voordat de computer een virus meepikt ga ik hem afkoppelen en in een doos doen.
    Vrijdag kan hij hopelijk worden aangesloten.

    Beterschap!

    Henk

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s