Als klap op de vuurpijl

Mijn werkgever is een bijzonder exemplaar, dat weet u inmiddels al.

Eén van zijn minder leuke trekjes, eentje waar ik heel veel moeite mee heb, is het feit dat als hij lijdt, zijn omgeving mee moet lijden.

Zondag begon mijn virus toe te slaan.

Maandag was ik als een storthoop. Ik ben gewoon gaan werken. Om maar één reden eigenlijk: ik wilde het mijn collega Laura niet aandoen, zo’n drukke dag, en terwijl ook zij niet lekker is én ook nog eens thuis veel shit heeft, om de kar alleen te moeten trekken.

Alles deed zeer en overal vlogen snot en tranen uit. Die acht uur duurden eindeloos.

Dinsdag was ik er nog rotter aan toe. Zwalkend liep ik ’s morgens naar de douche. Ik pakte de thermometer erbij. Ik bleek een temperatuur van 38,6 te hebben.

Ik moest die dag van acht tot vier werken. En van half zeven tot negen in verband met het uitdelen van de griepprikken. Van het idee alleen al, viel ik bijkans van mijn stokje.

Ik appte Pieters vrouw. Ik lichtte haar in over de belabberde lichamelijke situatie en meldde dat ik ze niet wilde laten zitten, maar dat ik no way die hele dag ging trekken. Mijn voorstel was te komen van acht tot twaalf. Dan mijn nest in te gaan. En ’s avonds terug te komen. Dat was akkoord.

Toen ik tegen achten op de praktijk was aangekomen, liep ik Pieters kantoor in en ik kreeg een lulverhaal schuine streep stoot onder de gordel over me heen gestort dat het toch wel lekker was als je in loondienst was hè? Hij was er net zo aan toe als ik, maar hij ging wel de hele dag werken.

Eigenlijk had ik toen moeten zeggen dat ik me bedacht had en dat ik me alsnog ziek meldde. Zonder iets te zeggen ben ik echter aan de slag gegaan. Weer om Laura. Ontzettende lul, was wat ik dacht.

Woensdag tegen twaalf uur kwam hij naast mijn bureau zitten. Hij informeerde naar mijn gezondheid en hij opperde dat ik de middag lekker naar huis zou gaan.

Ik rook onraad. Zo bezorgd ineens? Zo lief?

Uiteraard had ie wat van me nodig.

Wat, daar kom ik misschien nog wel eens op terug. Maar in ieder geval: ik zei nee. Om een miljoen puur praktische bezwaren en langere tijd overlast voor het werk van zowel Laura, als van mij. Terwijl we het al zo idioot druk hebben. Dit kan er echt niet bij. Zelfbescherming.

Uiteraard ga ik ‘m terugkrijgen. Ooit. Rancuneus als hij is. Als ik een keer iets aan hem moet vragen.

Maar vooralsnog werd ik gisteren geappt: Laura ziek. Kun jij morgen werken? Na wat onderhandeling, worden dat drie uurtjes.

Meer kan ik echt niet aan. Ik heb deze week al zeven uren meer gewerkt. Ik ben nog steeds herstellende van dat K*&%$# virus. Het is hier thuis moeizaam en lastig met Vlam die zijn vader moet gaan loslaten. Ik haat het om assistente te spelen. Is zó niet mijn baan meer.

Maar het meeste zie ik gewoon op tegen werken met hem. Want ook hij is ziek en als hij niet lekker in zijn vel zit, moet iedereen dat meevoelen ook. Niks is goed. Hij is steeds het slachtoffer van.

Ik heb deze week zoveel ontzettend veel kritiek moeten incasseren; als iemand nu tegen me zegt dat mijn haar niet goed zit, dan sla ik hem neer.

32 thoughts on “Als klap op de vuurpijl

    1. We appen alleen. Bellen eigenlijk nooit. Baal joh. Echt bizar. Stom misschien, het zijn maar 3 uurtjes. Maar ik had me deze week zo vastgeklampt aan de vrijdag, dan mocht ik instorten van mezelf.

    1. Nee, dit betreft écht een eenmalige aanbieding. Ik ben nl zwaar allergisch voor op vrijdagen werken en dit beïnvloedt mijn gezondheid dusdanig dat het onverantwoord is 😉

  1. Je haar zit prima! 🙂 Maar jee, dat is niet helemaal zoals volwassen mensen reageren, toch? Misschien moet je werkgever zelf in loondienst gaan als hem dat beter bevalt. Blijf scherp hoor, laat je niets aanpraten.

  2. Kan je alleen heel veel sterkte wensen. Nadenken over een werk-simkaart kan wel weer als je je wat beter voelt. Alle restjes energie die je nu nog hebt heb je hard nodig voor jezelf overeind te houden, Vlam te ondersteunen en dat is het! Jill kan zichzelf best redden dezer dagen, kan ook inspringen met eten koken voor de liefhebbers enz. Hopelijk ben je inmiddels (bijna) weer thuis en kan je, samen met Misty, op de bank/bed. 😷😖😫. Ingrid

  3. En dat is dan een dokter die verondersteld wordt om ook empathisch te kunnen zijn…
    Ik ben zelf ooit zo gek geweest om 4weken na een keizersnede te gaan werken. Toen ik na 3 weken nog 46kg woog en door mijn benen zakte van vermoeidheid belde ik de baas met de mededeling dat ik nog wat zwangerschapsverlof ging opnemen. Wat ik toen over me heen gekregen heb ga ik nooit vergeten…

  4. Je hebt te veel verantwoordelijkheidsgevoel en plichtsbesef. De volgende keer meteen ziek melden. De HA moest ook beter weten; als hij zelf ook zo ziek is de praktijk sluiten.
    Zorg wat beter voor jezelf.

  5. Je baas gedraagt zich als een klein kind. Ipv tevreden te zijn met je inzet, loopt-ie te zeiken.
    Zorg dat je er niet aan onderdoor gaat!

  6. Wordt het geen tijd dat Peter er iemand bij in dienst neemt? Jullie hebben het altijd druk en met Laura gaat het ook al behoorlijk lang niet goed. Misschien is het tijd om er structureel wat te veranderen?

    In elk geval beterschap!

    1. Dat vraag ik me ook wel eens af idd. Ik ben as we speak hem een mail aan het schrijven. Ik vraag een functioneringsgesprek aan. Komen we er niet uit, dan moeten onze wegen maar eens gaan scheiden denk ik. Deze week was weer zó bizar negatief.

      1. Precies, niet te doen zo,en neigt naar ziek van je werk worden. Dat is het nooit waard! Mocht het zover komen, probeer er dan een VSO (vaststellingsovereenkomst) uit te halen. Dan is er financieel niet gelijk paniek.

  7. Ziek zijn dan behoor je in je bed/bank te liggen maar jij bent het type die voor collega en medemensen toch het werk op pijl probeert te houden , mijn complement en verder moet men niet zeiken maar eerder tegemoet komen ,sterkte kliefje en ik weer op zeker dat je haar en make-up goed zit .

  8. Lieve schat,

    Jij moet nu potverdikke aan jezelf denken, ziek is ziek hij is huisarts en weet dat! Hij moet zorgen dat er een assistente op oproepbasis bij komt, hebben wij ook hebben 5 assistentes die op oproepbasis door de praktijken van samenwerkende huisartsen werken. Die werken bijv bij zwangerschap, ziekte,vrije dag,nascholing of andere ongein.
    Tijd om je baas duidelijk te maken dat dat nodig is. (Waarneembemiddeling.nl)
    Pak je rust lieverd, en geloof me elke huisarts zou je in dienst willen, je werkt met hele ziel en zaligheid in de praktijk. Nu voor je zelf kiezen hoor!

    Dikke X Annika

  9. Wat balen zeg! Het is echt heel belangrijk dat je eerst voor jezelf zorgt voordat je met anderen begint. Want als je het niet goed de tijd geeft om uit te zieken dan ben je in no time weer ziek (heb ervaring 🙂 ). Sterkte!

  10. Kliefje, ik ken je alleen van je blog maar ik wens je veel wijsheid en sterkte komende tijd! Inderdaad is een vaststellingsovereenkomst een goede optie! Het is niets waard om ziek te worden van je werk en je hebt denk ik zó weer een andere baan die beter bij je past.
    Niemand is onmisbaar en als het echt moet heeft je werkgever zó versterking geregeld via een bemiddelingsbureau…
    Beterschap!
    Hartelijke groet, Noor

  11. Oepsie ik was hier even niet … maar het gaat weer als vanouds haha!
    Nee, maar even serieus … het soort mensen als je werkgever, ik ken ze ook … ze zuigen al je energie weg. En dat blijven ze doen als je niet voor jezelf kiest. Dan maar scheidende wegen inderdaad. Suc6 met het maken van je keuze(s)!

  12. Met jouw kennis en ervaring lijkt het me niet heel erg moeilijk om een nieuwe baan te vinden. Je voelt je zo verantwoordelijk, en je bent super loyaal. Maar denk om jezelf hoor!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s