Wat een lijdensweg…

Ik maak veel dood mee. En ziekte ook natuurlijk. Want veelal begint het daar mee.

Ik denk dat zo’n tachtig procent van de mensen roept dat wanneer ze terminaal ziek zijn, ze een spuitje willen.

Als zo’n vijf procent dat ook daadwerkelijk doet, is dat veel.

De mens heeft een wonderlijk overlevingsmechanisme in zijn hoofd zitten. Met de geest kun je veel voor elkaar krijgen. Doorleven als je lichaam eigenlijk allang op is. De software houdt soms nog weken de hardware aan de praat.

Nou ja: praat?

Ik heb tig omhulsels weg liggen zien teren in hun eigen vuil en bedden. Incontinent. In de war. Gruwelijke pijnen lijdend. Doorligplekken. Open wonden.

Vreselijk.

Mijn schoonvader is ook zo iemand.’Geef mij maar een spuitje!’

Toen puntje bij paaltje kwam, bleef hij zich vastklampen aan elk minuscuul strohalmpje.

Maar nu is het dan toch bijna gebeurd. As we speak ligt SchoRo eindelijk aan de morfinepomp. Tussen de middag is die aangesloten. Hopen dat het snel afgelopen is nu.

Vlam zit namelijk al een week elk moment dat hij vrij is bij zijn ouders. Heeft al tig keer afscheid genomen. Zijn vader heeft al weet ik hoeveel momenten gehad dat het leek alsof hij ging hemelen. Hij had van zijn huisarts rustgevende medicatie gekregen, maar ging elke keer weer uit bed. Was al een paar keer gevallen. Echt heel naar. Al die onrust in dat uitgemergelde lijfje.

Gisteren zaten we in de auto op weg naar Antwerpen om Jill weg te brengen. Zij zit met oma enkele dagen in Londen, als kadootje voor haar slagen nog. We brachten haar weg, reden nét de A4 op, toen we gebeld werden door de moeder van Vlam.

‘Ik geloof dat pa dood is’…

Omkeren en naar haar toe gaan lukte niet.

Rolf, de broer van Vlam ging dus die kant op om poolshoogte te nemen.

Ik condoleerde mijn man. Een beetje in shock zaten we schaapachtig naast elkaar. Eindelijk verlossing voor SchoRo.

Een kwartier later belden we met Rolf.

‘Pa is nog niet dood. Hij was uit bed gevallen maar ik heb hem er nu weer in gekregen…’

Goede tijden, slechte tijden, maar dan irl.

Thuisgekomen belden we met schoonmoeder. SchoRo had een injectie gekregen met Dormicum. Er lag nog een extra spuitje klaar voor mocht hij wakker worden. De huisarts was gewoon naar huis gegaan. Terwijl hij wist dat in de staat waarin SchoRo toen verkeerde, zo’n injectie maar een uur of zes werkt. En dat schoonmoeder danig in de war was, nog nooit geïnjecteerd had en daar ook bang voor was.

Die tweede spuit heeft ze dus nooit gezet.

Vanmorgen om half zeven kwam Vlam naar beneden gesneld. Pa was wéér gevallen.

Bizar.

Dat gun je niemand.

Vlam snelde naar ze toe en trof daar -thank God- een zeer kordate verpleegkundige. Zij heeft via de huisarts medicatie besteld en een uitvoeringsverzoek geregeld zodat ze de pomp aan mocht sluiten.

Ik hoop snel een telefoontje te krijgen dat het einde oefening is.

Wat een lijdensweg is dit.

Voor iedereen.

52 thoughts on “Wat een lijdensweg…

  1. Been not there..(was at another sort of hell) ik geef je een knuffel….het blijft hell..

    Laten we hopen dat het nu snel over mag zijn….

    Xx Marjan

  2. Wat een ellende is dat voor iedereen. Met mij schoonvader een beetje hetzelfde nu bijna een jaar geleden. Maar idd, toen hij aan de morfinepomp lag was het gauw afgelopen. sterkte met het allerlaatste.

  3. Het is erg dat je moet hopen dat het snel is afgelopen nu. Hij hangt nog zo aan het leven. Als de dosis morfine hoog genoeg is, krijgt hij een fijn gevoel en zal van het echte sterven niets merken. Ik hoop dat zijn vrouw dan zijn hand vasthoudt. Vaak laat de stervende pas los als er niemand bij is.

  4. Nare tijdingen, verdorie. Een kleine drie jaar geleden gingen wij door een gelijkaardige hel met mijn moeder. Een injectie heeft toen uitkomst gebracht en de lijdensweg eindelijk beëindigd.
    Ik leef met jullie mee.

  5. Ik kan alleen maar intens dankbaar zijn dat mijn ouders niet zo’n lijdensweg hebben gehad maar allebei, na maar kort ziek te zijn geweest, heel kalm en in volledige overgave zijn overleden.

    Heel veel sterkte voor jullie allemaal, Kliefje! X

  6. Bij mijn schoonmoeder was het erg. Zij mocht (van haar geloof) geen spuitje. God toonde geen spoortje barmhartigheid.
    Héél veel sterkte ♥

  7. Sterkte…..
    Mijn vader had in 1996 (!) een euthanasieverklaring (en een moderne huisarts) ; belde me om 09.00 en zei : “vanmiddag komt de dokter om 17.00, kan je dan hier zijn want ik ben er klaar mee” … en zo geschiedde.
    Ik ben hem daar nog altijd dankbaar voor…hem én zijn huisarts en de officier van justitie, die ook niet zo goed wist wat hij er mee aan moest.

  8. Hier ook al twee keer dit soort lijdenswegen meegemaakt. Vreselijk. Mijn schoonvader had het beter voor elkaar. Terwijl hij ’s ochtens nog in blakende gezondheid verkeerde viel hij een paar uur later zo ongeveer letterlijk om, en dat was dat. Ik teken ervoor. Nogmaals heel veel sterkte jij en iedereen die bij deze lijdensweg is betrokken.

  9. Heel veel sterkte!!!! Helaas weet ook ik uit ervaring wat een vreselijke lijdensweg iemand kan meemaken, dat je inderdaad gewoon gaat hopen dat het snel afgelopen is voor die persoon.

  10. Wat een ellende zeg. Voor hem, maar ook voor de nabestaande. Ik kan me voorstellen dat Vlam het daar moeilijk mee heeft.Sterkte voor jullie.

    Love aS Always
    Di Mario

  11. Sterkte allen rondom SchoRo. Hoop dat hij inmiddels zn rust heeft gekregen. Vreselijk om zo lang aan te klungelen door zo’n “slimme” huisarts! Hoe gaat het met jouw lichamelijke gezondheid? Weekend wat opgeknapt?

  12. Die levensdrang… dat is iets onvoorstelbaars. Als ik dan lees hoe het met de vader van Betty is gegaan… Je schoonvader koos niet de gemakkelijkste weg, voor zover er sprake is van een keuze. Zeker voor degenen die er op staan te kijken is dit niet gemakkelijk. Ik leef met jullie mee.

  13. Afschuwelijk. Hopelijk voor iedereen dat het nu snel gaat gebeuren. Hier zou schoro ook stoppen met dialyseren na zijn 88e verjaardag omdat het steeds slechter gaat. Maar het is inmiddels al ruim 3 weken geleden is en hij geeft aan dat het toch nog niet hoeft. De voeten zijn aan het afsterven door de suiker en het dichtzitten van de aderen. Kan niet meer goed lopen. Dialyse 3 x per week. Nee, geen lolletje meer.

  14. Ferm logje omdat het een denk en herinneringsproces in gang heeft gezet. Ik zit even wezenloos voor me uit te staren.
    Maar wens jullie (en hem) veel sterkte voor de laatste loodjes. Ik herinner me dat ze bij mijn moeder ook best zwaar wogen.

  15. Wat een hel. Hij krijgt er misschien zelf niet zoveel van mee, maar voor je schoonmoeder is het toch vreselijk. Voor de rest van de fam ook hoor, maar zij daar, in haar eentje… gelukkig is de verlossing nabij.
    ‘Doe’ mij maar actieve euthanasie. (Ik heb het verschil ‘mogen’ meemaken, dus een zeer weloverwogen keuze).
    Sterkte. Ook (met name) voor Vlam.

  16. Wat kan doodgaan verschrikkelijk zijn…..Misschien wel het moeilijkste deel van het leven. Vreselijk om te ondergaan en om te zien. Mijn euthanasieverklaring moet ik al lang nodig herzien , ik ga vandaag aan het werk ermee! Sterkte jullie.

  17. Even geen leuk commentaar…. Hetzelfde meegemaakt met schoonmoeder, na morfine en dormicum na 10 (!) dagen ook heengegaan. Ook vanwege geloof geen actieve euthanasie.
    Sterkte!

  18. mijn hemel… wat een lijdensweg inderdaad… ik hoop voor jullie dat de rust snel wederkeert, ik hoop voor SchoRo dat hij zijn rust op rustige wijze mag vinden… Hugs!!!! ((((((((((((jullie)))))))))))))

  19. Jeetje, dat dat allerlaatste stukje van je leven dan nog zo’n verschrikkelijke lijdensweg moet zijn, mensonterend. Heel veel sterkte en ik hoop dat SchoRo toch nog rustig (en vooral zo snel mogelijk) aan zijn laatste reis mag beginnen. Sterkte!!

  20. Cliché om te zeggen misschien maar zó herkenbaar. M’n (stief)pa was er ook zoéén. Toen de diagnose longkanker in vergevorderd stadium bekend was zei hij: ik wil niks geen kuren of andere ellende meer aan mijn lijf, laat mij de laatste dagen maar thuis zijn. Die laatste dagen liepen uit naar nog anderhalf jaar. Hij nam astronautenvoeding, kreeg van alles en iedereen aandacht en leefde helemaal op. Maar niet in zijn voordeel … onuitstaanbaar werd hij. Toen hij uiteindelijk echt niet meer kon, zette hij in het Hospice de boel nog op stelten met z’n gedrag … daar stierf hij na een paar dagen aan de morfinepomp … zijn lichaam was op maar hij strijdde tot het laatste moment.
    Nare tijden voor jullie .. heel veel sterkte, ik hoop dat SchoRo vreedzaam heengaat.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s