Zo kan het ook.

Vanmiddag waren Vlam, Jill en ik bij mijn schoonouders. Ja, ouders. Want SchoRo is nog thuis. In zijn lievelingstrui, in een kist met een glazen deksel. Sneeuwwitje zeg maar, maar dan minder aantrekkelijk.

Mijn schoonmoeder heeft eigenhandig zijn gezicht en handen opgemaakt met foundation, zodat hij eruit ziet alsof hij net terug is van een vakantie aan de Cรดte d’Azur.

Hem professioneel laten opmaken vond ze zonde van het geld.

‘Van dat geld kunnen we beter mooie wijnen kopen en na de crematie lekker het glas heffen…’ aldus schoonma.

Ik houd daar wel van, van dat nuchtere. Ook van het feit dat overal een grapje van gemaakt kan worden. Dat haalt de lading, het scherpe van beladen dingen af.

Terwijl Jill, beide kleinzoons en twee van de bovenbuurkinderen de kist en het deksel aan het beschilderen waren en met vrij veel leven over de grond kropen terwijl Rob daar nogal dood lag te zijn, klopte de broer van Vlam ter verhoging van de feestvreugde zo nu en dan lekker hard op de kist. Waarop de kinderen opsprongen.

Wij zaten aan de eettafel en dronken wijn. En er werd gelachen. En er werden herinneringen opgehaald.

Ik liet mijn powerpoint presentatie, die tijdens de plechtigheid afgespeeld gaat worden, zien aan mijn schoonmoeder (en Truus van de wijkverpleging, die ook even een wijntje kwam doen). En bij alle foto’s was er een verhaaltje.

Ook de minder leuke dingen over SchoRo kwamen aan bod. ‘Eigenlijk moet iemand nog even “Rob de Drukker” op de kist schilderen’ zei mijn schoonmoeder. ‘Want zo was hij. Moest er verhuisd worden, dan ging Rob even postzegels halen. Altijd drukte hij zijn snor, was pleite als er iets van hem verwacht werd’.

Ik vind dat mooi.

Wat ik gisteren al schreef: flauwekul van je ‘over de doden niets dan goeds’. Doden zijn ook mensen geweest. En mensen maken fouten en zijn niet perfect.

Dinsdag zal heus wel nog even janken worden en emotioneel. Ik schreef er wel luchtig over, ‘even een crematietje doen’ maar dat was cynisch. De dood en het afscheid en het gemis zijn geen kattenpis. En ik zal nog tig keer een volgesnotterde nek krijgen. En ik zal zelf ook heus nog wel een traantje laten. Maar iedereen is het er over eens: er is opluchting dat het lijden voorbij is.

SchoRo heeft overigens zelf de tekst op zijn rouwkaart geschreven.

Lieve vrienden en familie, ik ben inmiddels koppie onder gegaan. Ik dank jullie dat ik รฉรฉn van jullie dierbaren mocht zijn. Willen jullie mijn crematie bijwonen? Het wordt vast heel gezellig. Heel veel liefs en geniet van het leven… Rob.

0
Jill en ik aan de schilder.

37 thoughts on “Zo kan het ook.

  1. Ja, dikke ‘like’. Want een prachtig blog. Nuchter en toch zo vol gevoel. Ik ben heel blij dat jullie er zo mee om kunnen gaan. En die tekst van SchoRo is om te zoenen. Hij heeft zo gelijk met dat laatste deel van die laatste zin… XXXX

  2. Geweldig dat jullie er allen zo mee om kunnen gaan! Tuurlijk komen er tranen en snottebellen, maar de acceptatie en de humor er om heen zijn een goede steun. Ook geweldig hoe SchRo zijn eigen uitnodiging heeft geschreven. Neem heerlijk een glas (of wat) op zijn rust en hou het zo relaxed mogelijk! Liefs

  3. Heel mooi. De nuchterheid en eerlijkheid. Prachtige tekst van Rob zelf ook. Goed dat het zo ook kan. Die dagen tussen overlijden en uitvaart zijn zo al heftig genoeg. Dat had ik echt onderschat toen mijn moeder stierf.

  4. Dat schilderen vind ik wel leuk.. Dat moeten ze bij mij ook maar doen. Bij Opi Theo was er na de begrafenis nog een feestje met bbq. Het beviel mij wel.

    Love As Always
    Di Mario

  5. Ik moest echt even hardop lachen om je verhaal. Geweldig die tekst van zijn rouwkaart! En alles eromheen. Maar uiteraard heel veel sterkte de komende periode!

  6. Lees pas net dat SchoRo niet meer is; gecondoleerd met het verlies.
    Mooi dat je er vrij nuchter instaan en dat er ruimte is voor gelach.

    Mooie tekst ook heeft hij geschreven. Heeft mijn vader ook gedaan.

    Sterkte!

  7. Wat een mooie (niet het juiste woord, maar mijn woordenschat schiet even tekort) manier om te rouwen. Dan gaat het er in onze contreien vaak stijf en heel gekunsteld aan toe. Zoals je zelf aangeeft: zo kan het ook. Zijn tekstje bezorgt me helemaal kippenvel. Op afstand leef ik met jullie mee.

  8. Hey Klivia,
    Lees nu pas dat je schoonvader overleden is; van harte gecondoleerd. Heel mooi om op deze manier het “laatste stukje” te kunnen doen. Condoleer ook Vlam en dochterlief van mij en heul veul sterkte dinsdag, gelukkig ben je de rest van de week vrij om weer mens te worden.
    Groetjes
    Sylvia

  9. Zo zou iedereen met dood moeten omgaan.
    Wel een verschil met ons, hier zou het ondenkbaar zijn dat die kist gewoon in de huiskamer blijft staan. Er is hier verplichting om het lichaam in een koelcel te bewaren bij de begrafenisondernemer of lijkenhuis (wat een vreselijk woord) in het hospitaal

  10. Ondanks het verdriet is dit een bijzondere tijd. Het brengt familie dichter bij elkaar.
    Knap dat SchoRo zijn eigen tekst geschreven heeft.
    Sterkte en een knuffel.

  11. Wat mooi dat alles rond de crematie van SchoRo zo kan gaan. Heb inmiddels te vaak met gekromde tenen bij van die strakke ceremonies gezeten (want wat zouden andere mensen dan wel niet denken) Hoewel het bij mijn ouders anders ging, was er zeker die sfeer van blij zijn dat het lijden over is, tranen omdat je een geliefde mist, herinneringen ophalen mooie en minder mooie. En dat alles onder het genot van samen eten en drinken. Ik hoop dat zo samen alles voorbereiden jullie een bodem geeft om als je er even doorheen zit, toch door te kunnen gaan. En zo mooi om zo een kist te versieren.

  12. Gecondoleerd met SchoRo. Wat heb je het mooi en puur beschreven allemaal. Herkenbaar ook je vorige stukje over het in de war brengen van je ritme. Feel ya…
    Sterkte met alles !

  13. Dat cynische ken ik. Eigenlijk is alles gewoon heel herkenbaar. Ik vind het heel fijn dat je er ook zo over durft te schrijven. Vaak is dat nog zo’n taboe, de dood en alles wat daarbij komt kijken. Soms had ik door dat cynische van mezelf wel eens de gedachte dat ik gek aan het worden was. Hoe kon ik nou zo cynisch doen? Soms is het gewoon even de enige manier om een situatie te kunnen handelen. Gaat het een beetje met Vlam? Onwerkelijke dagen zijn het natuurlijk. Nogmaals sterkte Klief, en ‘kassie ‘an!’

  14. Gecondoleerd. Cynisch zijn en een lach en een traan hoort erbij. Er zijn dagen dat we feesten en er zijn dagen dat we rouwen, het hoort bij het leven. Sterkte de komende tijd!

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s