Achter de rug

We hebben de crematie achter de rug.

Een mooie dag was het. Luchtig, vrolijk, er is veel gelachen.

SchoRo had zelf zijn muziek uitgekozen. Hij was ook een enorme liefhebber en zijn hele iMac staat propvol met duizenden nummers. Daarvan had hij er zes weten uit te kiezen.

Er waren drie sprekers. Een vriendin van mijn schoonmoeder. Een tennisvriend van Rob. En mijn schoonmoeder, die aftrapte. Met een brief die Rob zelf geschreven had. Die zij dus voorlas.

Nogal van de knappe vond ik dat. Als je daar zo zit, ga je automatisch denken aan het moment dat onherroepelijk gaat komen, dat je je eigen partner moet loslaten. Ik zou mezelf echt stijf van de oxazepam moeten slikken denk ik, wil er nog een zinnig woord uit me komen op zo’n heftig moment.

Tuurlijk kreeg SchoJu (laten we haar vanaf nu maar zo noemen) het ook even moeilijk. Alhoewel ze zich voorbereid had en de brief al tig keer gelezen had, zaten de tranen hoog.

Ook Jill en ik snotterden even een zakdoekje vol. Robs boodschap naar ons toe was mooi.

Vlam is veel emotieuiteriger dan wij en die had er al een doosje Kleenex er doorheen gejast.

Toen we de aula binnenliepen zei hij nog vol vertrouwen: ‘ik denk dat het wel goed gaat straks, geloof nooit dat ik heel emotioneel ga worden’.

‘Tuurlijk skatje’ zei ik met een knipoog. ‘Jankbakje van me’.

Ik heb nog gesproken met een nicht van Vlam die we al jaren niet meer gezien hadden na een uit de hand gelopen woordenwisseling en een zeer onaardige mail. Ook Vlam heeft één en ander uitgepraat en bijgelegd.

En ik heb ook gesproken met de broer van Vlam, die ik al drie jaar niet gezien had. Hij en Vlam hadden een akkefietje en Rolf had daarop radiostilte ingelast. Van het ene op het andere moment waren we niet meer welkom, werden mails genegeerd en werd de telefoon niet meer opgenomen. Heel bijzonder. Ik heb hem dat ook gezegd gisteren, ik ben pvd geen cavia die je zomaar wegdoet omdat je er geen zin meer in hebt. Zo ga je niet met mensen om. Ik vind dat mensen op zijn minst uitleg moeten krijgen over de reden. Hij snapte het volledig en het speet hem. Nou ja. We zien wel waar dit toe leidt.

Na de plechtigheid was er een borrel bij een vriendin van SchoJu. Niks op het crematorium blijven. Ze vond dat a) ongezellig en b) veel te duur. GROOT gelijk. Dit was veel beter zo.

En voor daarna was er een etentje gepland voor de familie. Ik had mezelf al ingedekt. Zowel Vlam als SchoJu waren op de hoogte van het feit dat ik dat stuk van de dag misschien wel zou skippen. Vanwege een veel te lange dag, teveel emoties om me heen en het feit dat ik een zeer slechte toneelspeelster ben. Gaan eten met mensen die je drie jaar genegeerd hebben, zag ik niet zo zitten.

Maar ik heb mezelf een énorme schop onder mijn kont en een peptalk gegeven en ben toch gegaan.

Toen we thuiskwamen gisteravond, heb ik geen idee meer hoe ik in bed ben beland. Volledig gesloopt was ik.

Gelukkig is het vakantie.

Halleluja.

28 thoughts on “Achter de rug

  1. Ik vind je méér dan groots dat je toch naar dat etentje bent gegaan. Geen wonder dat je daarna geen idee meer had hoe je in bed bent beland. Tegen je natuur in gaan, kost nou eenmaal enorm veel energie. Aan de andere kant, je hebt een aantal mensen veel plezier gedaan door wel te gaan. Dat heft elkaar dan wel weer op.
    En nu vakantie, lekker uitrusten, kopjes thee op de bank, een boek en de poes…. o en een dekentje… want het is koud….

  2. Respect voor je dat je jezelf toch nog een schop hebt verkocht. Rust maar even goed uit van deze rollercoaster van emoties.

    Love As Always
    Di Mario

  3. Goed van je dat je naar dat etentje bent gegaan. Het is altijd een beetje een reünie, zo’n uitvaart. Soms bijna te gezellig…
    Ik wens je nog mooie, rustige dagen toe waarin je weer een beetje (écht) tot jezelf komt. Liefs ❤

  4. Zo hé. Dat moet een bijzonder intensieve dag geweest zijn. Met misschien zelfs nog positieve staartjes. Maar eerst vakantie!
    Wat fijn dat SchoRo zelf al zo veel had geregeld: een brief, de muziek. Dat maakt het regelen van en doormaken van het afscheid persoonlijker.
    Ik wens je voor nu Rust met een hoofdletter.

  5. In onze contreien luidt het: wanneer iedereen je prijst, is je begrafenis aan de gang. Een begrafenis(maaltijd) is de kermis der totentrekkerij. (Dat laatste is Vlaams; google it.)

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s