Post crematie dip

Ik had u graag weer getrakteerd op leuke verhalen en goeie grappen.

Helaas.

Ik ben een beetje sippig. De tranen zitten hoog. En ik heb niet erg veel energie.

Oh. En ik ben Robmoe.

Is het onaardig als ik schrijf dat ik zijn naam even niet meer kan horen? Of ben ik dan weer een egocentrisch kolerewijf?

Ach. Wat kan mij het eigenlijk ook schelen.

Ik kan zijn echt naam even niet meer hóren. Zo. Op dit moment geeft het gewoon een lichamelijke reactie in schouders en nek. Als ik “ro” hoor, dan *poef* trekken mijn spieren samen.

Na maanden dat het -naar het leek- alleen maar over hem ging, ben ik er echt even klaar mee. Eerst werden elke dag zijn pijntjes en achteruitgang benoemd en geëvalueerd. Hoelang zou hij nog hebben? Speculaties alom. Elke dag hoopten we op een verlossend telefoontje. Telefoons gingen mee naar bed. De vakantie heeft in het teken gestaan van. Mijn schoonouders zaten zo ongeveer naast ons op het strand, zo voelde het tenminste regelmatig.

Toen ging hij hemelen.

En daarna heb ik alle verhalen die er maar te vertellen waren over hem, tig keer gehoord. De leuke. De minder leuke. De gevoelens die iedereen over hem had. Welke band ik met hem had.

Ik gaf om SchoRo. Echt. En ik ga best nog wel moeite hebben om zijn wegvallen een plekje te geven. En ik ben er voor Vlam. Altijd. Hij mag me helemaal onder snotteren. Elke dag weer. Geen enkele moeite mee. Ik snap het ook.

Maar op het moment wil ik alleen maar weer over tot de orde van de dag. Van mijn, correctie, van óns leven. Kunnen we alsjeblieft heel even een robpauze inpassen? Dat is wat ik de laatste dagen zeer regelmatig denk.

Ben ik onaardig?

Ik weet het niet.

Dit zijn zaken waarover ik niet zo heel vaak praat met mensen. Ik vind het stiekem toch soms erg lastig om onaardige gedachtes die ik heb, want in die categorie schaar ik ze, te uiten. Ik weet inmiddels wel dat veel mensen sociaal wenselijk gedrag veel beter kunnen handelen dan eerlijkheid. Mensen schrikken ervan als je uit dat je soms helemaal niet zo denkt of voelt als de gemiddelde mensch. Of misschien voelt de gemiddelde mensch zich ook wel eens niet zo aardig of begripvol. Maar durft zhij dat ook niet te uiten? Om bang te zijn neergesabeld te worden door de goegemeente?

Maar PVD, wat doe ik nou!

Gaat het wéér over ‘He-who-must-not-be-named’.

Ehm.

Ik ben vanmorgen alleen naar de film gegaan. Tof dat hij was. Poeh. Ik heb enorm genoten. En ik smokkelde met mijn dieet en at een gigantische chocoladekoek als lunch. En ik kocht een rokje. En troostoorbellen. Want ik had bijna nog geen oorbellen. Zieltje als ik ben.

En morgen ga ik gezellig lunchen met mijn vriend Evert.

En we hebben een weekend voor de boeg met nul sociale dingen. Er staat in mijn agenda een grote, zalige leegte.

Het is niet alleen maar kommer en kwel hier.

47 thoughts on “Post crematie dip

  1. Persoonlijk denk ik dat je reactie alleen maar heel menselijk is. Had zo ongeveer dezelfde reactie na het plotselinge overlijden van mijn schoonzus 3 jaar geleden. Op een gegeven moment ben je zó toe aan normaliteit.
    Ieder rouwt op zijn/haar eigen manier en, wederom mijn persoonlijke mening, rouwen betekent niet dat je zelf niet meer normaal kan en mag leven. Juist de dood laat zien hoe snel het voorbij kan zijn, en des te meer reden om dan te genieten van je eigen leven.

  2. Het had uit mijn toetsenbord gerammeld kunnen worden….. jij en ik hebben dezelfde manier van denken, dat hebben we al eens via mail besproken…. ik spreek ze bijna nooit uit naar mensen… daar maak ik geen vrienden mee… maar o wat ben ik het eens met jouw verhaal hierboven…. Ik ben gisteravond naar Passenger geweest, heb mijn stem weggezongen en mijn tranen weggejankt… en morgen ga ik lekker uit eten… en daar is niks zondigs aan… ik ga er vreselijk van genieten.,… geen kind thuis… Mama is weg!

  3. De tijd van langdurig ziekzijn en overlijden hebben zo een enorme impact op je lijf en leden, dat je erin onder kan gaan. Vol=vol, genoeg=genoeg. Afstand nemen is goed en zelfs nodig.
    Fijn weekend!

  4. Doe mij maar een potje eerlijkheid ipv sociale wenselijkheid, duurt gewoon veel langer en je weet tenminste waar je aan toe bent!
    Ik vind jouw gevoelens eigenlijk alleen maar normaal en gewoon, niet tegen ingaan meid!
    En voor wat het waard is; ik had ook nog schoenen gekocht!
    Liefs!

  5. Ik heb ze ook, Klief!!! Ik snap het meteen als je dit schrijft. Mijn man is de enige
    die mijn trekje kent want ergens schaam ik me er voor. Wat heerlijk om te lezen dat er
    meer vrouwen zijn die dit hebben.

  6. Het is begrijpelijk de omschakeling na een lange tijd van spanning.
    Gelukkig kon je het wel vinden met hem, stel dat het anders was geweest. Hans

  7. Ik vind het eerlijk gezegd een hele normale ro – sorry – reactie. Sauna, massage en een paar schoenen helpen wellicht ook.
    Knuffel!

  8. Sociale eerlijkheid. Je bent lief eerlijk. Je zegt wat de meesten in zo’n periode denken, maar niet durven zeggen. Het is niet meer dan logisch dat je je zo voelt. Geniet even van die zalige leegte. Even ‘normaal’. Knuffel xxx ❤

  9. Alleen cabaretiers mogen dit soort dingen zeggen. En dan mogen wij erom lachen.
    Ik kan me zo goed voorstellen dat je lichamelijk en geestelijk uitgeput bent.
    Het past helemaal bij je om het zo neer te zetten.
    Ik heb de neiging om en public dit soort dingen te zeggen en ja daar maak je geen vrienden mee, maar ach….wat zijn vrienden nou helemaal.
    Ik zou zeggen verwen jezelf, dekentje, katjes, chocola, man, dochter, schoenen, wat maakt t uit als je maar lief voor jezelf bent.
    Des te sneller ga je je beter voelen. liefs

  10. Even over nagedacht wat ik hier van vond. Eerst vond ik het wat hard, maar later realiseerde ik me dat iedereen wel eens wat anders denkt of voelt dan dat wellicht van hem of haar wordt verwacht. Maar wie spreekt het hardop uit??? Dus is mijn conclusie dat ik jouw eerlijkheid eigenlijk heel knap vind.

  11. Je bent net een echt mens. Ja, dit komt hard over. Maar ook eerlijk. Herkenbaar ook…

    En soms kom je juist heel vriendelijk over. Of sjaggie. Of blij. Of zeurderig. Of scherp. Of humoristisch. Niets menselijks lijkt je vreemd te zijn. :)

    Fijn weekend Klief. Met veel niets.

  12. Girl! Eerlijkheid is the best thing!💯
    Als je nu eenmaal zo over iets denkt of voelt dan so be It, Right? Je kunt er moeilijk een mooi verhaal van maken. Het is zoals het is en soms is niet altijd leuk zoals het is. But that’s just the way it is!
    Alles komt goed..You will See!
    Hugz, Miss B. 💋💋💋💋

  13. Ik denk dat je uit de reacties van mensen je eruit haalt wie een rugzak gevuld met ervaringen en wie die (gelukkig) niet heeft. Iedereen gaat daar anders mee om. Ik snap je gevoel denk ik wel en wil je t ‘onbezorgde’ leven van voor die tijd. Dat gevoel had ik vooral na t overlijden van mijn ouders . Hoe je t omschrijft is niet egocentrisch maar menselijk.
    Al die verhalen en jouw gevoelens over dit alles vreet energie. Kop op meid . Ook die verhalen worden minder.
    Geniet van je weekend en ik hoop dat je snel energie opbouwd. Het komt echt allemaal weer goed, anders maar wel goed.
    Dikke kus X

  14. Heel gezond je behoefte aan een normaal leven. Dat is ook een kracht. Je herstelt je leven. Anderen rouwen anders en dat mag. En taboes zijn er juist om doorbroken te worden. Ik ken er nog wel een paar maar ben nog niet zo moedig als jij. Het gaat ook vaak in golven.

    Groetjes,

    Dorothé

    1. Psies, dat is het denk ik. Over tot de orde van de dag. Daarbij voel ik me het beste. Betekent niet dat er tussendoor geen emoties meer zijn. Maar het is even genoeg geweest vind ik.

  15. Ik hoef niet altijd leuke verhalen en goede grappen hoor. Ik stel deze eerlijkheid juist zo op prijs. Weet ik dat ik niet de enige ben die zo denkt en voelt. Sterk dat je dit zo durft te verwoorden.

  16. Wat een (H)eerlijk blogje heb je weer neergezet. Wat iedereen er ook van vindt, blijf jezelf en dit is zoals jij overleeft en hiermee omgaat, een ander doet het op haar of zijn manier. Ook zo herkenbaar. Wij wilden een half jaar geleden, na het overlijden van (schoon)papa ook gewoon weer ‘gewoon’ en even niks. We waren blij dat alles voorbij was, de spanning eraf was. Maar dát alleen al denken en ook nog eens uiten, dat kon niet. Werd niet in dank afgenomen, zoals jij zeker begrijpt, Kliefje.

    1. Jammer is dat niet? Want zelfs als iemand er heel anders over denkt als jij, dan nog niet kun je een waardeoordeel geven over de emoties zelf. Die kun je niet vergelijken. Ik ken mensen die zich heel veel uiten, met veel emotie en theater, maar dat is doorgaans erg overtrokken en tegen het neppe aan. Toch lijken veel mensen daar beter mee om te kunnen gaan. Typisch.

      1. Mensen gedragen zich vaak zoals van hen verwacht wordt, zoals het hoort en dat spreekt aan, dan doe je het goed. Nou, mijn haren gaan al overeind als ik er alleen maar aan denk dat ik mij moet gedragen zoals het ons is aangeleerd. Ik bepaal het zelf wel en ben heus niet zonder gevoel of fatsoen of compassie of empathie enz.

  17. Mooi blogje, Klief. Ik snap zo goed hoe het voelt voor je en herken het ook. Gewoon weer even over andere onbenullige dingen praten is een verademing na zoveel opgebouwde spanning. En heb je ook gewoon nodig. Je doet het goed, trek je niets aan van iedereen die daar iets van vindt.

  18. Recht uit het hart geschreven. Ja, dat heb je en het zit op de juiste plaats!
    Ik hoop dat wie geen begrip voor je kan opbrengen, wegklikt of langdurig last van een haperend toetsenbord krijgt.

  19. Het mooie vind ik dat je die gedachtes en gevoelens niet wegdrukt maar ze er laat zijn en er ook nog heel dapper over blogt. Als je het wegdrukt, gaat het in je onderbewuste zitten etteren en word je er uiteindelijk ziek van. En doordat je het eruit gooit, krijg je weer lucht. En lucht zorgt er weer voor dat je bij kan komen.
    Jij kanjer! Dikke 💋

  20. Waarom zou het onaanrdig zijn? Misschien is het dat wel, maar in ieder geval ook eerlijk. Als je zolang bij een ziekbed betrokken bent geweest, is het gewoon menselijk dat je afloop hiervan verder wilt, de gewone draad weer op wilt pakken. Je bent niet zijn naaste partner geweest.

  21. Vergeet nog te zeggen, dat je iemand toch wel kunt missen en pijn van zijn overlijden kunt hebben. Maar het leven van alledag weer oppakken is ook goed.

  22. Dank je voor het opschrijven hiervan. Ik vind mezelf ook altijd hard in die dingen, maar dat is het in feite niet, het is doodgewoon menselijk. Ik had het zelfs toen een paar jaar na het overlijden van mijn moeder, mijn schoonvader ineens ging kwakkelen. Nee he?! Niet weer! En weer een jaar na zijn overlijden, mijn eigen vader. Nóg eens de hele riedel. Ik was het stomweg zo ontzettend beu. Ziekte,zorgen, dood, regelen, afscheid…. het is stomweg slopend, psychisch maar net zo goed fysiek.
    En dat zegt verder niks over hoe erg je het dan vindt dat ze er niet meer zijn, of over het missen van.
    Life goes on. En dat is dan af en toe óók weer gek en irritant en onbegrijpelijk, dat die wereld gewoon maar doordraait ;). Terwijl de jouwe even heeft stilgestaan.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s