Voors en tegens afwegen

Gisteren schreef ik over mijn werk. Dat de relatie met mijn werkgever soms moeizaam gaat. Het is net een huwelijk van elf jaar, tussen ons. Ups en downs. Met vlagen kunnen we elkaars bloed wel drinken. Dat weten we ook van elkaar. Mensen vragen me wel eens of hij meeleest? Dat hoop ik niet. Maar zou hij mijn stukjes over hem wel onder ogen krijgen, dan staat er niets nieuws in voor hem denk ik. Hij weet hoe ik over hem denk.

Er zijn in de afgelopen jaren veel momenten geweest dat ik weg wilde. Maar wat ik weet dat er dan gebeurt is dat ik het ergens een paar maanden leuk heb en nieuwe kunstjes leer. Maar ook daar slaat uiteindelijk de sleur toe.

En leer mij na 13 jaar gezondheidszorg huisartsen kennen: het zijn net mensen, ze mankeren van alles en nog wat. En veel zijn er arrogant. En als er íéts is waar ik niet tegen kan…

Iets waar ik ook niet mee om kan gaan is autoriteit. Ik ben nogal van de autonome. Zeg me wat je van me verwacht en ik doe het. Snel en goed en zonder te zeiken. Maar ga alsjeblieft niet over mijn schouder meekijken en van me verwachten dat ik dingen aanpak zoals jij dat per se wilt.

Peter laat mij volledig vrij.

Ik beslis wat ik doe, waar mijn prioriteiten liggen, hoe ik mijn dag indeel en wat voorrang heeft.

Hij checkt me niet. Hij controleert me niet. Voor de meeste dingen die ik doe, heb ik zijn toestemming of akkoord niet eens nodig.

Als aan het einde van de rit mijn takenlijstje maar afgevinkt kan worden. Alle diabeten gezien? Alle COPD-ers happy? Uitstrijkjes gedaan? Verslagen en verbeterplannen geschreven voor ouderenzorg en het fonds achterstandswijk? Heb ik alle nascholingen gevolgd die nodig zijn? Is de griepcampagne goed verlopen en kloppen de cijfers?

Achter alles kan ik vinkjes zetten. Zonder arrogant te zijn, want dat ben ik absoluut niet, kan ik zeggen dat ik goed ben in wat ik doe. En supersnel.

Ik vind mijn werk leuk. Echt leuk. Omdat het zo afwisselend is. Ben ik de mensen beu, dan trek ik me terug in mijn hol en ga ik aan de slag met de nimmer aflatende berg administratie. Kan ik van ellende niet meer zitten aan mijn bureau? Dan pak ik de fiets en verdwijn in de wijk in en ga ik op bezoek bij onze bejaarde patiënten.

En Peter is een goeie huisarts. De beste van de stad. Als dokter is hij geweldig. Heel sociaal. Om achter de schermen mee om te gaan is hij soms een ramp, emotioneel onvolwassen.

Maar daarentegen is hij vaak ook erg attent, zoals eergisteren.

En hij is genereus. Zo hebben zowel Laura als ik per jaar negen weken doorbetaald vrij. Hij vrij? Wij vrij. Geen gezeur.

En dat -lieve mensen- maakt voor mij veel goed.

Heel erg veel goed.

40 thoughts on “Voors en tegens afwegen

  1. Al een tijdje lees ik mee en ik zie dat je er nu anders mee dealt. Je blogs over de praktijk zijn geweldig. Dat hoort voor mij als lezer ook bij de voors. Ik begrijp dat dat voor jou anders voelt.

    Groetjes,

    Dorothé

      1. Laat ik het zo zeggen: de blogs over het gekkenhuis lezen als een trein. Ik besef heel goed dat die letter verschil tussen lezen en daar leven heel anders zijn. Het is geen leedvermaak maar ook herkenning

  2. Toch apart dat hij bij zijn patiënten wel heel sociaal is. Het zit dus wel in hem. Misschien wel door alle stress en dergelijke. zijn buien moeten toch ergens te verklaren zijn.

    Love As Always
    Di Mario

  3. Ik snap je volledig. De minpunten van je baas zijn lastig om mee om te gaan, maar dat wil daarom niet zeggen dat het elders automatisch beter zal zijn. Hij heeft gelukkig ook zijn goede kanten ;-).

  4. Je weet wat je hebt, niet wat je krijgt.
    Eigenlijk ben je best op je plaats daar. Je hebt het wel naar je zin. Het leven is geven en nemen.
    Voor HA is het ook niet makkelijk. Hij beoefent zijn vak met liefde en krijgt de zakelijke kant er gratis bij. En dat laatste ligt hem niet.
    Mooi eerbetoon aan Peter, Klief.

  5. Tijdens een korte werk pauze lees ik je blog en wat ben ik er blij mee. Ik realiseer me dat ik net als jij heel veel autonomie in m’n werk heb. De werkdruk is hoog, maar er staat niemand achter mij me te vertellen hoe ik mijn werk moet doen. En dat is veel waard. Dankjewel voor het delen van de leuke en minder leuke kanten van je leven en van je werk. En bovenal recht-voor-z’n-raap.

  6. Zo’n 20 jaar lang werkte ik bij een bedrijf waar we als ondersteunende ploeg pria samenwerkten van alles oplosten en zorgden dat het werk gedaan werd onder wisselende managers die ons waardeerden en alleen indien echt nodig ingeschakeld werden. Toen kregen we een Oost-europese als leidinggevende die nogal burocratische regeltjes in ging voeren en ging het mis iedereen klagen en teveel tijd kwijt met vastleggen wat we deden, Iedereen ontevreden en later hoorde ik dat dat een van de oorzaken was dat bedrijf er nu niet meer is.

  7. Je bent op je werk op je plek, kunt daar gelukkig autonoom zijn, negen weken vakantie, dat is het ‘zoet’! Jammer dat er ook ‘zuur’ tegenover staat, maar wat weegt het zwaarst? Alleen jij kunt dat voelen en daar je maatregelen op loslaten.

  8. Arrogantie? Een eigenschap die mensen “lelijk” maakt. Alleen door jou te lezen meen ik voorzichtig te kunnen oordelen dat je dat niet bent. De manier waarop je met je werkgever omgaat vind ik open en eerlijk en dat duurt het langste, dat zegt mijn “chef” ook tegen mij. En het allerbelangrijkste??? Een job die je graag doet, ik zou zo met je willen ruilen!

  9. Fijn om te lezen dat hij ook mooie kanten heeft. Ik lees al best lang mee hier en kreeg uit je stukjes altijd het idee dat hij alleen maar een vreselijke e…l was. 😉 Snapte al een hele tijd niet goed waarom je daar zou willen blijven werken, ik lees nu dat het niet alleen kommer en kwel is. Gelukkig maar 😀

  10. Het is zo bekend dat autonomie ervoor zorgt dat een mens veel werkdruk aankan. De prestatie van mensen is optimaal en ze zijn super gemotiveerd. Inderdaad niet zomaar opgeven zo’n baan.
    Zo’n goeie betrokken huisarts leeft in deze tijd onder hoogspanning (met alle admi en registatie zooi), sneu voor hem en jullie. Zijn gedrag tegen jullie op stressmomenten kun je ook als een teken van genegenheid opvatten. Hij is bij jullie blijkbaar volkomen zichzelf als hij stress heeft en hopelijk tegen zijn patiënten nog steeds aardig. Eigenlijk vind ik dat je er prima mee omgaat. Eerlijk en nuchter!

  11. Het is altijd een weegschaal. Het goede opsommen maakt ook dat je de ander beter kunt zien. Elk mens heeft positieve en negatieve kanten en als je intensief samenwerkt dan krijg je daar hoe dan ook mee te maken. Waar je dan ook werkt. Mooie dag! Xxx

  12. Ik vraag me af hoe het er bij hem thuis aan toe gaat. Of zijn vrouw hem af en toe “op het matje” roept.
    Qua vrijheid die het werk biedt, zou ik het graag willen maar met je baas zou ik het niet langer dan een half jaar volhouden, vrees ik.
    Lieve groet xxx

  13. Blijven koesteren zou ik zeggen. ’t Lijkt wel de beschrijving van een prima huwelijk … geregelde aanvaringen, mekaar de vrijheid geven om je eigen ding te doen en aan de buitenwereld vertellen dat HIJ de beste van de stad is. Top.

  14. Als ik je baas was en dit zou lezen zou het voor mij duidelijk zijn: zowel hoe je tegen dingen aankijkt als hoe je hem apprecieert. En als hij dit gelezen zou hebben, kan je met deze blog meteen eens polsen naar loonsverhoging 🙂

  15. Kijk dat maakt ook een hoop goed. En dan is er de ‘vrijheid’ om zelf je werk in te delen vindt dat maar weer ergens terug. Dit bedacht ik me ook na vorige week een mega aanvaring met de botte boer gehad te hebben waarbij ik bijna per direct m’n ontslag had genomen. Kortom bij iedere werkgever is er wel wat, het gaat er om waar voor jou de grens ligt.

  16. Het draait allemaal om geven en nemen. Als dit in balans is in eender welke relatie dan zit het goed. Neem je teveel of moet je teveel geven dan wordt de relatie verstoord en komen er problemen van… Plus waar leg jezelf de grens natuurlijk…

  17. Persoonlijk denk ik op basis van alles wat ik las dat het zoals gezegd bij de eerste reactie van thuisbijdewilliams : als het evenwicht klopt, dan is het gras bijna nooit groener aan de andere kant. Of zoals je zelf zegt, hooguit “even”. En 9 weken recuperatievandewerkrelatie-tijd is a lot I guess.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s