Niks zo complex als familie

Vlam houdt erg veel van zijn moeder. Ze hebben veel contact. Die twee kunnen elkaar met gemak elke dag zien, afscheid nemen en dan nog een uur aan de telefoon ouwehoeren.

Ik houd ook van SchoJu. Ze is lief en attent en heeft altijd interesse in andere mensen.

Maar zo diep als Vlams gevoelens voor haar gaan de mijne (nog?) niet.

Ze is ten eerste niet míjn moeder.

Wij delen geen bloedband. Noch een verleden vol gemeenschappelijke herinneringen.

Want -alhoewel ze al zes jaar in mijn leven is- zijn we eigenlijk pas net begonnen elkaar te leren kennen.

De eerste ruime vier jaar woonden mijn schoonouders namelijk in la France en zag ik ze zelden.

En waren ze een keer in NL, dan brachten ze veel onrust met zich mee. Hun huwelijk schoot een enorm dieptepunt in, juist toen ik ze leerde kennen. Het was voor mij, die erg gevoelig is voor spanning van anderen, op zijn minst niet prettig om tussen die twee te zitten.

Op een gegeven moment wat het zó erg, dat zelfs Vlam ze niet meer tegelijk over de vloed wilde hebben.

De relatie werd Goddank weer beter; SchoRo en SchoJu kwamen weer bij elkaar.

Toen werd SchoRo ziek en ging -duh- veel van haar aandacht uit naar hem. Had ze weer geen tijd om ons beter te leren kennen.

Nu is ze weduwe en nog zoekende naar een nieuwe balans in haar leven. Alles moet nog indalen en een plekje vinden. Ze heeft haar ritme nog niet gevonden. Logischerwijze maakt Vlam zich met vlagen zorgen om haar. Dat doe ik ook. Ik leef met haar mee en heb compassie. Het is niet niks om na vijftig jaar samen je partner te verliezen tenslotte. Iemand om wie je geeft wil je niet verdrietig zien.

Maar in tegenstelling tot Vlam heb ik niet de behoefte om haar overal in te betrekken en overal bij te hebben.

Uiteraard is ze regelmatig welkom om hier te komen eten en dat doet ze ook. Morgen heb ik haar weer uitgenodigd om te komen kaasfonduen. En ze komt met de Kerst. En we appen en bellen regelmatig. (Nou ja: Vlam belt, ik app ;))

En met mijn verjaardag ben ik gaan wandelen en lunchen met haar. In alle eerlijkheid meer om haar een plezier te doen, dan dat ik het vanuit mezelf echt wilde. Ik ben namelijk niet bepaald van de “vier”. Al járen doe ik niets op mijn verjaardag. Ik vind het erg gezellig om samen met haar te wandelen, maar was minstens zo lief die middag samen met Misty op de bank gedoken. Die wandelingen kunnen ook elke andere willekeurige dag. En gaan er ook komen.

’s Avonds zijn we met zijn drietjes uit eten gegaan. Vlam had het allerliefste gezien dat ik SchoJu ook had uitgenodigd mee te gaan. Want volgens hem hoort ze erbij, bij het gezin.

En dát gaat mij nou net even wat te ver.

Ze is welkom. En we zijn er voor haar. Maar mijn gezin bestaat uit drie personen.

Vlam en ik moeten zelf ook nog even de balans vinden na het overlijden van SchoRo, geloof ik…

37 thoughts on “Niks zo complex als familie

  1. Neem je tijd hoor om balans te (zoeken en te) vinden! Het is nog maar zó kort geleden dat SchoRo overleden is, dat bij wijze van spreken het stof amper is neergedaald. Ik snap dat Vlam nu veel wil opvangen bij z’n moeder, dat is een logische reactie, maar ze mag haar eigen balans gaan zoeken en dat hoeft niet te betekenen dat ze helemaal in je gezin opgenomen wordt. Dus, met andere woorden: je doet ’t goed! 😘

  2. Nou alsjeblieft zeg, enige afstand is prettig en gewenst toch?
    Nog even en je lig niet meer lepeltje-lepeltje, maar je vormt een hele besteklade omdat ze langzaam aan steeds meer ruimte in gaat nemen.

  3. Het is inderdaad partner en kinderen. De rest is als een blinde darm. Het hoort erbij, het zit er, maar uiteindelijk als het gaat ontsteken, kun je zonder.

    Love As Always
    Di Mario

  4. Het is ook zeker te begrijpen dat Vlam er nu meer dan ooit voor zijn moeder wil zijn en ik weet dat jij dat ook snapt maar ik geef je gelijk hoor, opvangen en steunen waar nodig, gezellig af en toe mee eten of eens samen iets ondernemen maar héél belangrijk is inderdaad dat jullie als gezin en zij alleen in haar nieuwe positie van weduwe ieders eigen leven leiden.

  5. Je gezin is Vlam, Jill en jij (nou ja vooruit en Misthy maar die gaat niet mee uit eten enzo…) Schoonmoeder moet voor zichzelf inderdaad weer de balans gaan opzoeken en dat jullie haar daarbij tot steun zijn, is helemaal oke. Maar ze hoort niet bij jullie gezin….

    XX

  6. Hi Kliefje,

    Uit ervaring weet ik dat een klein gebaar je enorm kan opbeuren in moeilijke tijden. Volgens mij doe je het hartstikke goed door er af en toe te zijn én je grenzen aan te geven. En je weet het van dat ene schaap dat over de dam was….. Zo gauw mogelijk bespreken met je man. Leg hem uit dat hij zijn moeder niet helpt op deze manier (= grenzeloos beschikbaar) maar dat hij zijn eigen gevoel om goed te doen bevredigd. Vlam lijkt me het type ‘dat graag een pleister op de wonde plakt’ en die moet je tegen zichzelf in bescherming nemen.

    Veel tact en wijsheid toegewenst, groetjes,

    Dorothé

  7. Heel logisch! Van jouw kant bezien (-: Wat voor de één eigen is, is dat voor de ander niet.
    Maar dát siert jou nou zo: je hebt compassie met haar. En is dat nou net niet wat we nodig hebben als we uit balans zijn? Jezelf daardoor uit balans brengen is een brug te ver.
    Dikke kus.

  8. Ik begrijp je helemaal. Het is ook een lastige situatie waarin jullie allemaal een nieuwe balans moeten vinden, maar jullie hoeven niet de leegte op te vullen voor SchoJu.

  9. Volgens mij heb jij die balans al aardig te pakken.
    Het ligt er ook wel aan of SchoJu hier in Nederland al een vriendenkring heeft kunnen opbouwen in die twee jaar. Je kunt haar ook moeilijk aan haar lot overlaten, gezien haar leeftijd. Ze moet toch al dik in de zeventig zijn. Dan begrijp ik Vlam ook wel weer.

  10. Ik snap jullie beide heel goed. Moeilijke zaken inderdaad. Ik vind ook dat ons gezin alleen ons 3 is. Maar (schoon)ouders zijn toch voor mij weer dichterbij het gezin dan de broers/zussen met hun gezinnen. Hoe lang en goed jullie elkaar kennen zal ook uitmaken vermoed ik. Ik ken mijn schoonmoeder al ruim 18 jaar waarbij de eerste ±5 jaar Manlief (toen nog vriendje) nog studeerde en thuis woonde en ik meerdere dagen per week bij hen in huis veelvuldig aanwezig was en dus veel tijd met haar doorbracht.

  11. Mijn moeder werd (bijna) 3 jaar geleden weduwe na vanaf 1958 of zo met mijn vader te zijn samen geweest. Voor haar ook een enorme klap en het heeft haar iets van een jaar geduurd die balans weer te vinden. Dat eerste jaar maak je je erg ongerust over je moeder, maar ook ik vind dat zij haar eigen balans moet vinden. Bovendien wonen we een uur rijden van elkaar, dus ze moest wel. Ik had er ook niet aan moeten denken haar ieder weekend in huis te hebben. Ze heeft nu wel weer een aardige vriendinnenkring om haar heen, maar er gaat natuurlijk niets boven contact met je eigen vlees en bloed….
    Het is zeker lastig en zielig en bellen/appen helpt al een hoop. Het ligt natuurlijk helemaal aan de persoon zelf hoe snel het duurt eer ze die balans gaat vinden.

  12. Zoals je het beschrijft staat het haaks op de titel van je blog: je ben duidelijk in wat je wil en wat je niet wil. Ik denk dat het daar bij veel families aan schort en te diplomatisch aan toe gaat.

    1. Dat klopt. Het is zoals ik het wil. In dit specifieke geval. Maar sowieso altijd, ik houd van transparantie nl. Ik denk dat iedereen daar bij gebaat is. Ik zou het zelf afschuwelijk vinden als men dingen zou doen voor mij, maar aan zichzelf en hun eigen belang (en goed gevoel) voorbij zou gaan.

  13. Ik denk dat je er heel goed aan doet om je grenzen voor jezelf te stellen. Vlam kan toch altijd ook even alleen langs gaan? Doet Rem ook en zijn moeder vind het eigenlijk best prettig om even met hem alleen te zijn. Iedereen blij.

  14. Ja, lastig hoor, familie. Ik zit ook tussen allerlei familieleden die met elkaar geen contact meer hebben, maar ondertussen van alles over elkaar willen weten. Lastig om tussen alle verwachtingen door te laveren, zonder iemand het gevoel te geven om gepasseerd te worden.

Kritiek? Commentaar? Leuk! :)

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s